Kerst met een lach en een traan

Het is bijna kerst. Overal waar je om je heen kijkt zie je kerstversieringen, hoor je kerstmuziek en zie je kerstreclames. Ik vind kerst altijd een gezellige periode. Ik hou van de lichtjes, versieringen en gezelligheid. En als het zou sneeuwen dan zou ik dat helemaal fantastisch vinden.

Een dubbele traan
Naast dat kerst een gezellige maand is, is het voor mij sinds 2015 ook een verdrietige maand. Mijn moeder is in 2015 overleden en voor haar was kerstavond altijd heel erg speciaal. Er is geen kerstavond geweest die we over hebben geslagen als gezin. Ook mijn tante was er altijd bij, maar die is helaas in 2017 overleden.

Dus kerst heeft ook een verdrietige kant voor mij, alleen door de mooie herinneringen die ik heb aan onze kerstavonden, is er ook een lach op die avond en voelen ze voor mij op die avond extra dichtbij.

Gezamenlijke hobby
Mijn moeder en ik hadden een gezamenlijke hobby, namelijk het maken van een kerstdorp. De afgelopen jaren heb ik een hoop kersthuisjes gespaard en met kerst bouw ik een groot dorp. Het bouwen van een kerstdorp doet me denken aan de laatste keer dat ik dit samen met mijn moeder heb gedaan. Zij was te ziek om het zelf te doen en ik mocht haar helpen. Deze herinnering zal ik nooit meer vergeten en draag ik met liefde met mij mee. En iedere keer als ik een dorp maak, denk ik aan haar en voelt het alsof we met z’n tweeën het dorp maken. Al zou ze niet helemaal eens zijn met mijn stijl, want ik hou van sneeuw en zij houd helemaal niet van sneeuw 😉 Zij komt uit Spanje en houdt van warmte. Dus haar dorp had wel de gezelligheid, maar zeker geen sneeuw.

Een lach
Ondanks het gemis, geniet ik nu wel weer van kerst. Het is in het begin wel een beetje gedoofd geweest. Maar toen ik in 2017 tot geloof kwam, heeft God mijn hart aangeraakt en geheeld. Dit heeft wel een periode van verdriet gegeven, maar dat verdriet moest er eerst uit voordat Hij mij kon helen. En ja, er zit een litteken op mijn hart van het gemis, maar het is geen open wond meer.

Ik voel dat mijn moeder en tante erbij zijn, in mijn hart. En ja, het liefst zou ik ze willen zien en knuffelen, maar dat gaat helaas nog niet. Maar ooit zal dit wel weer kunnen en tot die tijd draag ik ze mee in mijn hart samen met de mooie herinneringen die we hebben.

En ja, het is soms lastig en verdrietig. Maar ik weet ook dat mijn moeder en tante niet zouden willen dat ik verdrietig zou zijn. Zij genieten mee, als ik ook geniet. En als het even niet meer lukt, dan heb ik een liefdevolle Papa op wie ik terug kan vallen. Ik voel me gezegend dat Hij er is en ik weet dat mijn moeder en tante in goede Handen zijn.

Ik wens je een mooie kerst toe, al is het met een traan en een lach. Maar vergeet vooral die lach niet, want jouw geliefde zou willen dat je lacht en geniet!

Wat is het ergste wat er kan gebeuren als ik mijn emoties toelaat?

Ruimte maken voor je emoties en niet alleen als de emoties positief zijn, maar ook juist als ze negatief zijn. Emoties willen gehoord worden en moeten eruit. Voor heel veel mensen is dit moeilijk, ook voor mij. De afgelopen periode merkte ik op dat ik veel boosheid in mij had zitten. Dat zag ik in de kleine dingen. Ik kon soms zo boos en geïrriteerd worden over zo’n klein dingetje, dat ik echt achteraf dacht ‘Was dat nou nodig?’. En nee, ik ben niet iemand die dan snel gaat tieren. Ik ben dan intern boos of geïrriteerd. En de mensen die mij goed kennen zien dat aan mijn gezicht, maar anders zie je het niet.

