Wees een levende getuigenis

Wees een levende getuigenis in deze tijden.” Dat waren één van de woorden van onze senior pastor afgelopen zondag tijdens de online kerkdienst. Dit was een zondag die even anders ging dan anders. Net voor het weekend werd vanuit de overheid besloten dat samenkomen in een kerk met meer dan 100 mensen niet meer toegestaan was. Gelukkig leven we nu in een digitale wereld waar veel mogelijk is. Dus zo zat ik onder een fleece-kleed op de bank live onze kerkdienst mee te maken samen met Sven. Is toch even wennen van een paar 100 man op een zondag naar 2 man.

Twijfel en angst
Het voordeel van afgelopen zondag was dat niet alleen onze kerk online ging, maar dat heel veel kerken over de hele wereld online gingen. Dus zo kon je je de hele dag voeden met goed en Hemels voedsel. Iets wat iedereen op dit moment heel erg nodig heeft. Want overal om je heen voel je de angst. De angst om ziek te worden, de angst dat je een ander besmet, de angst dat er straks geen baan of eten meer is en de angst om überhaupt nog in het openbaar te kunnen hoesten of te niezen. Het hooikoorts seizoen komt er ook weer aan, alleen mensen om je heen twijfelen of het hooikoorts is en als je zelf niet oplet ga je zelf ook twijfelen. Twijfel en angst. Dat is wat de duivel nu aan het zaaien is bij iedereen. En door de maatregelen (die wij overigens netjes horen te respecteren) raken veel mensen ook nog geïsoleerd.

Ik merk dat ik het zelf heel moeilijk vind om niet mee te gaan in die zorgen, angst en twijfel. Ik wil niet mee doen met het hamsteren, maar daardoor ben ik wel diegene die dan steeds misgrijpt. Ik wil niet gaan twijfelen, maar ik ga me toch afvragen waarom God dit nu niet stopt. En voordat ik het weet verdrink ik in allerlei vragen en twijfels. En grijpt de angst me naar de keel.

Hoe dan?
Ik keek zo uit naar 25 april, onze trouwdag. Maar zoals het er nu uit gaat zien, moeten wij onze bruiloft weer gaan verplaatsen. Vorig jaar was dit een vrijwillige keuze van ons, vanwege onze gezondheid. Maar nu wordt het een onvrijwillige keuze. De weg naar onze bruiloft gaat al niet vanzelf, vanwege onze gezondheid, maar ik zag het wel als iets waar ik ontzettend naar uit keek. We waren bezig om de laatste puntjes op de ‘i’ te zetten en zijn halverwege met onze dansles. Nu komt alles stil te liggen. Als de datum gaat veranderen dan moeten we de nodige aanpassingen gaan maken in stickers, etc.. Gelukkig zijn de meeste leveranciers heel coulant en kunnen we zonder kosten de bruiloft doorschuiven. Dank U Jezus!

En hoe blijf je dan in Gods beloften staan in deze tijd? En hoe word je een levende getuigenis zoals onze senior pastor zei. Terwijl je zelf overspoeld wordt door twijfel en angst?

Aanklagen
Mijn eerste reactie op dit alles was: “Dit is niet eerlijk! Waarom gebeurt dit? Hoe kan de gunst van God op ons liggen, maar toch gebeurt er steeds weer wat? Hoe erg moeten we op de proef gesteld worden? Wat hebben we misdaan? Kan het nou nooit op een ‘normale’ manier gaan? Waar is deze uitdaging nou goed voor? Hebben we de afgelopen maanden niet genoeg gehad? Waarom stopt God het nu niet?”

Het maakt(e) me boos en verdrietig. Maar toen dacht ik: “Nee, dit is niet hoe ik erin wil gaan staan. Want dit is precies wat de duivel wil. Dit is niet de reactie die ik erop wil geven. Dit is de reactie die de duivel wil dat ik erop ga geven. Zodat ik ga twijfelen. Twijfelen aan Gods beloftes en twijfelen aan onszelf. Aanklagen, dat is zijn grootste truc. Maar ook zo ontzettend doorzichtig, want ik herkende het meteen.

Ik kies voor Hem!
Ik kies er daarom ook voor om God te blijven vertrouwen en te geloven. En als het even niet lukt, dan spreek ik dit ook hardop uit: “Ik wil U blijven geloven en vertrouwen, Heer! Help mij daarbij, want soms vind ik het zo moeilijk.”

De duivel kan doen wat hij wil, maar het Hemelse huwelijk gaat komen, linksom of rechtsom. Ja, ik zal het verdrietig vinden als we het moeten doorschuiven, maar uitstel is geen afstel. En ik geloof dat ons huwelijk fantastisch gaat zijn, want daar zal God voor gaan zorgen. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor ons en Hij maakt af waar Hij aan begonnen is. Het pad naar ons huwelijk toe duurt wellicht wat langer bij ons, maar samen zijn wij sterk en door Zijn kracht blijven we doorlopen. We gaan niet bij de pakken neerzitten. Dat is niet wat Hij wil voor ons en dat is ook zeker niet wat wij willen. De enige die dat wil is de duivel en die mag wat mij betreft door het gat van de deur verdwijnen.

Zoek je rust op bij Jezus
Ik wil iedereen bemoedigen die nu in een moeilijke situatie zit. Wat je situatie ook is op dit moment, God is groter dan dat! Blijf je op Hem richten, hoe moeilijk het soms ook is. En je mag het ook uitspreken dat je het moeilijk vind. Maar het blijft jouw wilsbesluit om een keuze te maken om God te blijven vertrouwen en je blik op Hem te blijven houden. Op dit moment zal er nog meer dan anders duivelse afleiding(en) zijn. Laat je niet klein en gek maken door die duivel. Maar laat je in de rust brengen door Jezus.

