Mijn “oude ik” en ik gaan uit elkaar!

Eind 2000 hebben we elkaar leren kennen. Het was niet meteen liefde op het eerste gezicht. Jij vond mij erg leuk, maar ik jou niet. Maar je gaf niet op. Je bleef maar terugkomen en je liet me zien wat jouw positieve kanten waren. Door jou kreeg ik aandacht! Het was misschien niet helemaal de aandacht waar ik van droomde, maar het was aandacht. En jij wist dat wanneer ik genegeerd zou worden dat ik me dan heel erg alleen zou voelen. De angst om alleen achter te blijven was erg groot en dat wist je. Dus je probeerde die leegte op te vullen met jou aandacht en liefde. Wat ik op dat moment niet door had was dat jij mij steeds afhankelijker van jou maakte. 

Ik vond het fijn dat jij er was en ging een relatie met jou aan. Je had me overtuigd van jouw aandacht en liefde. Ik was gelukkig! Door jou had ik afleiding. Ik was niet meer bezig met mijn gevoel of emoties. Want die zorgde voor een vervelend gevoel en dat wou ik niet meer. Jij was er voor me en gaf er wat anders voor in de plaats. Aandacht. 

Vanaf 2010 werd onze relatie nog intenser. Je liet me zien dat je er elke dag, elke minuut en elke seconde er voor me was. Ik vond het soms wat benauwend en dan wou ik wat meer afstand. Ik dacht, ik kan het wel alleen af. Maar dan sloeg de paniek toe en dacht ik: “Nee, dit kan ik helemaal niet. Ik kan dit niet zonder jou.” Dus vroeg ik je weer terug te komen in mijn leven. Jij vond het niet fijn als ik je afwees en daardoor werd je wat dwingender. 

De jaren die volgde geloofde ik niet meer dat ik zonder jou zou kunnen leven. Dus liet ik je toe in mijn leven. Ik kon gewoon geen afscheid van je nemen. Je was te belangrijk voor mij geworden. Maar samen met jou leven is niet makkelijk. Ondanks dat ik aandacht krijg, merk ik ook wel dat het heel veel energie kost. Maar uit elkaar gaan durf ik niet. Want wat moet ik dan? Wie ben ik dan? Jij bent wie ik ben. Dat is de waarheid die ik ben gaan geloven. 

Nee, dat is de waarheid die jij mij hebt doen geloven. Tot nu! Daarom schrijf ik deze brief. Hoeveel jij mij denkt ook gegeven te hebben, jij hebt ook een hele hoop van mij afgenomen. Mijn rust, mijn genezing, mijn geluk, mijn vertrouwen, mijn geloof, mijn hoop, mijn identiteit, mijn dromen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Jij hebt mij (letterlijk en figuurlijk) klein gehouden en mij verandert in een meisje die altijd angstig is, rusteloos voelt, continu gestrest is, waakzaam is over alles, altijd lichamelijke klachten heeft, haar dromen heeft weggegooid en niet gelukkig is met zichzelf. Jij hebt mijn identiteit afgenomen. Jij hebt mijn vertrouwen en geloof aan het wankelen gebracht. Het vertrouwen in mezelf, maar ook in anderen en in God. 

Ik heb al die tijd geloofd dat jij mij een hele hoop gaf, maar eigenlijk gaf je me een klein beetje, maar nam jij een hele hoop van mij af. Jij maakte mij afhankelijk van jou en liet me denken dat ik niks waard was en dat ik jou nodig had. 

Guess what? Ik geloof daar niet meer in. En daarom beëindig ik ook nu onze relatie! Het is uit tussen ons! Ik ga zonder jou verder. Nee, beter gezegd, ik ga met Jezus verder. Met Hem ga ik een relatie aan. Want Hij houdt onvoorwaardelijk van mij. En voor Hem hoef ik niet door hoepeltjes te springen. Ik mag er zijn zoals ik ben: geaccepteerd en geliefd! Hij zal mijn wonden genezen en niet openhouden om mij afhankelijk van Hem te maken zoals jij hebt gedaan. En mijn angst zal verdrinken in Zijn liefde. 

Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, want nu weet ik hoe je bent en hoe je je kan gedragen. En dat heeft mij heel veel inzichten gegeven. Door die inzichten weet ik nu wat wel en niet goed voor me is. En kan ik voorkomen dat een soortgelijke mij zal proberen te verleiden. De enige die ik me kan verleiden om Hem te volgen is Jezus. Want Hem vertrouw ik en Zijn woord is dé waarheid! En de rest zijn leugens. En straks zal ik ook anderen kunnen wijzen op hun ongezonde relatie en ondersteunen in het beëindigen van die relatie.

Je zal vast proberen om me achterna te gaan, om mij te verleiden met jouw positieve kanten en je mooie verhalen. Maar bespaar je alsjeblieft de moeite. We hebben een hoop meegemaakt samen, maar dat hoofdstuk is nu definitief afgesloten en het boek is uit. Ik open nu een nieuw boek. Een boek met een nieuwe toekomst, met nieuwe ervaringen, met nieuwe kansen en verhalen. Een verhaal over mij. Een verhaal zonder jou. Een verhaal waarbij angst en ziekte niet meer de hoofdrol zal spelen, maar waarin Jezus de hoofdrol zal spelen. 

Het gaat je goed.

Liefs, Aida

Is mijn identiteit in angst of in Jezus?