Boosheid is adrenaline
Boosheid in je lichaam houden is niet het meest handige om te doen. Boosheid is adrenaline. En adrenaline moet eruit door iets fysieks te gaan doen. En nee, iemand gaan slaan is dan niet de juiste manier 😉 Maar bijvoorbeeld tegen een bal trappen, een rondje gaan rennen of met servies gaan gooien (op een veilige plek) is een beter idee. Alleen wellicht dat je even een drempel over moet. Althans, dat moest ik wel. De eerste gedachtes die bij mij boven kwamen waren: ‘Ik ga toch niet met servies gooien? Gaat dat nu echt helpen? Ik vind het maar een stom en raar idee. Ik zie het al voor me. Nee, dat ga ik echt niet doen hoor.’

Ben ik wel echt loyaal?
Naast dat ik het advies maar stom vond, stond ik mezelf ook niet toe om boos te zijn. Ik voelde de boosheid wel, alleen de echte reden waarom ik boos was, die liet ik mezelf niet toe. Ik voelde me schuldig en vond dat ik het niet kon maken. Ik had allerlei excuses en argumenten waarom ik niet boos mocht zijn. Alleen ik was het wel. Ik voel me erg loyaal, maar toen zij iemand tegen mij ‘Hoe kun je loyaal zijn naar een persoon als je eigenlijk ook boosheid voelt naar die persoon. Eigenlijk heb je dan een dubbele bodem. Dat is toch niet loyaal?’. Daar had ze een goed punt! Je bent boos, maar je doet alsof de boosheid er niet is, maar stiekem is die er gewoon. En die boosheid projecteer je dan ook nog op anderen.

Onzichtbare boosheid
Mmm… Als ik het zo opschrijf, lees ik eigenlijk ook wel dat er iets niet klopt. Het is niet eerlijk naar die persoon toe, maar ook niet naar anderen toe en ook niet naar mezelf.
Boos zijn betekent niet dat je niet meer van diegene houdt of dat de relatie dan over is. Als ik mijn boosheid erken naar mezelf toe en het de ruimte geef, dan kan het juist voor een versterkende relatie zorgen. Want die boosheid zit er dan niet meer ‘onzichtbaar’ tussen. En ik reageer dan niet meer die interne boosheid op anderen af die er eigenlijk helemaal los van stonden.

Op zoek naar ‘oud’ servies
Dus ik ging de schuur in op zoek naar ‘oud’ servies. We gaan eind dit jaar verhuizen en ik was al aan het opruimen geweest, maar ik wist dat er nog best wat servies was die we toch niet meer gebruiken. Dus het servies bij elkaar verzamelt. Toen een grote doos gepakt waar ik in kon gooien, want als ik alles zo op de grond zou gooien, dan werd het een beetje een rommeltje 😉 Toen heb ik samen met de Heer bij elk kopje, schaaltje, wat dan ook, uitgesproken waar ik boos over was en daarna gooide ik het kapot! En het voelde heerlijk! Ja, de emoties kwamen eruit, maar het luchtte daarna enorm op.

Huilen van het lachen
Diezelfde avond wou ik een bakje met nat kattenvoer op de vloer neerzetten. Voordat ik bij de vloer was aangekomen, hield ik het bakje scheef en de helft van het bakje viel over mijn hand zo over de hele vloer. Normaal gesproken zou ik echt geïrriteerd zijn geraakt en mezelf een ontzettende sukkel hebben gevonden, maar in plaats daarvan moest ik keihard lachen totdat de tranen over mijn wangen rolde. En de kat vond het niet erg om van de vloer te eten 😉

Wees niet bang
Wees niet bang om de emoties toe te laten. En laat je niet wijsmaken dat het raar, stom of niet loyaal is. Want door het tegen te houden beroof je jezelf van blijdschap en vreugde. En dat is niet hoe God het bedoelt heeft. Hij geniet ervan als jij geniet. Maar als je met opgekropte emoties blijft rondlopen, dan kun je niet 100% genieten en het kost enorm veel energie.
Stel jezelf de volgende vraag: ‘Wat is het ergste wat er kan gebeuren als ik mijn emoties toelaat?’
Ik had er geen goed antwoord op. Ik weet wel wat het beste is wat je kan overkomen als je de emoties toelaat ‘Er komt ruimte voor blijdschap en vreugde!’