Levende getuigenis?
Hoe kun je dus een levende getuigenis zijn? Door onder andere dit soort verhalen te delen. Want als jij je afzondert in je huis, wat nu heel makkelijk gaat, dan heeft de duivel je precies waar hij je hebben wilt. Geïsoleerd in angst!

Maar door middel van social media kunnen we, zonder de straat op te gaan, toch een levende getuigenis zijn voor anderen. Deze wereld heeft nu nog meer bemoedigingen nodig dan normaal. Dus laat je niet ontmoedigen en laat je zien!

Jesus is our redemption and our salvation!

Hello world, here I come!

Het was even wat stiller vanaf mijn kant. De verhuizing en alles rondom het huis nam toch wat meer tijd en energie in beslag dan van te voren bedacht. En dan denk je alles zo ruim gepland te hebben, en dat hadden we ook, maar leek het 2 weken voor de verhuizing een zooitje te worden. De schilder was nog niet klaar, de vloer was niet goed waardoor we een nieuwe vloer moesten laten bestellen, het leggen van de vloer nam meer tijd in beslag dan verwacht en ga zo door. De gezegde “De laatste loodjes wegen het zwaarst” kan ik echt beamen. Die 2 weken hebben me een hoop grijze haren gekost. Maar uiteindelijk is het allemaal goed gekomen en zitten we nu inmiddels 3 weken in onze nieuwe woning.

(Vakantie)huis
In het begin was het onwijs wennen. Meer ruimte en meer comfort. En dat is juist heel positief, maar het was echt wennen. Het leek alsof ik in een huis van iemand anders woonde. Zeker omdat de woonkamer nog relatief leeg is. We kwamen van 45m2 naar dit. En mis je ineens wat meubels of vallen de meubeltjes compleet weg in de ruimte. Ach, iets om over na te denken de komende tijd. Ik merkte namelijk dat na de verhuizing ik niet helemaal niet meer na wou denken. Daar was ik wel even klaar mee. Tijdens het klussen werden elke dag tientallen vragen op me afgevuurd dat ik op een gegeven moment dacht “Geen idee, doe maar iets!”.

Mountain move
Inmiddels zijn we al even in 2020. Het nieuwe jaar. In 2019 is er een hoop gebeurt. Pittige dingen, uitdagingen, maar ook veel goede dingen. Zo heb ik in 2019 mijn coaching-opleiding met succes mogen afronden en mag ik officieel aan de slag als coach! Iets wat al heel lang op mijn hart lag, maar ik niet de moed had om er iets mee te gaan doen. Ik zag altijd bergen op mijn weg en ik had geen idee hoe ik die moest beklimmen. Maar gelukkig hoef ik die berg niet te beklimmen. In Jezus’ naam gaan die bergen wijken. Gisteren hadden we Vision2020 vanuit onze kerk. En de visie voor dit jaar is “Mountain move”. Ik heb in mijn eigen leven nog wel wat bergen te overwinnen, maar ik ga dit niet alleen doen. Hij is erbij!

Coachingspraktijk, here I come!
Ik hoop dit jaar een coachingspraktijk op te mogen gaan zetten, zodat ik anderen kan gaan helpen vanuit mijn ervaring. Want hoewel de ervaringen niet leuk waren, kan ik het nu ook als zegen zien. Want doordat ik dingen heb meegemaakt kan ik nu een ander gaan helpen. Ik zie het als een voorrecht om met anderen te mogen gaan oplopen in hun leven. En hun handvatten te geven die ik toen niet heb gekregen. Het heeft mij jaren gekost om de missende puzzelstukjes te vinden om het ‘gat’ op te vullen. Totdat ik in 2017 tot geloof kwam en Jezus leerde kennen. Toen begonnen er puzzelstukjes op zijn plek te vallen en begon het gat gevuld te raken van Zijn liefde en heling. En ik wil hiervan getuigen dat de 2,5 jaar geloof mij veel meer gebracht heeft dan alle therapieën en therapeuten binnen de GGZ bij elkaar. Zij hebben hun best gedaan, maar konden dat laatste stukje niet voor mij oplossen. Dat kan alleen Jezus! Want Hij is de naam boven alle namen!

Een nieuw pad
Betekent dit dat ik geen uitdagingen meer heb? Nou, dat heb ik zeker wel. Want het oude denken blijft mij ook lastig vallen en ik merk ook strijd. Geestelijke strijd omdat ik sterker wordt en de vijand wil dit niet. Dat stemmetje wil mij klein houden en mij van het geloof weghouden. Lukt dat? Soms wel. Er zijn genoeg momenten dat ik denk “Waar zijn wij eigenlijk aan begonnen? Heeft het geloof ons het niet alleen maar moeilijker gemaakt?” Maar ik blijf geloven in Zijn waarheid ook al zie ik het soms (nog) niet. Ik geloof dat Zijn plan allang klaar ligt voor mij en Hij weet waar we naar toe gaan. En stapje bij stapje bewegen we voorwaarts. We maken een nieuw pad. En dat pad is niet al 1.000x bewandeld en dus makkelijk, maar het is juist verwilderd en het lijkt onbegaanbaar. Maar samen met Jezus maak ik dat pad vrij en ontdekken we samen nieuwe dingen. En straks kunnen andere mensen ook dat pad nemen. Het pad van heling en liefde i.p.v. het pad van oordeel, ziekte en afgunst. En het ene pad lijkt misschien veilig, omdat iedereen die neemt. Maar juist het nieuwe pad zal veiligheid brengen ook al lijkt dat nu nog niet zo. En ik hoop samen met Jezus met deze mensen het nieuwe pad te mogen bewandelen binnen mijn praktijk.