Mijn identiteit is gebaseerd op mijn omstandigheden. Ik weet niet beter dan dat ik het meisje ben die last heeft van duizeligheid, moe is en pijnklachten heeft. En als dat er niet was dan speelde er wel iets anders. Maar bepaalt dat wie ik ben?

Gebroken dromen
Het antwoord is natuurlijk ‘nee’, alleen is dat antwoord voor mezelf altijd een ‘ja’ geweest. Alles draait daaromheen. Wat ik doe, waar ik van droom. Mijn dromen? Die heb ik niet eens in de ijskast gezet, maar in de prullenbak gegooid. Want dat gaat me toch niet lukken, zei dat stemmetje in mijn hoofd. En in de loop der jaren ben ik gewoon vergeten wat die dromen waren en ben ik die leugen gaan geloven. Het gaat me nu toch niet lukken. Maar, als ik echt beter ben dan ………… dan wat? Dan ga ik pas leven? Dat is toch niet hoe God het bedoeld heeft? Hij wil dat je vrij bent en jezelf ziet zoals Hij jou ziet. En Hij meet jouw identiteit niet aan jouw omstandigheden. Het gaat erom WIE je bent, wie je werkelijk bent.

Vasthouden aan mijn omstandigheden
Maar hoe breek ik daarvan los? Een openbaring die ik kreeg is dat ik aan ene kant heel graag beter wil worden, maar aan de andere kant me ook keihard vasthoudt aan de omstandigheden. Ik weet namelijk niet beter en ergens voelt het wel vertrouwd. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je bent bang voor wat er anders gaat komen. Ik ben gewend om ergens last van te hebben. En als dat weg zou vallen, maakt me dat bang.
Er zijn 2 dingen die me bang maken:

1. Ik ben bang dat wanneer ik alleen al zou zeggen me beter te voelen, dat het een kwestie van tijd is voordat ik weer tegen een muur aanloop. Het vertrouwen in mezelf en in mijn lichaam is weg. En doordat ik zo weinig vertrouwen heb, vind ik het heel moeilijk om het vertrouwen wel in de Heer te hebben. Ik durf niet blij te zijn over kleine positieve vorderingen, want het zal toch van korte duur zijn, zegt dat stemmetje in mijn hoofd.

2. Dit vind ik nog het lastigste om te delen, maar ik ga het toch doen 😉 Op dit moment ervaar ik een bepaalde manier van ‘aandacht’ van mensen om mij heen. Een bepaald soort aandacht die je krijgt als het niet zo goed met je gaat. En op het moment dat ik “beter” zou zijn dan verandert die aandacht. Waardoor dat stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik straks alleen achter blijf. Ik weet namelijk niet meer hoe het anders kan zijn.

Angst is de sleutel tot vrijheid
Ik ben me er nu heel erg van bewust dat ik in het bovenste stukje heel vaak het woord “bang” noem. Angst is een hardnekkige emotie die mij zo ontzettend op de rem zet. Maar het is ook de sleutel tot vrijheid. Want als ik de angst ga doorbreken, dan zal ik vrij zijn. Dan ga ik mijn dromen weer dromen en najagen. Dan ga ik mijn omstandigheden loslaten en me niet daarop focussen. Dan ga ik de stapjes omhoog zien i.p.v. steeds naar beneden te kijken en zien wat er nog niet gaat. Dan ga ik leven, ondanks dat mijn omstandigheden misschien nog wel een rol spelen in mijn leven. Maar de omstandigheden krijgen niet meer de hoofdrol in mijn leven. Het krijgt een bijrolletje.

De laatste stap in herstel
Ik weet dat dit de laatste, maar ook zeker de moeilijkste, drempel gaat zijn voor mijn weg naar herstel. En dat is een stap die ik zeker weten niet alleen kan maken. Maar ik weet dat God die stap wel samen met mij wil gaan maken. Alleen ik zal de eerste stap moeten gaan zetten, want het is aan mij wie ik laat regeren. Angst of God?

Dit zal een moeilijke stap gaan worden, dus ik vraag je hulp. Bid je mee voor kracht en moed om die stap te gaan maken? 🙂

Als Jezus mij in één keer zou genezen, zou ik dan geholpen zijn?

Een vraag die ik voorheen heel snel met een “ja” beantwoord zou hebben, maar die ik nu met een “nee” zou beantwoorden. Wil ik dan niet snel van mijn klachten afkomen? Natuurlijk wel. Liefst gisteren dan morgen. Mijn vlees wil het snel, maar God heeft soms een bepaalde weg in gedachte die ik misschien liever niet wil nemen. Een weg die in Zijn ogen wel belangrijk is.  

Het antwoord op die vraag

Als jij mij die vraag een paar weken geleden gesteld zou hebben, dan zou ik volmondig ‘JA’ hebben gezegd. Natuurlijk ben ik dan geholpen. Want dan kan ik weer aan het werk, dan kan ik de dingen doen die ik nu (even) niet kan. Dan kan ik weer leven, gelukkig zijn, heb ik geen pijn meer en ga zo maar door. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor mij, dus Hij kan en wil mij genezen. Maar betekent genezen dat het in één keer klaar is? Of is er ook een andere manier van genezen?