Is mijn identiteit in angst of in Jezus?

Mijn identiteit is gebaseerd op mijn omstandigheden. Ik weet niet beter dan dat ik het meisje ben die last heeft van duizeligheid, moe is en pijnklachten heeft. En als dat er niet was dan speelde er wel iets anders. Maar bepaalt dat wie ik ben?

Gebroken dromen
Het antwoord is natuurlijk ‘nee’, alleen is dat antwoord voor mezelf altijd een ‘ja’ geweest. Alles draait daaromheen. Wat ik doe, waar ik van droom. Mijn dromen? Die heb ik niet eens in de ijskast gezet, maar in de prullenbak gegooid. Want dat gaat me toch niet lukken, zei dat stemmetje in mijn hoofd. En in de loop der jaren ben ik gewoon vergeten wat die dromen waren en ben ik die leugen gaan geloven. Het gaat me nu toch niet lukken. Maar, als ik echt beter ben dan ………… dan wat? Dan ga ik pas leven? Dat is toch niet hoe God het bedoeld heeft? Hij wil dat je vrij bent en jezelf ziet zoals Hij jou ziet. En Hij meet jouw identiteit niet aan jouw omstandigheden. Het gaat erom WIE je bent, wie je werkelijk bent.

Vasthouden aan mijn omstandigheden
Maar hoe breek ik daarvan los? Een openbaring die ik kreeg is dat ik aan ene kant heel graag beter wil worden, maar aan de andere kant me ook keihard vasthoudt aan de omstandigheden. Ik weet namelijk niet beter en ergens voelt het wel vertrouwd. Je weet dat het niet goed voor je is, maar je bent bang voor wat er anders gaat komen. Ik ben gewend om ergens last van te hebben. En als dat weg zou vallen, maakt me dat bang.
Er zijn 2 dingen die me bang maken:

1. Ik ben bang dat wanneer ik alleen al zou zeggen me beter te voelen, dat het een kwestie van tijd is voordat ik weer tegen een muur aanloop. Het vertrouwen in mezelf en in mijn lichaam is weg. En doordat ik zo weinig vertrouwen heb, vind ik het heel moeilijk om het vertrouwen wel in de Heer te hebben. Ik durf niet blij te zijn over kleine positieve vorderingen, want het zal toch van korte duur zijn, zegt dat stemmetje in mijn hoofd.

2. Dit vind ik nog het lastigste om te delen, maar ik ga het toch doen 😉 Op dit moment ervaar ik een bepaalde manier van ‘aandacht’ van mensen om mij heen. Een bepaald soort aandacht die je krijgt als het niet zo goed met je gaat. En op het moment dat ik “beter” zou zijn dan verandert die aandacht. Waardoor dat stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik straks alleen achter blijf. Ik weet namelijk niet meer hoe het anders kan zijn.

Angst is de sleutel tot vrijheid
Ik ben me er nu heel erg van bewust dat ik in het bovenste stukje heel vaak het woord “bang” noem. Angst is een hardnekkige emotie die mij zo ontzettend op de rem zet. Maar het is ook de sleutel tot vrijheid. Want als ik de angst ga doorbreken, dan zal ik vrij zijn. Dan ga ik mijn dromen weer dromen en najagen. Dan ga ik mijn omstandigheden loslaten en me niet daarop focussen. Dan ga ik de stapjes omhoog zien i.p.v. steeds naar beneden te kijken en zien wat er nog niet gaat. Dan ga ik leven, ondanks dat mijn omstandigheden misschien nog wel een rol spelen in mijn leven. Maar de omstandigheden krijgen niet meer de hoofdrol in mijn leven. Het krijgt een bijrolletje.