Ik kom eraan
Ik wordt er nu al blij van als ik daar over droom. Maar ik vind het ook super, super spannend. Ik ben nu 1 jaar ziek en straks ga ik weer aan het werk. Het liefst ga ik naast de coaching nog iets voor 2 dagen in de week doen als vastigheid. Wellicht iets in combinatie met schrijven? Wie weet. Ik zou dat heel erg tof vinden! Ik ga me laten leiden door God en ik ga ontdekken waar we heen gaan. Ik vind het eerlijk gezegd doodeng en het voelt als een sprong in het diepe, maar ik merk ook dat ik toe ben aan nieuwe uitdagingen en ik graag de wereld in wil trekken om te vertellen over Jezus. Ik wil iedereen laten zien en horen wat Zijn heling met mij gedaan heeft, zodat dit ook in jouw leven zichtbaar mag gaan worden! Hij wil het graag, want jij bent Zijn geliefde dochter/zoon. Durf jij het aan?

Mijn “oude ik” en ik gaan uit elkaar!

Eind 2000 hebben we elkaar leren kennen. Het was niet meteen liefde op het eerste gezicht. Jij vond mij erg leuk, maar ik jou niet. Maar je gaf niet op. Je bleef maar terugkomen en je liet me zien wat jouw positieve kanten waren. Door jou kreeg ik aandacht! Het was misschien niet helemaal de aandacht waar ik van droomde, maar het was aandacht. En jij wist dat wanneer ik genegeerd zou worden dat ik me dan heel erg alleen zou voelen. De angst om alleen achter te blijven was erg groot en dat wist je. Dus je probeerde die leegte op te vullen met jouw aandacht en liefde. Wat ik op dat moment niet door had was dat jij mij steeds afhankelijker van jou maakte. 

Ik vond het fijn dat jij er was en ging een relatie met jou aan. Je had me overtuigd van jouw aandacht en liefde. Ik was gelukkig! Door jou had ik afleiding. Ik was niet meer bezig met mijn gevoel of emoties. Want die zorgde voor een vervelend gevoel en dat wou ik niet meer. Jij was er voor me en gaf er wat anders voor in de plaats. Aandacht. 

Vanaf 2010 werd onze relatie nog intenser. Je liet me zien dat je er elke dag, elke minuut en elke seconde er voor me was. Ik vond het soms wat benauwend en dan wou ik wat meer afstand. Ik dacht, ik kan het wel alleen af. Maar dan sloeg de paniek toe en dacht ik: “Nee, dit kan ik helemaal niet. Ik kan dit niet zonder jou.” Dus vroeg ik je weer terug te komen in mijn leven. Jij vond het niet fijn als ik je afwees en daardoor werd je wat dwingender. 

De jaren die volgde geloofde ik niet meer dat ik zonder jou zou kunnen leven. Dus liet ik je toe in mijn leven. Ik kon gewoon geen afscheid van je nemen. Je was te belangrijk voor mij geworden. Maar samen met jou leven is niet makkelijk. Ondanks dat ik aandacht krijg, merk ik ook wel dat het heel veel energie kost. Maar uit elkaar gaan durf ik niet. Want wat moet ik dan? Wie ben ik dan? Jij bent wie ik ben. Dat is de waarheid die ik ben gaan geloven. 

Nee, dat is de waarheid die jij mij hebt doen geloven. Tot nu! Daarom schrijf ik deze brief. Hoeveel jij mij denkt ook gegeven te hebben, jij hebt ook een hele hoop van mij afgenomen. Mijn rust, mijn genezing, mijn geluk, mijn vertrouwen, mijn geloof, mijn hoop, mijn identiteit, mijn dromen, en zo kan ik nog wel even doorgaan. Jij hebt mij (letterlijk en figuurlijk) klein gehouden en mij verandert in een meisje die altijd angstig is, rusteloos voelt, continu gestrest is, waakzaam is over alles, altijd lichamelijke klachten heeft, haar dromen heeft weggegooid en niet gelukkig is met zichzelf. Jij hebt mijn identiteit afgenomen. Jij hebt mijn vertrouwen en geloof aan het wankelen gebracht. Het vertrouwen in mezelf, maar ook in anderen en in God. 

Ik heb al die tijd geloofd dat jij mij een hele hoop gaf, maar eigenlijk gaf je me een klein beetje, maar nam jij een hele hoop van mij af. Jij maakte mij afhankelijk van jou en liet me denken dat ik niks waard was en dat ik jou nodig had. 

Guess what? Ik geloof daar niet meer in. En daarom beëindig ik ook nu onze relatie! Het is uit tussen ons! Ik ga zonder jou verder. Nee, beter gezegd, ik ga met Jezus verder. Met Hem ga ik een relatie aan. Want Hij houdt onvoorwaardelijk van mij. En voor Hem hoef ik niet door hoepeltjes te springen. Ik mag er zijn zoals ik ben: geaccepteerd en geliefd! Hij zal mijn wonden genezen en niet openhouden om mij afhankelijk van Hem te maken zoals jij hebt gedaan. En mijn angst zal verdrinken in Zijn liefde. 

Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, want nu weet ik hoe je bent en hoe je je kan gedragen. En dat heeft mij heel veel inzichten gegeven. Door die inzichten weet ik nu wat wel en niet goed voor me is. En kan ik voorkomen dat een soortgelijke mij zal proberen te verleiden. De enige die ik me kan verleiden om Hem te volgen is Jezus. Want Hem vertrouw ik en Zijn woord is dé waarheid! En de rest zijn leugens. En straks zal ik ook anderen kunnen wijzen op hun ongezonde relatie en ondersteunen in het beëindigen van die relatie.

Je zal vast proberen om me achterna te gaan, om mij te verleiden met jouw positieve kanten en je mooie verhalen. Maar bespaar je alsjeblieft de moeite. We hebben een hoop meegemaakt samen, maar dat hoofdstuk is nu definitief afgesloten en het boek is uit. Ik open nu een nieuw boek. Een boek met een nieuwe toekomst, met nieuwe ervaringen, met nieuwe kansen en verhalen. Een verhaal over mij. Een verhaal zonder jou. Een verhaal waarbij angst en ziekte niet meer de hoofdrol zal spelen, maar waarin Jezus de hoofdrol zal spelen. 