Als jij mij die vraag nu stelt, dan zou ik zeggen ‘Nee’. Nee, dan ben ik niet geholpen. Van de week zei een zus ook tegen mij; “Stel dat Hij dat zou doen, dan zou je dat niet eens aan kunnen”. En dat klopt ook, want mijn lichaam weet niet hoe het is om te leven zonder stress. Dus als dat ineens weggenomen zou worden, dan zou er een interne paniek optreden denk ik. Want het lichaam is nu zo ingesteld dat het kan overleven. En nee, het is geen gezonde overlevingsstrategie, maar het heeft voor mij tot nu toe wel gewerkt. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ik sta nog overeind!

Een leer-reis samen met Hem

Daarnaast als Jezus ineens alles weg zou nemen, dan heb ik er ook niks van geleerd. Dus hoe kan ik dan voorkomen dat ik mijn lichaam weer overbelast? Hoe weet ik wat mijn grenzen zijn? Hoe leer ik dan dingen los te laten? Hoe leer ik dan om mijn angsten los te laten? Hoe weet ik wie ik ben? En zo kan ik nog even verder gaan.

Zou ik willen dat het snel opgelost zou worden? Natuurlijk zou ik dat willen. Maar ik wil er ook van geleerd hebben, zodat ik weet hoe ik met bepaalde situaties om kan gaan. Ik wil dingen uit het verleden een plekje kunnen geven, zodat ik geen nachtmerries meer heb. Ik wil ontdekken wie ik ben, wat ik kan. En het mooie aan dit alles is, is dat ik het allemaal niet alleen hoef te doen. Jezus loopt met mij mee. De gehele reis, en met alle reizen die nog komen gaan. Als ik ontmoedigd raak, dan moedigt Hij mij aan. Als ik verdrietig ben, dan troost Hij mij. Als ik val, dan vangt Hij mij op. Als ik in paniek raak, dan geeft Hij rust. Als ik een overwinning behaal, dan juicht Hij met mij mee!

Krachtiger

De komende periode ga ik mezelf zeker tegen komen en ga ik een hele hoop kanten van mezelf leren kennen. Ik vind het super spannend, maar ook super waardevol. En ik weet dat ik hier krachtiger uit ga komen samen met Hem! Hij staat naast me, achter me, voor me. Hij leeft in mij. Het wordt een mooie, zware, pittige, verdrietige, waardevolle periode. En ik zal genoeg momenten gaan hebben dat ik wil opgeven, dat ik denk dat ik het niet aan kan. Maar dan staan er gelukkig ook een hoop broers, zussen, vrienden en familie om mij heen om me vanaf de zijlijn aan te moedigen.

Want ik weet heel goed dat ik het niet alleen kan. En gelukkig hoef ik dat ook niet. Samen met Hem ga ik de overwinning behalen en gaat Hij mij helpen om innerlijk te genezen. En na mijn innerlijke genezing, zal de fysieke genezing vanzelf gaan volgen. Daar geloof ik in. Want Hij is mijn Redder, mijn Geneesheer. Alle glorie aan Hem!

Jezus; mijn overwinnaar en genezer

De afgelopen weken ben ik veel bezig geweest met het onderwerp “genezing”. Ik doe de connect “genezing” en ik ben ook veel aan het lezen over dat onderwerp. Ik merk dat het me aandacht trekt en dat ik heel veel vragen heb en daarom ben ik samen met Hem op zoek naar de antwoorden. Het is een lastig onderwerp, vind ik zelf, maar het is wel een boeiende en interessante zoektocht. Soms kan ik in zo’n spagaat terecht komen of krijg ik een kortsluiting in m’n hoofd omdat ik er even niks meer van snap, maar het integreert me ook. 

Waarom geneest de ene wel en de ander niet? Waarom gebeurt het bij de één meteen en bij de ander niet? Hoe mag ik hier in gaan staan? Hoe wil ik hier in gaan staan?

Over een week start ik met het revalidatietraject. Ik vind het super spannend, want ik weet niet precies wat me te wachten staat. Aan de andere kant wil ik graag gaan beginnen, want dan kan ik aan de slag. En één ding weet ik wel en dat is dat ik het niet alleen ga doen. Jezus gaat met me mee. We gaan het samen doen! 

In het begin zat ik erg te twijfelen of ik dit wel moest gaan doen. Want ja, je mag in je genezing gaan staan. Je bent al genezen, dus waarom zou ik dan zo’n traject moeten gaan doen. Hij kan me toch genezen? Dan is zo’n traject toch niet nodig? Inmiddels ben ik daar anders in gaan staan.  Welke keuze je ook maakt, je maakt in Zijn ogen nooit een verkeerde keuze. Hij gaat hoe dan ook met je mee. En hulpverleners zijn er ook niet voor niks. Hij heeft ze een ‘gave’ meegegeven zodat zij anderen kunnen helpen. Daarnaast is mijn reis het afgelopen jaar ook heel erg waardevol geweest. Was het leuk? Nee, zeker niet. Maar ik heb wel wel heel veel geleerd. Ik ben dichter bij mezelf gekomen en dichter bij Hem.

En als ik bij wijze van spreke een jaar geleden van de één en op andere dag genezen was, dan had ik die groei misschien wel gemist. Betekent dit dat ik mijn “ziekte” accepteer? Nee, zeker niet. Want Hij wil dat ik gezond ben en Hij zal mij nooit een ziekte geven om mij een les te leren. Maar ziekte is nu eenmaal in deze wereld. Dat is iets waar we niks aan kunnen doen. En Hij zal het ten goede keren. En misschien bewandel je een weg die je helemaal niet ziet zitten of niet ok is. Soms ben ik er ook helemaal klaar mee en zakt de moed me enorm in de schoenen, maar ik blijf geloven dat de genezing ook in mijn lichaam zichtbaar en voelbaar gaat worden.