De laatste stap in herstel
Ik weet dat dit de laatste, maar ook zeker de moeilijkste, drempel gaat zijn voor mijn weg naar herstel. En dat is een stap die ik zeker weten niet alleen kan maken. Maar ik weet dat God die stap wel samen met mij wil gaan maken. Alleen ik zal de eerste stap moeten gaan zetten, want het is aan mij wie ik laat regeren. Angst of God?

Dit zal een moeilijke stap gaan worden, dus ik vraag je hulp. Bid je mee voor kracht en moed om die stap te gaan maken? 🙂

Ervaar jij vrijheid in je leven?

Vandaag is het 5 mei, bevrijdingsdag. Een dag waarop iedereen viert dat we vrij zijn. Dat we mogen leven in een vrij land. Vanmorgen werd door pastoor Constantijn de volgende vraag gesteld: “Ervaar jij vrijheid in je leven?” Sommigen van ons kunnen ‘m wellicht meteen beantwoorden, anderen moeten er misschien even over nadenken. 

Wel weten, maar niet voelen
Ik kon de vraag eigenlijk vrij snel beantwoorden. Nee, dat ervaar ik momenteel niet. Voor m’n gevoel zit ik vast in mijn lichaam en in mijn denken. Ik weet vanuit het Woord dat het oude voorbij is en dat het nieuwe gekomen is. Jezus is gestorven voor jou en mij. We zijn geen slaven meer, we hoeven niet door een hoepeltje te springen, we mogen weten dat we een geliefd kind van God zijn. Maar ik voel het niet altijd. Want als ik het in mijn hart zou voelen, dan zou ik geen negatieve woorden meer hardop uitspreken (bewust of onbewust) en dan zouden mijn gedachtes niet zo met mijn gevoel aan de haal gaan.

Stil gezet
Momenteel bewandel ik een weg waar ik ontzettend stil gezet wordt. Ik word steeds bewuster gemaakt van hoe ik me emotioneel voel, hoe ik over dingen denk en hoe ik me lichamelijk voel. Iets wat juist heel erg goed is. Want ik ben de afgelopen jaren alleen maar door en door gegaan. Ik heb me toen nooit afgevraagd hoe ik me voelde. Ik moest gewoon werken, ik moest dit, ik moest dat kunnen. Ja, er gebeurde verschrikkelijke dingen, maar ik ging gewoon door. Want het leven gaat toch ook gewoon door?

Langzamerhand kom ik nu tot het besef dat ik denk: “Wow, waarom heb ik toen niet even een stapje terug gedaan? Of waarom had ik me toen niet even ziek gemeld, zodat ik mezelf even wat rust kon geven?”.  
Het antwoord op de waarom kan ik nu wel geven. Omdat ik toen niks wou voelen, omdat ik er überhaupt gewoon niet over nadacht. Ik zette alles op nummer 1, behalve mezelf. Een lieve zus zei van de week het volgende:
“You can’t go back and change the beginning, but you can start where you are! Change the ending”. (C.S. Lewis).
En dat is zo waar. We kunnen het verleden niet meer veranderen, maar we kunnen wel het einde veranderen. Klinkt tof toch? 

Gewoon maar even doen dan?
Ja, klinkt allemaal heel makkelijk. Gewoon even doen. Gewoon even geloven en dan komt het wel goed. Nou, helaas. Inzicht is een eerste stap, maar veranderen? Dat is de volgende stap en misschien wel de moeilijkste. Als je al jaren in hetzelfde karrenspoor loopt en dan besluit om een ander spoor te gaan lopen, dan gaat het karretje echt niet vanzelf die kant op. Het is natuurlijk veel makkelijker om in datzelfde spoor te blijven lopen, maar daar weet je de uitkomst al van. Dus het is iedere dag, ieder uur, iedere minuut weer dat karretje in het andere spoor blijven duwen. Iedere keer maak je weer bewust een keuze om een ander spoor op te gaan. Het voelt soms echt als een gevecht om dat karretje daarin te houden. Iedere keer weer bewust een keuze maken om die negatieve gedachte niet aan te nemen en te geloven.

