Laat je leiden door de Heilige Geest in Zijn rust

Laat je leiden door de Heilige Geest is een boodschap die ik de afgelopen week meerdere keren ben tegengekomen in verschillende preken van o.a. Marcel Gaasenbeek, Joshua McCauley en David de Vos. Onafhankelijk van elkaar gaven ze mij dezelfde boodschap. Wellicht iets waar ik wat mee mag gaan doen? 😉 

De afgelopen 2 weken voel ik me erg wisselend. De ene dag lijk ik meer de wereld aan te kunnen dan de andere dag. Ik heb heel snel de gedachte dat het wel zou moeten kunnen en dat de Heer me wel gaat helpen als het niet lukt. Alleen dat gebeurt niet altijd. En dat snapte ik niet. Want hij zegent je toch altijd? Dus waarom dan niet? 

Totdat ik in een preek het volgende hoorde. Soms moet je bepaalde keuzes maken in je leven, zodat je naar een volgende “stap” gaat. Want zolang je die stap niet zet, dan kan God jou niet zegenen in die bepaalde situatie. En door zijn Heilige Geest leidt Hij jou voorzichtig naar die keuze. Er werd als voorbeeld genomen dat je bijvoorbeeld in een “verkeerde” relatie zit. Je kan wel denken dat God het wel even gaat regelen dat het goed komt, maar wellicht ben je niet voor elkaar gemaakt. En kan Hij jou niet zegenen totdat jij de volgende stap zet en dat is in dit geval uit elkaar gaan. Dit klinkt natuurlijk wel wat heftig, maar het gaf mij wel een duidelijk voorbeeld. Als je dingen blijft doen waarvan Hij aangeeft dat het niet goed voor je is, dan is het wel aan jou om bepaalde keuzes te gaan maken. En ja, dat is moeilijk, eng en lastig. Als dat niet zo was, dan had je het allang gedaan en had je Zijn zegen niet nodig gehad.

Alleen dan kom ik op het volgende stukje: hoe dan? Hoe laat je je leiden door de Heilige Geest. Ik vind dat heel moeilijk. Gisterenavond vertelde iemand mij dat je allereerst rust nodig hebt. Zonder rust is het moeilijk om Hem überhaupt te verstaan. Laat staan dat je je dan kan laten leiden. Want als er alleen maar onrust in je lijf en hoofd zit, dan is het lastig te bepalen bij welke keuzes je rust ervaart en bij welke keuzes niet. Bij mij voelt het vaal als een wirwar aan gedachtes en gevoelens. Ik ren als het ware als kip zonder kop rond. 

Afgelopen zondag was er een gebedsavond in de Leilinden. Ik wou daar helemaal niet heen. Ik vind dat soort dingen maar ongemakkelijk. Alleen ik werd soort van liefdevol gedwongen door een zus. Ik heb me laten leiden en ben toch gegaan. Hoe ongemakkelijk ik het ook vond, het was ook super fijn. Er werden mooie en bemoedigende dingen tegen ons gezegd. En dat raakte me, enorm.

Van de week kreeg ik een openbaring via een broer en zus. Ik vertelde dat ik veel last heb van negatieve gedachtes. Gedachtes waarvan ik weet dat ze niet van Hem zijn, want ze zijn niet bemoedigend of liefdevol. Ik gaf aan dat ik daar vanaf jongs af aan last van heb en dat dat blijkbaar mijn zwakke punt is. Maar toen zeiden ze het volgende: “Juist niet. Dat is juist een sterk punt van je. Want juist daardoor ben jij in staat om slechte gedachtes te onderscheiden van de gedachtes die van Hem komen. Veel mensen kunnen dit niet, maar jij ziet dit wel. En daarom zul jij straks ook anderen hierin kunnen helpen.”

Nou, ik had dit echt niet zo bekeken. Ik zag het als een “last” en zeker niet als een positief iets. Maar als je het zo bekijkt….?

David de Vos gaf heel mooi aan in z’n preek (God verdeelt niet eerlijk) dat wanneer je voor je gevoel in bepaalde lastige situaties zit dat dit juist een felicitatie waard is. Want dat betekent dat je volgende stappen in je leven aan het zetten bent. En God gebruikt deze situaties om te toetsen of jij klaar bent om de volgende stap te kunnen zetten. Of je genoeg weerstand kan bieden tegen je situatie. Of je Hem daarin betrekt. Want uiteindelijk ben ik niet diegene die in die situatie moet vechten tegen de reuzen. Het enige wat ik mag doen is in Zijn rust verblijven en Hem het werk laten doen. Dus niet alles zelf willen doen. Er werd ook zo mooi gezegd in een andere preek. Als je ergens tegenaan loopt of ergens last van hebt, wat doe je dan? Ga je dan eerst naar Google of naar God? 