Ik ben namelijk al genezen. Want Jezus is voor iedereen en ook voor mij aan het kruis gegaan en heeft toen alle zonde, maar ook alle ziekte op zich genomen. Wij zijn opnieuw met Hem opgestaan en dat betekent dat er geen ziekte meer is. Alleen je lichaam laat soms iets anders zien. Je voelt je pijn, je voelt je duizeligheid, je gaat je zorgen maken en voordat je het weet zit je weer helemaal vast in je aardse denken. Zit je vast in je omstandigheden en vergeet je je blik op Jezus te houden. Dat vind de vijand natuurlijk helemaal prima, maar ik niet. Hoeveel moeite het me ook kost. 

In mijn aardse verstand denk ik vaak genoeg dat het onmogelijk gaat zijn dat ik ook ooit helemaal zal genezen. Maar ik ga er alles op alles zetten om daar anders in te gaan staan en in te blijven staan. Ik ga mijn blik op Jezus houden als ik het traject in stap. En ook al zie ik het misschien nu nog niet in mijn lichaam, ik ben genezen. En ik geloof dat Hij dit zichtbaar kan maken. Twijfel ik? Ja zeker, maar dat weet Hij. Ik spreek dat uit. Maar al is mijn geloof zo klein als een mosterzaadje, ook dat is genoeg. En als ik het zelf even niet meer geloof dan vraag ik aan mijn broers en zussen om even voor mij te geloven of ik vraag Jezus om het even voor mij te geloven. 

En zie ik het even niet meer zitten, dan pak ik de beloftes van de Heer erbij en ga ik lezen of luisteren. Hij is mijn Overwinnaar en mijn Genezer. Hij gaat me kracht geven en samen gaan we de strijd aan en samen zullen we overwinnen! 

Jezus in het midden

Op dit moment zit ik buiten, in het zonnetje met de laptop op schoot. Het is februari en het voelt alsof het al lente is. Elke ochtend hoor ik een heel orkest aan vogeltjes buiten en dan weet ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ook al stormt het in je leven en weet je soms niet hoe je dag door moet komen, elke ochtend is er weer een nieuwe dag en schijnt opnieuw de zon. En staat Jezus weer naast je om samen met jou verder de reis voort te zetten. 

Gisteren waren we eten bij één van onze broers en zussen en tijdens het gesprek kreeg ik een openbaring.  De afgelopen weken waren best zwaar en het is nog steeds zwaar, maar ik betrapte mezelf erop dat ik aan het verdrinken was in het negatieve. Ik gaf de vijand steeds meer en meer ruimte. En ik besefte me gisteren dat ik hem in het midden plaatste in plaats van Jezus. 

Jesus at the center

De bovenstaande tekening laat zien hoe ik het mag gaan zien. Jezus in het midden en Hij heeft invloed op mijn fysieke, psyche en het sociale aspect. En de vijand ergens in een hoekje.  

De vijand probeert mij dagelijks met gedachtes te beïnvloeden, maar dat betekent niet hij de plek van Jezus mag innemen. En dat was wel wat er gebeurde. Ik gaf hem zoveel aandacht en ruimte, dat ik alleen op hem gefocust was. Maar hij gaat me niet helpen, integendeel, hij gaat me alleen maar tegenwerken, kleineren, aanklagen en veroordelen. Maar doordat ik elke dag kijk naar mijn omstandigheden, me bezig hield met mijn “negatieve” gedachtes, was ik eigenlijk alleen maar bezig met de vijand. 

En gisteren werd tegen me gezegd dat het ook goed is naar de positieve dingen en zegeningen te kijken op mijn reis. En vandaag werd het tijdens de preek ook bevestigd. Wanneer je een bepaald doel voor ogen hebt en het lukt niet meteen, houdt je lijntje met Jezus. Hij zal ervoor zorgen dat jij jouw einddoel behaalt en in de reis daarnaartoe zal Hij jou zegenen, maar je ook steunen en troosten als je het moeilijk hebt. 

Nu snap ik wat er bedoelt wordt met “Houd je ogen op Jezus gericht”. Ja, we leven in een wereld waar we worden aangevallen door de vijand, maar jij of ik kunnen de vijand niet verslaan. De enige die machtig genoeg is om dit te kunnen doen is Jezus. En Jezus heeft de vijand verslagen toen Hij aan het kruis ging. En in die positie mogen wij ook gaan staan. De vijand is verslagen en de Koning heeft overwonnen! Halleluja! 

Ik merk dat ik in dit opzicht nog heel veel zelf aan het werk ben. Ik heb het idee dat ik moet vechten tegen die gedachtes. Ze moeten weg, want dit is niet goed. Maar ik mag ze aan Jezus geven. Ik hoef er niks mee. Al zou ik het willen, ik kan er niet eens wat mee. Ik probeer er al jaren wat mee, maar het heeft me nooit ergens gebracht. Het is prima om die gedachtes waar te nemen, maar ik mag stoppen met ze aan te nemen! Ze zijn niet van mij, ze zijn niet van Hem en het zijn keiharde leugens! Het enige wat ik mag doen is kijken naar Jezus, naar Zijn liefdevolle blik die tegen mij zegt: “Geef de gedachtes maar aan mij. Jij hoeft deze last niet te dragen. Ik doe dit graag voor jou, want jij bent Mijn liefdevolle dochter.” Daar mag ik in gaan staan. Daar mag jij in gaan staan. 