Je doet het niet alleen! 
Iedere dag voel ik me gezegend dat ik deze reis niet alleen hoef te doen. Als ik naar de mensen om mij heen kijk die Hem niet kennen, dan kan ik alleen maar denken “Hadden jullie ook maar Jezus in jullie leven”. 

Want als ik moe ben van het karretje duwen, dan geeft Hij mij nieuwe kracht. “Mensen die moe zijn, geeft Hij nieuwe kracht. Uitgeputte mensen maakt Hij weer sterk!” (Jesaja 40.29)

Als ik val, dan helpt Hij mij overeind. Als ik verdrietig ben dan troost Hij mij. Als ik boos en gefrustreerd ben, dan brengt Hij mij tot rust. Maakt dat het makkelijk? Nee, het maakt het niet makkelijk, maar wat makkelijker. Het geeft me hoop en steun om door te blijven gaan. Ook al zie ik het even niet meer zitten. Ook al denk ik dat de rest van de mensen om me heen wel van alles kunnen en ik niet. En ik me gevangen voel in m’n eigen lichaam. En ik me zorgen maak hoe ik ooit kan gaan werken als ik me zo voel zoals ik me nu voel. Maar ik kan wel in een hoekje gaan zitten en op z’n Cees Bots gezegd een “pitty party” met mezelf gaan houden, maar dat is ook geen leven zoals God het bedoelt heeft. En ja, af en toe in een hoekje zitten mag wel, zolang je er maar niet in blijft hangen. Maar God laat dat ook niet toe. Of via teksten of broers en zussen is Hij wel erg goed met hints geven wat de volgende stap mag zijn 😉

Van gevangenheid naar vrijheid
Nee, momenteel ervaar ik NOG niet de vrijheid in m’n leven. Maar ik ben er wel van overtuigd dat die vrijheid wel gaat komen. En ja, die zin moet ik misschien nog wel 1.000x voor mezelf herhalen, maar God is groter dan al mijn omstandigheden. En Hij heeft geen leven bedoelt met pijn en negativiteit. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor ogen, zowel voor jou als mij. Dus ik laat me leiden door de Heilige Geest en ik ga onderweg genieten van alles wat ik met Hem mag meemaken en zie uit naar een hoopvolle toekomst! Want God houdt van jou en mij. Wij zijn Zijn geliefde kinderen!

Ben jij de kip of de arend?

Wat mogen we toch genieten van het mooie weer in februari. De zon schijnt volop, de vogels hoor je fluiten en ik kan heerlijk in de tuin zitten met een boek op schoot. 

Afgelopen zondag ben ik naar een dienst geweest waarin werd gesproken over “Denken zoals je werkelijk bent”. Want hoe je jezelf ziet, zo ga je je ook gedragen. Om dit te illustreren werd het verhaal van de kip en de adelaar verteld. Er zijn verschillende soorten versies van dit verhaal, maar de boodschap is bij allemaal hetzelfde. 

Een boer vind op een dag een ei in het veld. Hij neemt het ei mee naar huis en legt het in het kippenhok zodat de kippen het ei kunnen uitbroeden. Als het ei uitkomt, dan zit daar een jonge arend in, maar niemand weet dat. De arend groeit op tussen de kippen. Hij gedraagt zich als een kip, hij scharrelt, gaat op stok en hij tokt en kraait. 