Het gaat je goed.

Liefs, Aida

Is mijn identiteit in angst of in Jezus?

Mijn identiteit is gebaseerd op mijn omstandigheden. Ik weet niet beter dan dat ik het meisje ben die last heeft van duizeligheid, moe is en pijnklachten heeft. En als dat er niet was dan speelde er wel iets anders. Maar bepaalt dat wie ik ben?

Gebroken dromen
Het antwoord is natuurlijk ‘nee’, alleen is dat antwoord voor mezelf altijd een ‘ja’ geweest. Alles draait daaromheen. Wat ik doe, waar ik van droom. Mijn dromen? Die heb ik niet eens in de ijskast gezet, maar in de prullenbak gegooid. Want dat gaat me toch niet lukken, zei dat stemmetje in mijn hoofd. En in de loop der jaren ben ik gewoon vergeten wat die dromen waren en ben ik die leugen gaan geloven. Het gaat me nu toch niet lukken. Maar, als ik echt beter ben dan ………… dan wat? Dan ga ik pas leven? Dat is toch niet hoe God het bedoeld heeft? Hij wil dat je vrij bent en jezelf ziet zoals Hij jou ziet. En Hij meet jouw identiteit niet aan jouw omstandigheden. Het gaat erom WIE je bent, wie je werkelijk bent.

Vasthouden aan mijn omstandigheden
Maar hoe breek ik daarvan los? Een openbaring die ik kreeg is dat ik aan ene kant heel graag beter wil worden, maar aan de andere kant me ook keihard vasthoudt aan de omstandigheden. Ik weet namelijk niet beter en ergens voelt het wel vertrouwd. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je bent bang voor wat er anders gaat komen. Ik ben gewend om ergens last van te hebben. En als dat weg zou vallen, maakt me dat bang.
Er zijn 2 dingen die me bang maken:

1. Ik ben bang dat wanneer ik alleen al zou zeggen me beter te voelen, dat het een kwestie van tijd is voordat ik weer tegen een muur aanloop. Het vertrouwen in mezelf en in mijn lichaam is weg. En doordat ik zo weinig vertrouwen heb, vind ik het heel moeilijk om het vertrouwen wel in de Heer te hebben. Ik durf niet blij te zijn over kleine positieve vorderingen, want het zal toch van korte duur zijn, zegt dat stemmetje in mijn hoofd.

2. Dit vind ik nog het lastigste om te delen, maar ik ga het toch doen 😉 Op dit moment ervaar ik een bepaalde manier van ‘aandacht’ van mensen om mij heen. Een bepaald soort aandacht die je krijgt als het niet zo goed met je gaat. En op het moment dat ik “beter” zou zijn dan verandert die aandacht. Waardoor dat stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik straks alleen achter blijf. Ik weet namelijk niet meer hoe het anders kan zijn.

Angst is de sleutel tot vrijheid
Ik ben me er nu heel erg van bewust dat ik in het bovenste stukje heel vaak het woord “bang” noem. Angst is een hardnekkige emotie die mij zo ontzettend op de rem zet. Maar het is ook de sleutel tot vrijheid. Want als ik de angst ga doorbreken, dan zal ik vrij zijn. Dan ga ik mijn dromen weer dromen en najagen. Dan ga ik mijn omstandigheden loslaten en me niet daarop focussen. Dan ga ik de stapjes omhoog zien i.p.v. steeds naar beneden te kijken en zien wat er nog niet gaat. Dan ga ik leven, ondanks dat mijn omstandigheden misschien nog wel een rol spelen in mijn leven. Maar de omstandigheden krijgen niet meer de hoofdrol in mijn leven. Het krijgt een bijrolletje.

De laatste stap in herstel
Ik weet dat dit de laatste, maar ook zeker de moeilijkste, drempel gaat zijn voor mijn weg naar herstel. En dat is een stap die ik zeker weten niet alleen kan maken. Maar ik weet dat God die stap wel samen met mij wil gaan maken. Alleen ik zal de eerste stap moeten gaan zetten, want het is aan mij wie ik laat regeren. Angst of God?

Dit zal een moeilijke stap gaan worden, dus ik vraag je hulp. Bid je mee voor kracht en moed om die stap te gaan maken? 🙂

Als Jezus mij in één keer zou genezen, zou ik dan geholpen zijn?

Een vraag die ik voorheen heel snel met een “ja” beantwoord zou hebben, maar die ik nu met een “nee” zou beantwoorden. Wil ik dan niet snel van mijn klachten afkomen? Natuurlijk wel. Liefst gisteren dan morgen. Mijn vlees wil het snel, maar God heeft soms een bepaalde weg in gedachte die ik misschien liever niet wil nemen. Een weg die in Zijn ogen wel belangrijk is.  

Het antwoord op die vraag

Als jij mij die vraag een paar weken geleden gesteld zou hebben, dan zou ik volmondig ‘JA’ hebben gezegd. Natuurlijk ben ik dan geholpen. Want dan kan ik weer aan het werk, dan kan ik de dingen doen die ik nu (even) niet kan. Dan kan ik weer leven, gelukkig zijn, heb ik geen pijn meer en ga zo maar door. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor mij, dus Hij kan en wil mij genezen. Maar betekent genezen dat het in één keer klaar is? Of is er ook een andere manier van genezen?