Hoe vaak heb ik wel niet zitten Googlen op mijn klachten. Op zoek naar antwoorden. En ik kan je vertellen dat ik die niet gevonden heb en je wordt er vaak ook nog negatiever van. 

De laatste tijd probeer ik mijn gedachtes en gevoelens op papier te zetten door middel van tekenen. Ik ben namelijk een echte beelddenker. Het helpt mij om dingen van me af te schrijven/tekenen. Alleen vroeger tekenende ik alleen het negatieve, maar zette nooit iets positiefs tegenover. Dat doe ik nu wel. Ik zet Gods waarheid er tegenover. En soms vind ik maar moeilijk te geloven en vind ik er een hoop van. Maar soms werkt het juist heel bemoedigend! 

Gedachtes die met mij ervandoor gaan…

Herken jij dat ook? Dat je zoveel aan het denken bent, dat voor je gevoel jouw gedachtes met jou ervandoor gaat? Je wilt het denken stoppen, maar het stopt gewoon niet. Het blijft maar door ratelen. Soms wou ik dat er een knop was, zodat je het denken even stop kon zetten. Even rust in m’n hoofd…

Het denken zorgt bij mij vaak voor paniek. En paniek zorgt weer voor stress en stress zorgt voor een hele hoop andere ongemakken. En gezien ik de laatste tijd een stuk bewuster ben van wat er in mijn lichaam gebeurt, voel ik ook wat er in zo’n situatie gebeurt. Het lijkt wel alsof je in een rijdende trein zit die maar niet wil stoppen. Je rijdt alle stations voorbij waar je uit wilt stappen, maar de trein blijft maar doorrijden met grote snelheid.

Op zulke momenten vergeet ik in het hier en nu te leven. In mijn hoofd ben ik al een paar maanden verder. Okey, waar is de noodrem? Wie kan deze trein tot stilstand brengen? Ik in ieder geval niet, maar Jezus wel. Bij Hem mag en kan ik rust vinden.  Alleen hoe doe je dat wanneer je continu wordt afgeleid door het denken? Ik vind dat persoonlijk heel erg moeilijk. Het kost me dan erg veel moeite om me op Hem te blijven richten. Naar Hem te blijven kijken in plaats van naar mijn eigen zorgen.

Want de gedachtes komen altijd met een heel lijstje van alles wat fout kan gaan of waar ik nog aan moet denken. Hierdoor wordt je zo afgeleid dat je “vergeet” om naar Jezus te blijven kijken. Het voelt alsof iemand continu aan mij trekt om mij van Hem weg te houden.

Me gek laten maken door gedachtes en vooral de “Wat als…”-gedachtes is een zwak punt van mij. En daarvan bewust worden is stap 1. Er niet over oordelen en het er gewoon laten zijn is stap 2. Stap 3 is Jezus vragen om mij te helpen en te leiden om in Zijn rust te kunnen blijven. Ik zit momenteel tussen stap 2 en 3 in. De ene keer vind ik het makkelijker om de gedachtes er gewoon te laten zijn, maar de andere keer vind ik er een hele hoop van en vind ik het maar irritant dat ze er zijn.

Goed naar je lichaam luisteren is hierin erg belangrijk. “Als je lichaam zou kunnen praten, wat zou die dan willen zeggen?” Dit is een vraag waarop je soms het antwoord niet zou willen weten, maar wat je wel kan helpen om te heel te worden. En luisteren naar Hem. Ook Hij zal misschien jouw antwoorden geven die je liever niet had willen horen.

Soms is het goed om een stapje terug te doen. Een stapje terug doen betekent niet dat je gefaald hebt, het betekent dat je op dat moment voor je lichaam kiest. En je geeft Jezus de ruimte om juist een stapje naar voren te doen, zodat Hij jouw lasten kan dragen. Want wat jouw situatie ook is, je hoeft het niet alleen te doen. Misschien is dat wel iets wat je altijd gewend was (ik wel in ieder geval), maar Hij wacht daar op je. Hij dringt zich niet op, maar als jij Hem ruimte geeft in jouw leven dan kan Hij mooie dingen doen in jouw leven. 