Betekent dit nu dat het nu heel makkelijk is? Nee hoor, het zal elke dag een uitdaging blijven. Maar ik geloof dat het elke dag weer een heel klein stukje makkelijker wordt. Het is een reis die ik met Jezus aan het maken ben. Een reis waarin ik enorm aan het groeien ben, maar groeien gaat met vallen en opstaan. En op het moment dat je valt, heb je de kerk. De kerk waarbij je met andere broers en zussen hierover kan praten als je het even niet meer ziet zitten en die je weer kunnen helpen om je ogen weer op Hem te richten. Want we zijn en blijven mensen. En je verliezen in je omstandigheden en gedachtes is iets heel menselijks.

Ik wil afsluiten met dit lied “Jesus at the center”.

From my heart to the Heavens
Jesus be the center
It’s all about You
Yes it’s all about You

Dank U Jezus!

Raise a Hallelujah

De afgelopen weken stond in het teken van het nemen van beslissingen. Beslissingen die niet makkelijk waren om te nemen, maar wel beslissingen die nodig waren om mij meer rust te gaan geven.

Want momenteel ervaar ik veel “interne” onrust. En daarom is het soms goed om even de “prikkels” eruit te halen, zodat je weer tot rust kan komen.

Ik realiseerde mij vandaag dat ik nu ongeveer 1,5 jaar binnen het geloof wandel. Wow! Wat vliegt de tijd voorbij zeg. Maar wat ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik Jezus heb leren kennen. Want zonder Hem zou ik nu niet staan waar ik nu sta.

Het is zo fijn om te weten dat ik geliefd ben en dat ik goed ben zoals ik ben. Al voelt het misschien nog niet zo, ik weet dat er een moment gaat komen dat ik het ook ga voelen. Deze reis die ik met Jezus aan het maken ben is moeilijk en zorgt voor confrontaties, maar ik mag geloven dat Hij altijd naast mijn zijde staat en mij erdoorheen gaat helpen. Hoe uitzichtloos het misschien soms ook lijkt.

En ik wordt misschien van alle kanten aangevallen en er worden leugens verteld, gelukkig heb ik een kerk waar ik elke zondag heen kan en waar vriendschappen ontstaan. Een kerk die mij houvast geeft en die mij elke keer leert om de “goede” kant op te kijken en dat is naar Jezus. En als het doordeweeks even niet lukt dan heb ik lieve broers en zussen die mij helpen om mijn ogen op Jezus gericht te houden. Want je kunt dit niet alleen. Je hebt af en toe dat zetje in de goede richting nodig.

En misschien moet je dan voor jezelf een stap overwinnen, door aan iemand jouw verhaal te delen of door voor je gevoel kwetsbaar te zijn door iemand om “hulp” te vragen. Maar ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het uiteindelijk oplucht en dat die broers en zussen eigenlijk helemaal zo eng niet zijn 😉 En dat ze juist met open armen op je staan te wachten om je in hun armen te sluiten als jij het even niet meer ziet.

Afgelopen week zat ik Worship muziek te luisteren en toen viel me een liedje op vanwege de tekst. En toevallig (naja toevallig?) werd in de preek van vanmorgen (van Joshua) ook dit nummer genoemd.

Het gaat om het nummer “Raise a Hallelujah”. Als ik naar dit nummer luister dan kan ik op zo’n moment even de hele wereld aan. Naast creatief bezig zijn, helpt muziek mij ook om even de afleiding te hebben van negatieve gedachtes en mijn ogen op Hem te richten.
Want zoals gezongen wordt in dit nummer vecht de hemel voor jou en zal de duisternis vluchten. Jezus houdt van jou en zal de strijd aangaan met jouw vijanden. En het enige wat jij hoeft te doen is onder Zijn vleugels te gaan zitten. Jij hoeft het gevecht niet aan te gaan.

Bekijk hier de songtekst van het nummer: https://bethelmusic.com/chords-and-lyrics/raise-a-hallelujah/

Dit is wie ik nu ben

Het nieuwe jaar, 2019 is begonnen. Een jaar waarin weer vol verwachting mogen uitkijken naar wat God allemaal voor ons in petto heeft. Een jaar waarin je mag VERwachten en niet hoeft te wachten. Ik heb deze week de nieuwjaarspreek (This is me) geluisterd van Steven van Kranenburg uit Rotterdam (overigens een aanrader om eens te luisteren als je ‘m nog niet kent). Een super sterke en gave preek. Ook al was 2018 volgens jou een rotjaar, vol negatieve dingen, laat 2018 jou niet de volgende vraag stellen: “Hoe ben ik hier terechtgekomen?” Maar zeg: “Dit is wie ik nu ben. Ik ga me niet afvragen hoe ik hier ben gekomen. Ik ga kijken wat U voor me gaat doen”. 

“Look instead for what God can do!” 

Klinkt super goed toch? En dat is het ook. Maar als je nu aan mij vraagt hoe ik er nu over denk, dan ga ik heel eerlijk met je zijn. Ik vind dit bovenstaande zo sterk, alleen ik vind het zo moeilijk momenteel om in die kracht te staan en te vooral te blijven staan. Want als ik die preek luister, dan denk ik “JA!”, maar vaak ebt dat gauw weg. 