Als jij mij die vraag nu stelt, dan zou ik zeggen ‘Nee’. Nee, dan ben ik niet geholpen. Van de week zei een zus ook tegen mij; “Stel dat Hij dat zou doen, dan zou je dat niet eens aan kunnen”. En dat klopt ook, want mijn lichaam weet niet hoe het is om te leven zonder stress. Dus als dat ineens weggenomen zou worden, dan zou er een interne paniek optreden denk ik. Want het lichaam is nu zo ingesteld dat het kan overleven. En nee, het is geen gezonde overlevingsstrategie, maar het heeft voor mij tot nu toe wel gewerkt. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ik sta nog overeind!

Een leer-reis samen met Hem

Daarnaast als Jezus ineens alles weg zou nemen, dan heb ik er ook niks van geleerd. Dus hoe kan ik dan voorkomen dat ik mijn lichaam weer overbelast? Hoe weet ik wat mijn grenzen zijn? Hoe leer ik dan dingen los te laten? Hoe leer ik dan om mijn angsten los te laten? Hoe weet ik wie ik ben? En zo kan ik nog even verder gaan.

Zou ik willen dat het snel opgelost zou worden? Natuurlijk zou ik dat willen. Maar ik wil er ook van geleerd hebben, zodat ik weet hoe ik met bepaalde situaties om kan gaan. Ik wil dingen uit het verleden een plekje kunnen geven, zodat ik geen nachtmerries meer heb. Ik wil ontdekken wie ik ben, wat ik kan. En het mooie aan dit alles is, is dat ik het allemaal niet alleen hoef te doen. Jezus loopt met mij mee. De gehele reis, en met alle reizen die nog komen gaan. Als ik ontmoedigd raak, dan moedigt Hij mij aan. Als ik verdrietig ben, dan troost Hij mij. Als ik val, dan vangt Hij mij op. Als ik in paniek raak, dan geeft Hij rust. Als ik een overwinning behaal, dan juicht Hij met mij mee!

Krachtiger

De komende periode ga ik mezelf zeker tegen komen en ga ik een hele hoop kanten van mezelf leren kennen. Ik vind het super spannend, maar ook super waardevol. En ik weet dat ik hier krachtiger uit ga komen samen met Hem! Hij staat naast me, achter me, voor me. Hij leeft in mij. Het wordt een mooie, zware, pittige, verdrietige, waardevolle periode. En ik zal genoeg momenten gaan hebben dat ik wil opgeven, dat ik denk dat ik het niet aan kan. Maar dan staan er gelukkig ook een hoop broers, zussen, vrienden en familie om mij heen om me vanaf de zijlijn aan te moedigen.

Want ik weet heel goed dat ik het niet alleen kan. En gelukkig hoef ik dat ook niet. Samen met Hem ga ik de overwinning behalen en gaat Hij mij helpen om innerlijk te genezen. En na mijn innerlijke genezing, zal de fysieke genezing vanzelf gaan volgen. Daar geloof ik in. Want Hij is mijn Redder, mijn Geneesheer. Alle glorie aan Hem!

Jezus; mijn overwinnaar en genezer

De afgelopen weken ben ik veel bezig geweest met het onderwerp “genezing”. Ik doe de connect “genezing” en ik ben ook veel aan het lezen over dat onderwerp. Ik merk dat het me aandacht trekt en dat ik heel veel vragen heb en daarom ben ik samen met Hem op zoek naar de antwoorden. Het is een lastig onderwerp, vind ik zelf, maar het is wel een boeiende en interessante zoektocht. Soms kan ik in zo’n spagaat terecht komen of krijg ik een kortsluiting in m’n hoofd omdat ik er even niks meer van snap, maar het integreert me ook. 

Waarom geneest de ene wel en de ander niet? Waarom gebeurt het bij de één meteen en bij de ander niet? Hoe mag ik hier in gaan staan? Hoe wil ik hier in gaan staan?

Over een week start ik met het revalidatietraject. Ik vind het super spannend, want ik weet niet precies wat me te wachten staat. Aan de andere kant wil ik graag gaan beginnen, want dan kan ik aan de slag. En één ding weet ik wel en dat is dat ik het niet alleen ga doen. Jezus gaat met me mee. We gaan het samen doen! 

In het begin zat ik erg te twijfelen of ik dit wel moest gaan doen. Want ja, je mag in je genezing gaan staan. Je bent al genezen, dus waarom zou ik dan zo’n traject moeten gaan doen. Hij kan me toch genezen? Dan is zo’n traject toch niet nodig? Inmiddels ben ik daar anders in gaan staan.  Welke keuze je ook maakt, je maakt in Zijn ogen nooit een verkeerde keuze. Hij gaat hoe dan ook met je mee. En hulpverleners zijn er ook niet voor niks. Hij heeft ze een ‘gave’ meegegeven zodat zij anderen kunnen helpen. Daarnaast is mijn reis het afgelopen jaar ook heel erg waardevol geweest. Was het leuk? Nee, zeker niet. Maar ik heb wel wel heel veel geleerd. Ik ben dichter bij mezelf gekomen en dichter bij Hem.

En als ik bij wijze van spreke een jaar geleden van de één en op andere dag genezen was, dan had ik die groei misschien wel gemist. Betekent dit dat ik mijn “ziekte” accepteer? Nee, zeker niet. Want Hij wil dat ik gezond ben en Hij zal mij nooit een ziekte geven om mij een les te leren. Maar ziekte is nu eenmaal in deze wereld. Dat is iets waar we niks aan kunnen doen. En Hij zal het ten goede keren. En misschien bewandel je een weg die je helemaal niet ziet zitten of niet ok is. Soms ben ik er ook helemaal klaar mee en zakt de moed me enorm in de schoenen, maar ik blijf geloven dat de genezing ook in mijn lichaam zichtbaar en voelbaar gaat worden.