Leg jouw situatie(s) bij Hem neer. Al is het een hele waslijst, dat maakt Hem niet uit. Schrijf het op en vraag aan Hem, door bijvoorbeeld te bidden, om jou te helpen en jou te leiden door middel van zijn Heilige Geest. Hij wil jou graag heel maken. Of vraag anderen om voor jou te bidden.

Wat mij ook bijvoorbeeld elke dag bemoedigd is de IkWonderJou mail. Iedere ochtend verschijnt er weer een mooie bemoediging in mijn mailbox.

Soms is het even zoeken naar een manier wat voor jou helpt. Maar geef niet op! Hij geeft jou namelijk ook niet op. Hij houdt van jou en Hij wil graag dat het goed met je gaat.

Laat je leiden door de Heilige Geest en niet door jezelf

Lijn jouw agenda op met die van God en bepaal niet zelf wat God zou moeten doen volgens jou.

Dat waren één van vele mooie woorden die ik afgelopen zondag hoorde van Marcel Gaasenbeek in Jong&Vrij Amersfoort.

Twee blogs geleden schreef ik dat ik boos was op God, omdat Hij voor mijn gevoel niet naar mij luisterde. Hij deed eigenlijk niet wat ik vroeg aan Hem.
Nou, ik ben afgelopen zondag wel even met beiden benen op de grond gezet. De preek was voor mij bedoelt, daar kon ik echt niet omheen. God heeft me door die preek laten zien waarom dingen wellicht niet zo lopen zoals jij dat graag zou willen. Het was voor mij echt een eye-opener.

Je kan namelijk van God geen automaat maken. God leidt jou en jij leidt niet Hem! Stiekem was ik God wel aan het leiden. Ik had ondertussen een heel lijstje met punten waarvan ik vond dat daar iets aan moest veranderen. Hoofdpijn moest genezen, mijn duizeligheid moest genezen, etc.. Ook had ik er zelfs ideeën over hoe Hij dat zou kunnen doen.

Alleen Hij doet de dingen op Zijn manier. Hij weet namelijk wat de juiste manier is. En Hij zal het altijd op die ene manier doen waarvan Hij weet dat het goed voor je is. Alleen zal Zijn manier niet altijd aansluiten op jouw gevoel. En kan het tegen jouw eigen prioriteiten in gaan. Want wellicht wil God eerst op een ander vlak mij genezen, voordat Hij zich gaat richten op mijn duizeligheid.

Jezus is het hoofd en jij bent het lichaam. Het hoofd leid en niet het lichaam. Maar probeer dat maar eens los te laten. Ik vind dat heel lastig. Als ik ergens last van heb dan wil ik daar snel weer vanaf. Maar vaak heb ik ergen last van, omdat ik een grens heb overschreden. En dan leer ik er juist weer van. Als God mij steeds zou genezen op het moment dat ik een grens heb overschreden, dan zou ik die grens blijven overschrijden. En dat is wat Hij ook niet wil. Hij wil goed voor ons zorgen, maar Hij wil ook dat wij goed voor onszelf zorgen.

De boodschap was: laat je leiden door de Heilige Geest. Vraag God om jou te leiden, want je zal altijd in de belofte eindigen. Misschien niet via de weg die je zelf voor ogen had. Maar misschien nog wel beter.

Alleen de menselijke neigingen zorgen ervoor dat je vaak de stem van de Heilig Geest niet verstaat. Marcel had een lijstje gemaakt van de menselijke neigingen:
1. Eigen prioriteiten
2. Kinderlijke verwachtingen
3. Eigenwijsheid (ik geloof dat gewoon anders)
4. Koppigheid en trots

Ik kan me heel erg vinden in nummer 1 en 2. Ik heb al hele ideeën hoe iets opgelost zou moeten worden en wat er opgelost moet worden.
En ik verwacht altijd een hele hoop. Van God, maar ook van de mensen om mij heen. Wat uiteindelijk vaak resulteert in teleurstellingen.

Toen er werd gesproken over het je laten leiden door de Heilige Geest, moest ik meteen aan een situatie van afgelopen week denken. Er werd verteld dat de Heilige Geest jou in kleine dingen zal proberen te sturen, stapje bij stapje.

Wij hadden een tijdje geleden de heg laten snoeien, ook een stuk van de heg wat achteraf een gedeelde heg was met de buren. We hadden het een flink stuk terug laten snoeien, alleen er kwamen wat kale plekken tevoorschijn wat we niet wisten. Toen de buren terugkwamen van vakantie zagen ze die heg en een paar dagen later stond de buurvrouw aan de deur. Ze vroeg wat er met de heg was gebeurd. Ik had het verhaal uitgelegd en ze gaf aan dat het prima was, maar de volgende keer hoefde wij hun kant niet te snoeien. Ze liet het namelijk expres een stuk over de stoep groeien (dat verklaarde die rare, kale plekken). Maar goed, ik had m’n excuses aangeboden en het was goed.