De afgelopen weken is mijn duizeligheid weer enorm aanwezig en ik vind het maar lastig om daar met liefde mee om te gaan. Om het te laten zijn. Ik voel me beperkt in mijn privé en werkleven. Een winkel binnenlopen, zonder mensen, maar met veel spullen, zorgt voor te veel prikkels.
Ik heb genoeg momenten dat ik met m’n handen in het haar zit, niet wetende waar ik nu goed aan doe en wat ik nu moet doen. En voordat je het weet verdrink ik in mijn gedachtes met de vraag “Hoe ben ik hier terecht gekomen?”.

En je kent alle goede dingen wel zoals: “Rust in Jezus. Houd je ogen op Hem gericht en niet gericht op je eigen problemen. Laat Hem bij je problemen komen.”

Alleen ik vind dat zo ontzettend moeilijk. Ik raak dan in een soort van paniek en dan stormt het om me heen en zie ik door de storm Hem niet meer en het goede niet meer. 

Maar toch wil ik samen met Hem het pad bewandelen en onderzoeken wat die duizeligheid in stand houdt en hoe ik daar met liefde en rust mee om mag gaan. Ik wil stoppen met vechten, maar meer rusten bij Hem.

Ik probeer wat meer naar mezelf te luisteren en doe een stapje terug als ik een stapje terug moet doen. En ik probeer me minder af te vragen hoe ik hier ben terecht gekomen zoals Steven aangeeft. Want is dat nu belangrijk? Ik kan beter gaan kijken naar wat Abba Vader voor mij in petto heeft liggen.

Wanneer je land inneemt, dan kom je vijanden tegen

Wanneer je land gaat innemen, dan zul je vijanden tegen komen. Dit is een zin die me even aan het denken heeft gezet. Want dat is wat ik inderdaad ervaar. Hoe meer ik met Jezus het pad bewandel, hoe meer dingen ik uit probeer binnen het geloof, hoe harder ik de weerstand voel. Gedachtes die je proberen bang te maken. Gedachtes die zorgen voor angst en zorgen. Gedachtes waarvan je weet dat ze niet van Hem komen, maar die ik zo moeilijk de rug kan toekeren.

En als het overdag lukt om die gedachtes een rug toe te keren, dan probeert de vijand het ’s nachts. Dan wordt je midden in de nacht wakker en wordt je overladen met niet helpende gedachtes.
Overal waar het kan zal de vijand mij proberen te misleiden en voordat ik het weet ben ik verzonken in angst en zorgen.

Zorgen over gezondheid. Over de gezondheid van mezelf, maar ook die van Sven. Zorgen over financiën. We hebben van de week even de cijfers op een rij gezet voor het komende jaar en we hebben gezien dat we voor een uitdagende situatie staan. Hoe gaan we dit doen, vraag ik me dan af? En de paniek slaat toe. De gedachtes met “Het gaat niet goed komen. Hoe gaan we dit doen?” overvallen me dan.

Ik vind het dan heel moeilijk om het dan los te laten en het dan bij God neer te leggen. Ik geloof dat Hij zal voorzien. Ik vertrouw Hem. Daarom blijf ik elke dag naar Hem toekomen. Maar die gedachtes die niet van Hem komen, brengen me aan het wankelen en aan het twijfelen.

Vandaag werd tijden de dienst een stukje bijbeltekst gedeeld uit Psalm 91 door Margot. Eentje die mij ook raakte en waar ik veel kracht uit kan halen.

1 Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
2 zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

3 Hij bevrijdt je uit het net van de vogelvanger
en redt je van de dodelijke pest,
4 Hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

5 De verschrikking van de nacht hoe je niet te vrezen,
ook de pijl niet die overdag op je afvliegt,
6 noch de pest die rondwaart in het donker,
noch de plaag die toeslaat midden op de dag.

7 Al vallen er duizend aan je linkerzijde
en tienduizend aan je rechterhand,
jou zal niets overkomen.
8 Open je ogen en zie
hoe wie kwaad doen worden gestraft.

9 U bent mijn toevlucht Heer.
Als je mag wonen bij de Allerhoogste,
10 zal het kwaad je niet bereiken,
geen plaag je tent ooit treffen.

11 Hij vertrouw je toe aan zijn engelen,
die over je waken waar je ook gaat.
12 Hun handen zullen je dragen,
je voet zul je niet stoten aan een steen.
13 Leeuw en adder zul je vertrappen,
roofdier en slang vermorzelen.

14 ‘Ik zal bevrijden wie mij liefheeft
en beschermen wie met mijn naam vertrouwd is.
15 Roep je mij aan, ik geef antwoord,
in de nood zal ik bij je zijn,
je bevrijden en met roem overladen,
16 je overvloed geven van dagen,
Ik zal je redding zijn.’

Amen! Wauw, wat vind ik dit een mooie, bemoedigende tekst. Eentje om op te slaan als mijn favorieten. Eentje om nog vaker terug te lezen. Zeker op de momenten dat ik me slecht voel en bemoediging nodig heb. Wat hebben wij toch een goede Vader! En wat een geluk dat wanneer ik toch twijfel of af dwaal van Hem, dat Hij mij niet zal veroordelen. Hij blijft van mij houden. Dat zal Hij proberen op allerlei manier te laten zien.