Ik ben namelijk al genezen. Want Jezus is voor iedereen en ook voor mij aan het kruis gegaan en heeft toen alle zonde, maar ook alle ziekte op zich genomen. Wij zijn opnieuw met Hem opgestaan en dat betekent dat er geen ziekte meer is. Alleen je lichaam laat soms iets anders zien. Je voelt je pijn, je voelt je duizeligheid, je gaat je zorgen maken en voordat je het weet zit je weer helemaal vast in je aardse denken. Zit je vast in je omstandigheden en vergeet je je blik op Jezus te houden. Dat vind de vijand natuurlijk helemaal prima, maar ik niet. Hoeveel moeite het me ook kost. 

In mijn aardse verstand denk ik vaak genoeg dat het onmogelijk gaat zijn dat ik ook ooit helemaal zal genezen. Maar ik ga er alles op alles zetten om daar anders in te gaan staan en in te blijven staan. Ik ga mijn blik op Jezus houden als ik het traject in stap. En ook al zie ik het misschien nu nog niet in mijn lichaam, ik ben genezen. En ik geloof dat Hij dit zichtbaar kan maken. Twijfel ik? Ja zeker, maar dat weet Hij. Ik spreek dat uit. Maar al is mijn geloof zo klein als een mosterzaadje, ook dat is genoeg. En als ik het zelf even niet meer geloof dan vraag ik aan mijn broers en zussen om even voor mij te geloven of ik vraag Jezus om het even voor mij te geloven. 

En zie ik het even niet meer zitten, dan pak ik de beloftes van de Heer erbij en ga ik lezen of luisteren. Hij is mijn Overwinnaar en mijn Genezer. Hij gaat me kracht geven en samen gaan we de strijd aan en samen zullen we overwinnen! 

Jezus in het midden

Op dit moment zit ik buiten, in het zonnetje met de laptop op schoot. Het is februari en het voelt alsof het al lente is. Elke ochtend hoor ik een heel orkest aan vogeltjes buiten en dan weet ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ook al stormt het in je leven en weet je soms niet hoe je dag door moet komen, elke ochtend is er weer een nieuwe dag en schijnt opnieuw de zon. En staat Jezus weer naast je om samen met jou verder de reis voort te zetten. 

Gisteren waren we eten bij één van onze broers en zussen en tijdens het gesprek kreeg ik een openbaring.  De afgelopen weken waren best zwaar en het is nog steeds zwaar, maar ik betrapte mezelf erop dat ik aan het verdrinken was in het negatieve. Ik gaf de vijand steeds meer en meer ruimte. En ik besefte me gisteren dat ik hem in het midden plaatste in plaats van Jezus. 

Jesus at the center

De bovenstaande tekening laat zien hoe ik het mag gaan zien. Jezus in het midden en Hij heeft invloed op mijn fysieke, psyche en het sociale aspect. En de vijand ergens in een hoekje.  

De vijand probeert mij dagelijks met gedachtes te beïnvloeden, maar dat betekent niet hij de plek van Jezus mag innemen. En dat was wel wat er gebeurde. Ik gaf hem zoveel aandacht en ruimte, dat ik alleen op hem gefocust was. Maar hij gaat me niet helpen, integendeel, hij gaat me alleen maar tegenwerken, kleineren, aanklagen en veroordelen. Maar doordat ik elke dag kijk naar mijn omstandigheden, me bezig hield met mijn “negatieve” gedachtes, was ik eigenlijk alleen maar bezig met de vijand. 

En gisteren werd tegen me gezegd dat het ook goed is naar de positieve dingen en zegeningen te kijken op mijn reis. En vandaag werd het tijdens de preek ook bevestigd. Wanneer je een bepaald doel voor ogen hebt en het lukt niet meteen, houdt je lijntje met Jezus. Hij zal ervoor zorgen dat jij jouw einddoel behaalt en in de reis daarnaartoe zal Hij jou zegenen, maar je ook steunen en troosten als je het moeilijk hebt. 

Nu snap ik wat er bedoelt wordt met “Houd je ogen op Jezus gericht”. Ja, we leven in een wereld waar we worden aangevallen door de vijand, maar jij of ik kunnen de vijand niet verslaan. De enige die machtig genoeg is om dit te kunnen doen is Jezus. En Jezus heeft de vijand verslagen toen Hij aan het kruis ging. En in die positie mogen wij ook gaan staan. De vijand is verslagen en de Koning heeft overwonnen! Halleluja! 

Ik merk dat ik in dit opzicht nog heel veel zelf aan het werk ben. Ik heb het idee dat ik moet vechten tegen die gedachtes. Ze moeten weg, want dit is niet goed. Maar ik mag ze aan Jezus geven. Ik hoef er niks mee. Al zou ik het willen, ik kan er niet eens wat mee. Ik probeer er al jaren wat mee, maar het heeft me nooit ergens gebracht. Het is prima om die gedachtes waar te nemen, maar ik mag stoppen met ze aan te nemen! Ze zijn niet van mij, ze zijn niet van Hem en het zijn keiharde leugens! Het enige wat ik mag doen is kijken naar Jezus, naar Zijn liefdevolle blik die tegen mij zegt: “Geef de gedachtes maar aan mij. Jij hoeft deze last niet te dragen. Ik doe dit graag voor jou, want jij bent Mijn liefdevolle dochter.” Daar mag ik in gaan staan. Daar mag jij in gaan staan. 

Betekent dit nu dat het nu heel makkelijk is? Nee hoor, het zal elke dag een uitdaging blijven. Maar ik geloof dat het elke dag weer een heel klein stukje makkelijker wordt. Het is een reis die ik met Jezus aan het maken ben. Een reis waarin ik enorm aan het groeien ben, maar groeien gaat met vallen en opstaan. En op het moment dat je valt, heb je de kerk. De kerk waarbij je met andere broers en zussen hierover kan praten als je het even niet meer ziet zitten en die je weer kunnen helpen om je ogen weer op Hem te richten. Want we zijn en blijven mensen. En je verliezen in je omstandigheden en gedachtes is iets heel menselijks.