Twee dagen later kreeg ik ineens een ingeving. Ik zei tegen Sven, ik ga een bosje bloemen halen voor de buurvrouw, omdat ik het toch vervelend vind. De volgende dag begon ik alweer te twijfelen. Ik dacht, moet ik dat nu wel doen? Is dat niet overdreven? En stiekem heb ik toch niet zo zin meer.
Maar ik bleef het gevoel houden dat ik het juist wel moest doen.
Toen ik naar de winkel ging twijfelde ik nog steeds, maar toch nam ik een bosje mee. Ik dacht nog bij mezelf, als ik het niet geef, dan kan ik het alsnog in een eigen vaasje doen 😉
Maar uiteindelijk ben ik toch het bosje bloemen gaan brengen en kreeg ik een positieve reactie “het had niet gehoeven, maar het wordt zeer gewaardeerd” ervoor terug.

En dit was maar een klein dingetje. Een klein gebaar waarbij ik al enorm twijfelde of ik het wel moest doen ja of te nee. Dus ik ben blij dat de Heilige Geest met kleine “oefeningen” begint, want dit vond ik al een lastige 😉

Tsja, ik schijn ook een mens te zijn die last heeft een eigen kapitein aan boord die het zogenaamd allemaal beter weet. Maar ik weet het eigenlijk helemaal niet beter. Als ik het beter had geweten, dan had ik niet in bepaalde situaties gezeten toch?

Dus lieve Vader, ik zou graag geleid willen worden door U, door de Heilige Geest. Want U weet meer dan ik en U weet beter wat goed voor mij is. En ik mag leren vertrouwen in U. 

Stel jezelf de vraag: Laat ik me leiden door de Heilige Geest of door mezelf?

Een reis door mijn hart. Help!

Een tijdje geleden heb ik het boek “Reis door je hart” gelezen van David de Vos. Daarin stond dat God jou wil helpen om een reis door je hart te laten maken. Om erachter te komen waar jouw pijnplekken liggen, jouw littekens. Maar Hij gaat alleen die reis met je aan wanneer jij dat wilt en er klaar voor bent. Hij zal jou niet dwingen. En Hij zal jou dan jouw pijnplekken laten zien, maar nooit meer dan dat je aankan.

Toen ik dat boek uit had zei ik tegen God: “Ok Vader, laten wij die reis samen gaan maken. Ik vind het doodeng, maar ik wil er samen met U achter komen waar mijn pijnplekken liggen. En het belangrijkste, hoe kan ik ermee om gaan?”

In de afgelopen tijd merk ik dat er steeds meer dingen aan mij “gepresenteerd” worden. God laat me zien wat mijn triggers zijn en Hij helpt mij om bewuster te zijn van wat ik voel.
Vandaag had ik weer een afspraak staan bij mijn therapeut. Toen ik onderweg was, dacht ik bij mezelf “Waar wil ik het vandaag over hebben? Toen zei ik tegen God: “Laat Uw Heilige Geest maar leiden wat het mag worden vandaag.”
En dat heb ik geweten  Ik begon te vertellen over een klein voorvalletje. Iets wat eigenlijk weinig voorstelt. Ik ging met de therapeut dat voorvalletje uitdiepen, want zij zei “Daar zit vaak meer achter”.

Het voorvalletje was het volgende: ik zat een verhaal te vertellen en halverwege mijn verhaal werd er gevraagd of ik even stil wou zijn, want er was even iets interessants op de tv. Niks bijzonders zou je zeggen. Maar op dat moment werd er een pijnplek geraakt en werd ik bot en begon ik te mopperen over het feit dat ik m’n verhaal niet mocht afmaken. Dat gaf weer een negatieve reactie naar de ander toe en toen was het cirkeltje rond. En dan hebben we het nog steeds over iets kleins.