Zo kreeg ik gisteren een dikke vette knipoog van Hem. Ik ging voor het eerst trouwjurken passen. Ik had een jurk aan en zag mezelf in de spiegel. Eerst dacht ik dat het iemand anders was. Dit ben ik niet. Zo mooi kan ik niet zijn. Want dat is wat ik altijd over mezelf denk. Maar Hij liet mij zien dat dit niet waar is. Ik voelde het. Het leek alsof ik door Zijn ogen naar mezelf keek. Ik was geraakt. Ik dacht alleen maar, wauw. Ben ik dit echt? “Ja, dit ben jij echt”, zei Hij.

En ook op zo’n moment probeert de vijand dat moment van me te stelen. Ik neem ook op dat vlak steeds meer en meer een beetje land in. Het land om van mezelf te gaan houden.
En de vijand zal allerlei dingen bedenken waarom ik niet mooi zou zijn. Maar wat Hij zegt is de waarheid. En Margot liet me vanmorgen inzien dat in een moment van aanval het juist super goed is om terug te vallen op het Woord. En dan is het nog niet altijd even makkelijk, maar het zorgt wel voor hoop en bemoediging.

Dankjewel Margot, voor het delen en dank U Vader dat U zulke goede dingen voor mij doet. Wat ben ik blij dat ik U heb leren kennen vorig jaar.

He alone is my refuge, my place of safety.

Vind de vreugde in Hem en daarmee ook in jezelf

Afgelopen week was emotioneel en lichamelijk zwaar. En dan kan ik zo in die duisternis blijven hangen. Zoals Cees Bots zegt, in je eigen “pitty party” blijven hangen. En als je partner ook in die duisternis rondloopt, dan heb je samen een “pitty party”. Best gezellig met z’n 2-en, maar zeker niet motiverend en bemoedigend. En ook gevaarlijk, want voordat je het weet trek je elkaar naar beneden en houd je elkaar daar beneden.

Vanmorgen was er een preek van Constantijn die echt voor mij bedoelt was en me we weer hielp relativeren. Want soms kan ik mezelf zo verliezen dat ik niet 1, maar 20 beren zie lopen. De fysio zei begin deze week dat ik die beren maar een jurk moest geven. Ik moest daar zo om lachen dat ze zei “kijk, mijn doel is bereikt. Je lacht erom en kan het weer wat meer relativeren”. En dan krijg je deze ochtend een preek die daar weer op verder borduurt. Hoe mooi kan God spreken. Wow!

De titel van de preek was “Vreugde in alle omstandigheden”. Deze preek liet mij zien dat er ook vreugde in het leven is. De vreugde hoef je niet uit jezelf te halen of uit anderen, maar uit Hem. En Hij is in jou. Kortom, je draagt Zijn vreugde in jezelf. En nee, op de dagen dat ik me slecht voel, voel ik de vreugde helemaal niet, maar vandaag werd tegen mij gezegd dat dat ook niet erg is. Dan is het er maar even niet. Maar het is wel goed om daar aan herinnert te worden, want de duivel probeert me daarin te ontmoedigen. Want hoe slechter ik me voel, hoe kwetsbaarder ik ben voor de duivel en hoe makkelijker het voor hem is om met mijn gedachtes aan de haal te gaan.

De duivel probeert je te ontmoedigen als je in geloof wandelt. En dat ervaren wij enorm. Iemand zei ook vandaag tegen me dat wij zo voorop lopen in het geloof, alleen dan sta je ook vooraan en ontvang je ook als eerste de klappen. En dat vind ik moeilijk. Het blijft als een gevecht voelen, terwijl ik weet dat ik niet hoef te vechten. Hij heeft voor mij gevochten en ik ben vrij.

Alleen dat voel ik niet altijd. Ik voel dan nog steeds die duizeligheid of die enorme vermoeidheid. En dan begin ik te twijfelen. Te twijfelen of Hij mij echt wel opvangt. En dan voel ik me weer schuldig tegenover Hem dat ik twijfel. En zo gaan de gedachtes als ping-pong ballen heen en weer. Als ik het zo al lees, dan wordt ik er al moe van 😉

Afgelopen week had ik mijn eerste connect “Eerlijk over twijfel”. Het is een kleine groep wat ik erg prettig vind. Ik hoop in deze connect wat meer handvaten te kunnen vinden om niet steeds te verdrinken in twijfel, maar dat ik het eerder kan “stoppen”. Want hoe meer ik erin verdrink, hoe moeilijker ik het vind om eruit te komen. Dus ik heb hoge verwachtingen dat Hij mij die handvaten ook gaat geven.

Soms spreekt Hij heel duidelijk, soms is het een fluistering. Maar ik hoor Zijn stem steeds meer en meer. Maar ik merk ook dat er geprobeerd wordt om mij af te leiden. Afleiden met gedachtes die niet van God komen. Afleiden met angsten, zorgen, etc.. Maar ik weet dat deze niet van Hem komen. En ik weet dat ik in Hem mag rusten en dat ik niet hoef te werken. Ik vroeg vandaag aan iemand; “Hoe weet je nou of je zelf aan het werk bent?”. Ze zei: “Als jij je zorgen maakt, dan ben je zelf aan het werk.”
Oh, uh, okey.. dan ben ik nog vaak zelf aan het werk 😉 Ik mag nog meer los gaan laten.