Ik wil afsluiten met dit lied “Jesus at the center”.

From my heart to the Heavens
Jesus be the center
It’s all about You
Yes it’s all about You

Dank U Jezus!

Raise a Hallelujah

De afgelopen weken stond in het teken van het nemen van beslissingen. Beslissingen die niet makkelijk waren om te nemen, maar wel beslissingen die nodig waren om mij meer rust te gaan geven.

Want momenteel ervaar ik veel “interne” onrust. En daarom is het soms goed om even de “prikkels” eruit te halen, zodat je weer tot rust kan komen.

Ik realiseerde mij vandaag dat ik nu ongeveer 1,5 jaar binnen het geloof wandel. Wow! Wat vliegt de tijd voorbij zeg. Maar wat ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik Jezus heb leren kennen. Want zonder Hem zou ik nu niet staan waar ik nu sta.

Het is zo fijn om te weten dat ik geliefd ben en dat ik goed ben zoals ik ben. Al voelt het misschien nog niet zo, ik weet dat er een moment gaat komen dat ik het ook ga voelen. Deze reis die ik met Jezus aan het maken ben is moeilijk en zorgt voor confrontaties, maar ik mag geloven dat Hij altijd naast mijn zijde staat en mij erdoorheen gaat helpen. Hoe uitzichtloos het misschien soms ook lijkt.

En ik wordt misschien van alle kanten aangevallen en er worden leugens verteld, gelukkig heb ik een kerk waar ik elke zondag heen kan en waar vriendschappen ontstaan. Een kerk die mij houvast geeft en die mij elke keer leert om de “goede” kant op te kijken en dat is naar Jezus. En als het doordeweeks even niet lukt dan heb ik lieve broers en zussen die mij helpen om mijn ogen op Jezus gericht te houden. Want je kunt dit niet alleen. Je hebt af en toe dat zetje in de goede richting nodig.

En misschien moet je dan voor jezelf een stap overwinnen, door aan iemand jouw verhaal te delen of door voor je gevoel kwetsbaar te zijn door iemand om “hulp” te vragen. Maar ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het uiteindelijk oplucht en dat die broers en zussen eigenlijk helemaal zo eng niet zijn 😉 En dat ze juist met open armen op je staan te wachten om je in hun armen te sluiten als jij het even niet meer ziet.

Afgelopen week zat ik Worship muziek te luisteren en toen viel me een liedje op vanwege de tekst. En toevallig (naja toevallig?) werd in de preek van vanmorgen (van Joshua) ook dit nummer genoemd.

Het gaat om het nummer “Raise a Hallelujah”. Als ik naar dit nummer luister dan kan ik op zo’n moment even de hele wereld aan. Naast creatief bezig zijn, helpt muziek mij ook om even de afleiding te hebben van negatieve gedachtes en mijn ogen op Hem te richten.
Want zoals gezongen wordt in dit nummer vecht de hemel voor jou en zal de duisternis vluchten. Jezus houdt van jou en zal de strijd aangaan met jouw vijanden. En het enige wat jij hoeft te doen is onder Zijn vleugels te gaan zitten. Jij hoeft het gevecht niet aan te gaan.

Bekijk hier de songtekst van het nummer: https://bethelmusic.com/chords-and-lyrics/raise-a-hallelujah/

Dit is wie ik nu ben

Het nieuwe jaar, 2019 is begonnen. Een jaar waarin weer vol verwachting mogen uitkijken naar wat God allemaal voor ons in petto heeft. Een jaar waarin je mag VERwachten en niet hoeft te wachten. Ik heb deze week de nieuwjaarspreek (This is me) geluisterd van Steven van Kranenburg uit Rotterdam (overigens een aanrader om eens te luisteren als je ‘m nog niet kent). Een super sterke en gave preek. Ook al was 2018 volgens jou een rotjaar, vol negatieve dingen, laat 2018 jou niet de volgende vraag stellen: “Hoe ben ik hier terechtgekomen?” Maar zeg: “Dit is wie ik nu ben. Ik ga me niet afvragen hoe ik hier ben gekomen. Ik ga kijken wat U voor me gaat doen”. 

“Look instead for what God can do!” 

Klinkt super goed toch? En dat is het ook. Maar als je nu aan mij vraagt hoe ik er nu over denk, dan ga ik heel eerlijk met je zijn. Ik vind dit bovenstaande zo sterk, alleen ik vind het zo moeilijk momenteel om in die kracht te staan en te vooral te blijven staan. Want als ik die preek luister, dan denk ik “JA!”, maar vaak ebt dat gauw weg. 

De afgelopen weken is mijn duizeligheid weer enorm aanwezig en ik vind het maar lastig om daar met liefde mee om te gaan. Om het te laten zijn. Ik voel me beperkt in mijn privé en werkleven. Een winkel binnenlopen, zonder mensen, maar met veel spullen, zorgt voor te veel prikkels.
Ik heb genoeg momenten dat ik met m’n handen in het haar zit, niet wetende waar ik nu goed aan doe en wat ik nu moet doen. En voordat je het weet verdrink ik in mijn gedachtes met de vraag “Hoe ben ik hier terecht gekomen?”.

En je kent alle goede dingen wel zoals: “Rust in Jezus. Houd je ogen op Hem gericht en niet gericht op je eigen problemen. Laat Hem bij je problemen komen.”

Alleen ik vind dat zo ontzettend moeilijk. Ik raak dan in een soort van paniek en dan stormt het om me heen en zie ik door de storm Hem niet meer en het goede niet meer. 

Maar toch wil ik samen met Hem het pad bewandelen en onderzoeken wat die duizeligheid in stand houdt en hoe ik daar met liefde en rust mee om mag gaan. Ik wil stoppen met vechten, maar meer rusten bij Hem.