Maar uiteindelijk gaat het niet om over hoe klein of hoe groot iets is. Als een pijnplek word geraakt dan zet dat iets in gang. In mijn geval werd de pijnplek “Ik mag er niet zijn” geraakt. Dat is iets wat de kleine Aida denkt en voelt, maar de volwassen Aida weet dat het nu anders is, alleen die pijnplek is mijn waarheid altijd geweest en die mag nu vervangen gaan worden voor de waarheid van God. Want dat is niet God Zijn waarheid. Mijn waarheid mag herschreven gaan worden. Alleen vind ik dat heel moeilijk. Ik vond de confrontatie vanmorgen ook heel moeilijk. Ook omdat ik naar die persoon niet eerlijk gereageerd heb. Ik heb die persoon het gevoel gegeven dat er niks tegen me gezegd kan worden en dat alles om mij draait.

Ik zit nu midden in het proces. En ik mag vaker aan God vragen mij hierin te helpen. Ik mag gaan waarnemen hoe ik het doe zonder oordeel en mijn pijnplek/gevoelens/behoefte in contact brengen met God. Ik mag aan Jezus vragen om mijn wond te verzorgen en vragen aan God “Hoe denkt U over mij?”

Ik vind de confrontaties met mezelf super lastig. Ik baal er dan van dat het zo is. Maar het is nu eenmaal zoals het nu is. Daar kan ik niks meer aan veranderen. Wat ik nu wel kan doen is kijken hoe ik daar anders mee om kan gaan. En hoe meer ik het waarneem zonder oordeel, hoe meer ik kan gaan leren om anders om te gaan met een situatie/trigger. Omdat de pijnplek uiteindelijk ook zal gaan afnemen.
Alleen zolang ik er tegen blijf vechten en eraan blijf irriteren, dan neem ik de kleine Aida niet serieus en neem ik dus mezelf niet serieus.

1 ding weet ik nu wel, dit kan ik niet zonder Zijn hulp. Afgelopen zondag kregen we te horen dat juist in het midden van je problemen/zonden je juist naar Hem toe mag gaan. Juist dan! Dus lieve Abba Vader: “Hier ben ik met al mijn tekortkomingen. Help!”

In rust en inkeer ligt jullie redding. In geduld en vertrouwen ligt jullie kracht (Jesaja 30:15)

Vorige week schreef ik dat mijn scheidingslijn tussen in de rust blijven en gefrustreerd voelen heel erg dun is bij mij. Hoe mooi is het dan weer dat ik afgelopen zondag weer een mooie boodschap mee kreeg. Een mooie bemoediging die ik net weer even nodig had! Dank U Vader!
Het thema was: Eindelijk Rust. Ja, je leest het goed. Als je denkt dat jouw Vader niet weet wat er in je omgaat? Nou, dat weet Hij dus echt wel  Ik kan het beamen!

Er werden 5 manieren genoemd hoe de Heilige Geest jou kan leiden in je rust:
1. In de liefdevolle zorg van jou Vader
2. In het volbrachte werk van Jezus
3. Op het fundament van Gods Woord
4. Onafhankelijk van mensen
5. Via innerlijke rust en vrede

Laat je leiden door de Heilige Geest, vind daar jouw rust. Zoals Joseph Prince ook zegt: Rest is Holy Spirit Directed Activity. Oftewel: Rust is een activiteit geleid door de Heilige Geest. Maar hoe je dat dan, vroeg ik me af. Want ja, ik voel wel eens wat, maar is dat dan mijn eigen gevoel of is dat het gevoel vanuit de Heilige Geest? Ik vind dat best lastig. Ik denk dat het bij mij te maken heeft met het vertrouwen. Vertrouwen dat het gevoel vanuit de Heilige Geest komt en daar ook op durven varen. En dat gaan we nu ook doen! Wij zijn de boot ingestapt en gaan het avontuur aan, samen met Hem. Wij hebben namelijk vandaag “Ja” gezegd tegen een nieuwbouwwoning in Zeewolde. Ieew, spannend!!!

Afgelopen woensdag waren we in Zeewolde om daar rond te kijken. We hadden heerlijk geluncht bij een klein haventje en daarna zijn we op de bouwplaats geweest. Toen we daar beiden stonden zeiden we tegen elkaar “Ik ervaar hier rust!”. Ja, daar is het woord weer 

Nu komt er een spannende, maar ook leuke tijd eraan. Bedenken wat je allemaal wilt in het huis, financiering aanvragen, etc etc.. Mijn grootste uitdaging zal zijn: me niet te veel zorgen maken over van alles en nog wat, maar vertrouwen op de Heer dat hij ons gaat leiden en helpen.