De HEER is mijn kracht en mijn schild,
op Hem vertrouwde mijn hart,
ik werd geholpen en mijn hart jubelde,
Hem wil ik loven in mijn lied.
Psalm 28:7

Als ik mijn omstandigheden een plaatje mag geven dan zie ik een wervelwind. Een wervelwind die door mijn tuin heen raast. Vanmorgen werd tijdens de worship gezegd om je een plaatje voor te stellen van jou omstandigheden. Dat was bij mij die wervelwind. Ik sta als een boom in het midden en die wervelwind probeert die boom weg te krijgen. Maar dan komt Jezus. Hij loopt naar door mijn tuin heen naar die boom. En waar Hij loopt groeien bloemen. En hij kalmeert de wervelwind. De wervelwind verdwijnt en er is weer rust in de tuin. Die wervelwinden komen bij mij een aantal keren per dag. Maar in plaats van er zelf tegen te vechten, mag ik het aan Hem overlaten. En ook al moet Hij 20x per dag langs komen, dat maakt Hem niet uit. Hij zal mij blijven helpen.

Dank U Jezus, dank U Vader.

Voel je je momenteel slecht, down of heb je er even allemaal geen zin meer in? Kijk dan even dit filmpje. Deze werd vanmorgen ook getoond. Iets wat ik totaal niet had verwacht, maar wat mij tranen bezorgde van het lachen i.p.v. verdriet. Het hielp mij een beetje te relativeren en nog belangrijker, het hielp mij te lachen.

Gedachtes die met mij ervandoor gaan…

Herken jij dat ook? Dat je zoveel aan het denken bent, dat voor je gevoel jouw gedachtes met jou ervandoor gaat? Je wilt het denken stoppen, maar het stopt gewoon niet. Het blijft maar door ratelen. Soms wou ik dat er een knop was, zodat je het denken even stop kon zetten. Even rust in m’n hoofd…

Het denken zorgt bij mij vaak voor paniek. En paniek zorgt weer voor stress en stress zorgt voor een hele hoop andere ongemakken. En gezien ik de laatste tijd een stuk bewuster ben van wat er in mijn lichaam gebeurt, voel ik ook wat er in zo’n situatie gebeurt. Het lijkt wel alsof je in een rijdende trein zit die maar niet wil stoppen. Je rijdt alle stations voorbij waar je uit wilt stappen, maar de trein blijft maar doorrijden met grote snelheid.

Op zulke momenten vergeet ik in het hier en nu te leven. In mijn hoofd ben ik al een paar maanden verder. Okey, waar is de noodrem? Wie kan deze trein tot stilstand brengen? Ik in ieder geval niet, maar Jezus wel. Bij Hem mag en kan ik rust vinden.  Alleen hoe doe je dat wanneer je continu wordt afgeleid door het denken? Ik vind dat persoonlijk heel erg moeilijk. Het kost me dan erg veel moeite om me op Hem te blijven richten. Naar Hem te blijven kijken in plaats van naar mijn eigen zorgen.

Want de gedachtes komen altijd met een heel lijstje van alles wat fout kan gaan of waar ik nog aan moet denken. Hierdoor wordt je zo afgeleid dat je “vergeet” om naar Jezus te blijven kijken. Het voelt alsof iemand continu aan mij trekt om mij van Hem weg te houden.

Me gek laten maken door gedachtes en vooral de “Wat als…”-gedachtes is een zwak punt van mij. En daarvan bewust worden is stap 1. Er niet over oordelen en het er gewoon laten zijn is stap 2. Stap 3 is Jezus vragen om mij te helpen en te leiden om in Zijn rust te kunnen blijven. Ik zit momenteel tussen stap 2 en 3 in. De ene keer vind ik het makkelijker om de gedachtes er gewoon te laten zijn, maar de andere keer vind ik er een hele hoop van en vind ik het maar irritant dat ze er zijn.

Goed naar je lichaam luisteren is hierin erg belangrijk. “Als je lichaam zou kunnen praten, wat zou die dan willen zeggen?” Dit is een vraag waarop je soms het antwoord niet zou willen weten, maar wat je wel kan helpen om te heel te worden. En luisteren naar Hem. Ook Hij zal misschien jouw antwoorden geven die je liever niet had willen horen.

Soms is het goed om een stapje terug te doen. Een stapje terug doen betekent niet dat je gefaald hebt, het betekent dat je op dat moment voor je lichaam kiest. En je geeft Jezus de ruimte om juist een stapje naar voren te doen, zodat Hij jouw lasten kan dragen. Want wat jouw situatie ook is, je hoeft het niet alleen te doen. Misschien is dat wel iets wat je altijd gewend was (ik wel in ieder geval), maar Hij wacht daar op je. Hij dringt zich niet op, maar als jij Hem ruimte geeft in jouw leven dan kan Hij mooie dingen doen in jouw leven. 

Leg jouw situatie(s) bij Hem neer. Al is het een hele waslijst, dat maakt Hem niet uit. Schrijf het op en vraag aan Hem, door bijvoorbeeld te bidden, om jou te helpen en jou te leiden door middel van zijn Heilige Geest. Hij wil jou graag heel maken. Of vraag anderen om voor jou te bidden.

Wat mij ook bijvoorbeeld elke dag bemoedigd is de IkWonderJou mail. Iedere ochtend verschijnt er weer een mooie bemoediging in mijn mailbox.

Soms is het even zoeken naar een manier wat voor jou helpt. Maar geef niet op! Hij geeft jou namelijk ook niet op. Hij houdt van jou en Hij wil graag dat het goed met je gaat.