Ik probeer wat meer naar mezelf te luisteren en doe een stapje terug als ik een stapje terug moet doen. En ik probeer me minder af te vragen hoe ik hier ben terecht gekomen zoals Steven aangeeft. Want is dat nu belangrijk? Ik kan beter gaan kijken naar wat Abba Vader voor mij in petto heeft liggen.

Wanneer je land inneemt, dan kom je vijanden tegen

Wanneer je land gaat innemen, dan zul je vijanden tegen komen. Dit is een zin die me even aan het denken heeft gezet. Want dat is wat ik inderdaad ervaar. Hoe meer ik met Jezus het pad bewandel, hoe meer dingen ik uit probeer binnen het geloof, hoe harder ik de weerstand voel. Gedachtes die je proberen bang te maken. Gedachtes die zorgen voor angst en zorgen. Gedachtes waarvan je weet dat ze niet van Hem komen, maar die ik zo moeilijk de rug kan toekeren.

En als het overdag lukt om die gedachtes een rug toe te keren, dan probeert de vijand het ’s nachts. Dan wordt je midden in de nacht wakker en wordt je overladen met niet helpende gedachtes.
Overal waar het kan zal de vijand mij proberen te misleiden en voordat ik het weet ben ik verzonken in angst en zorgen.

Zorgen over gezondheid. Over de gezondheid van mezelf, maar ook die van Sven. Zorgen over financiën. We hebben van de week even de cijfers op een rij gezet voor het komende jaar en we hebben gezien dat we voor een uitdagende situatie staan. Hoe gaan we dit doen, vraag ik me dan af? En de paniek slaat toe. De gedachtes met “Het gaat niet goed komen. Hoe gaan we dit doen?” overvallen me dan.

Ik vind het dan heel moeilijk om het dan los te laten en het dan bij God neer te leggen. Ik geloof dat Hij zal voorzien. Ik vertrouw Hem. Daarom blijf ik elke dag naar Hem toekomen. Maar die gedachtes die niet van Hem komen, brengen me aan het wankelen en aan het twijfelen.

Vandaag werd tijden de dienst een stukje bijbeltekst gedeeld uit Psalm 91 door Margot. Eentje die mij ook raakte en waar ik veel kracht uit kan halen.

1 Wie in de beschutting van de Allerhoogste woont
en overnacht in de schaduw van de Ontzagwekkende,
2 zegt tegen de HEER: ‘Mijn toevlucht, mijn vesting,
mijn God, op u vertrouw ik.’

3 Hij bevrijdt je uit het net van de vogelvanger
en redt je van de dodelijke pest,
4 Hij zal je beschermen met zijn vleugels,
onder zijn wieken vind je een toevlucht,
zijn trouw is een veilig schild.

5 De verschrikking van de nacht hoe je niet te vrezen,
ook de pijl niet die overdag op je afvliegt,
6 noch de pest die rondwaart in het donker,
noch de plaag die toeslaat midden op de dag.

7 Al vallen er duizend aan je linkerzijde
en tienduizend aan je rechterhand,
jou zal niets overkomen.
8 Open je ogen en zie
hoe wie kwaad doen worden gestraft.

9 U bent mijn toevlucht Heer.
Als je mag wonen bij de Allerhoogste,
10 zal het kwaad je niet bereiken,
geen plaag je tent ooit treffen.

11 Hij vertrouw je toe aan zijn engelen,
die over je waken waar je ook gaat.
12 Hun handen zullen je dragen,
je voet zul je niet stoten aan een steen.
13 Leeuw en adder zul je vertrappen,
roofdier en slang vermorzelen.

14 ‘Ik zal bevrijden wie mij liefheeft
en beschermen wie met mijn naam vertrouwd is.
15 Roep je mij aan, ik geef antwoord,
in de nood zal ik bij je zijn,
je bevrijden en met roem overladen,
16 je overvloed geven van dagen,
Ik zal je redding zijn.’

Amen! Wauw, wat vind ik dit een mooie, bemoedigende tekst. Eentje om op te slaan als mijn favorieten. Eentje om nog vaker terug te lezen. Zeker op de momenten dat ik me slecht voel en bemoediging nodig heb. Wat hebben wij toch een goede Vader! En wat een geluk dat wanneer ik toch twijfel of af dwaal van Hem, dat Hij mij niet zal veroordelen. Hij blijft van mij houden. Dat zal Hij proberen op allerlei manier te laten zien.

Zo kreeg ik gisteren een dikke vette knipoog van Hem. Ik ging voor het eerst trouwjurken passen. Ik had een jurk aan en zag mezelf in de spiegel. Eerst dacht ik dat het iemand anders was. Dit ben ik niet. Zo mooi kan ik niet zijn. Want dat is wat ik altijd over mezelf denk. Maar Hij liet mij zien dat dit niet waar is. Ik voelde het. Het leek alsof ik door Zijn ogen naar mezelf keek. Ik was geraakt. Ik dacht alleen maar, wauw. Ben ik dit echt? “Ja, dit ben jij echt”, zei Hij.

En ook op zo’n moment probeert de vijand dat moment van me te stelen. Ik neem ook op dat vlak steeds meer en meer een beetje land in. Het land om van mezelf te gaan houden.
En de vijand zal allerlei dingen bedenken waarom ik niet mooi zou zijn. Maar wat Hij zegt is de waarheid. En Margot liet me vanmorgen inzien dat in een moment van aanval het juist super goed is om terug te vallen op het Woord. En dan is het nog niet altijd even makkelijk, maar het zorgt wel voor hoop en bemoediging.

Dankjewel Margot, voor het delen en dank U Vader dat U zulke goede dingen voor mij doet. Wat ben ik blij dat ik U heb leren kennen vorig jaar.

He alone is my refuge, my place of safety.