Ik las gisteren de volgende tekst die hier mooi op aansluit:
“Zorgen maken is het nemen van verantwoording over dingen die niet voor je bedoeld zijn. Zorgen zijn een gebrek aan vertrouwen in de Schepper van dit universum. Zorgen maken je wijs dat je de dingen aankan die je simpelweg niet aankan. Je verslaat deze zorgen door je te richten op Diegene die wel wat kan doen aan deze situatie. Uiteraard is het goed om verantwoordelijkheid te nemen, maar dat betekent dat je alleen maar weet waar jij stopt en waar God begint.“

Ik ga deze tekst maar eens vaak lezen  Want al heel snel schiet ik in de ik-maak-me-zorgen-modus, maar daardoor vergeet je ook te genieten. En onze liefdevolle Vader wil juist dat wij genieten. En Hij voorziet wel. Zoals in die tekst ook staat, je moet weten wanneer het niet aan jou is om die bepaalde situatie op te lossen, want dat lukt je toch niet. Maar Hem wel!

Zorgen maken het hart van een mens verdrietig, maar een bemoedigend woord maakt het weer blij.
Spreuken 12:25

Bidden.. Dat is eigenlijk best spannend.

Voor jezelf bidden in je hoofd, daar heb ik niet zo veel moeite mee. Niemand hoort je dan, inclusief jezelf  Maar hardop bidden, jeetje, wat vind ik dat lastig. Met de Connect-avonden wordt er elke avond wel een moment genomen waarbij in kleine groepjes voor elkaar gebeden wordt. Dat is heel erg mooi, maar op dit moment voel ik me op zo’n moment heel erg oncomfortabel. Want ik durf dat niet. Ik ben namelijk bang om verkeerde dingen te zeggen of juist te weinig te zeggen. Er gaan allerlei gedachtes door m’n hoofd waardoor ik juist dichtsla. En als er dan voor mij gebeden wordt, dan zeggen mensen zulke mooie dingen tegen mij en dan denk ik “Wauw, dat wil ik ook kunnen!”. Maar als ik dan ga bedenken wat ik wil zeggen, dan lijkt het blanco in mijn hoofd. Pas later denk ik “oh, ik had dit of dat kunnen zeggen”.

Ergens voel ik me ook schuldig dat iemand wel voor mij bid, maar dat ik niks tegen een ander zeg. Gelukkig zit je niet met z’n 2-en in een groepje, dus er is altijd wel iemand binnen het groepje die het wel durft.

Ik voel dat ik een drempel over moet. Ik vind hardop bidden in de auto al spannend. Dan duurt het soms 10 minuten voordat ik mijn moed bij elkaar geraapt heb. Ik krijg het gevoel dat het “stom” is wat ik doe. Want vroeger vond ik het ook raar dat andere mensen dat deden en nu doe ik het zelf ook?
Afgelopen zondag werd tijdens de dienst weer herhaald: Woorden is Leven! Ergens voel ik juist enorm de drang om te spreken. Ik wil het heel graag.

Dus ik mag “nee” gaan zeggen tegen die gedachtes die niet waar zijn. Want die gedachtes proberen mij tegen te houden. Ik mag het gewoon gaan doen. Ook al zijn het maar eerst 2 woorden. Dat maakt niet uit. Het gaat God niet om hoeveel je zegt, Hij houdt toch wel van je. Een tijdje geleden zei iemand tegen mij dat je nieuwe dingen gaat leren, door het gewoon te gaan doen. En dat kan met kleine stapjes, maar uiteindelijk moet je het wel gaan Doen! Hoe spannend het ook is.

Een gebed of zegen over iemand uitspreken betekend ook dat ik uit mijn onzichtbaarheid ga stappen. Want je gaat spreken, iemand hoort je. En ja, dat is nog wel even een dingetje voor mij. Een blog schrijven vond ik al lastig, maar die drempel ben ik over gegaan. Maar over een tekst kan ik nog nadenken, herschrijven, aanpassen… Maar als je tijdens een gebed woorden spreekt, dan kan je dat niet meer aanpassen. En dat is spannend. Want ontvangt de ander jouw woorden wel goed? Tegen mij is gezegd dat wanneer je vanuit de Heilige Geest spreekt en je iemand bemoedigd, je nooit verkeerde dingen kan zeggen. Maar misschien spreek ik wel vanuit mezelf?

Ik denk dat ik gewoon moet stoppen met denken hierover en het gewoon moet gaan doen in kleine stapjes. En God zal mij hierin helpen, want Hij zou niks liever willen dan dat ik Woorden ga spreken. Bid je voor me mee dat ik hier een doorbraak in ga krijgen?

Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen. Marcus 11:2