Op een gegeven moment komt er iemand op de boerderij en ziet de arend in het kippenhok zitten. Hij vraagt aan de boer: “Waarom heb jij een arend in het kippenhok?” En de boer zegt: “Dat is geen arend. Het is een kip. Hij tokt en kraait als een kip en hij gaat op stok als een kip.” Maar de man zegt: “Nee, dat is echt een arend. En ik zal het je bewijzen. Hij pakt de arend uit het hok en zei “Je hoort niet thuis hier op de grond maar in de lucht. Sla je vleugels uit en vlieg”. De arend was verward en besefte niet wat er aan de hand was. Hij wist niet wie of wat hij werkelijk was en toen hij de andere kippen zag die hun eten van de grond pikten sprong hij op de grond en voegde zich weer bij hen. De man gaf de moed niet zo snel op en nam de arend de volgende dag mee op het dak van het huis en zei opnieuw: “Je bent een knappe arend. Strek je schitterende vleugels uit en vlieg weg“. Maar de arend was bang voor het onbekende en zijn mogelijkheden en sprong opnieuw naar beneden tussen de kippen. De derde dag stond de man voor dag en dauw op en nam de arend mee naar de hoogste berg uit de omgeving. Op de top tilde hij de koning der vogels hoog op en spoorde hem aan: “Je bent een arend. Je hoort niet alleen thuis op de grond maar ook daar hoog in de lucht. Sla je vleugels uit en vlieg”. De adelaar keek onzeker om zich heen, naar het erf daar ver beneden en omhoog, naar de lucht. Hij maakte nog steeds geen aanstalten om te gaan vliegen. Toen tilde de man hem op in de richting van de zon. De arend begon te trillen en hij sloeg langzaam zijn vleugels uit. Hij verdween uiteindelijk met een triomfantelijke schreeuw de blauwe lucht in. Hij is en blijft een arend, ook al was hij vroeger opgegroeid als kip.

Als jij jezelf ziet als een kip, dan ga je je gedragen als een kip. Als jij jezelf ziet als een arend, dan ga je je gedragen als een arend. Je verandert door je denken te vernieuwen. Door je denken te vernieuwen zal je een metamorfose ondergaan en kun jij je kippen-jasje uit gaan trekken en de adelaarsjas aan gaan trekken. Stijg als een adelaar boven alles uit! 

Don’t copy the behavior and customs of this world, but let God transform you into a new person. 
Romeinen 12:2

Ga jezelf niet kleden als deze wereld. Je leeft misschien in deze wereld, maar je bent niet van deze wereld. Jouw verleden bepaalt niet jouw toekomst. Jouw denken bepaalt jouw toekomst. Vernieuw je denken en ga leven in vrijheid. Want dat is wat jouw liefdevolle Vader voor jou wil. Hij wil niet dat je denkt dat je niks kan, dat je een mislukkeling bent of dat het toch nooit goed komt met jou. Hij heeft dat niet voor jou bedacht en daarom mag je daar ook boven gaan staan.  Ook al is dat niet makkelijk. Het is makkelijker om je te laten meenemen in het negatieve. 

Ook ik vind dat heel erg moeilijk. Maar ik heb wat zinnen voor mezelf uitgezocht die ik dagelijks tegen mezelf zeg. Blijven herhalen, blijven herhalen. En beetje bij beetje, treetje voor treetje (zoals een goede vriendin van mij altijd zegt) zal mijn denken steeds verder vernieuwd gaan worden. 

Gaat het tijd kosten? Ja. 
Gaat het met vallen en opstaan? Ja. 
Zal Hij altijd aan mij zijde staan en mij helpen? Ja! 
Dus ga ik er komen? Ja zeker weten!

Laat je leiden door de Heilige Geest in Zijn rust

Laat je leiden door de Heilige Geest is een boodschap die ik de afgelopen week meerdere keren ben tegengekomen in verschillende preken van o.a. Marcel Gaasenbeek, Joshua McCauley en David de Vos. Onafhankelijk van elkaar gaven ze mij dezelfde boodschap. Wellicht iets waar ik wat mee mag gaan doen? 😉 

De afgelopen 2 weken voel ik me erg wisselend. De ene dag lijk ik meer de wereld aan te kunnen dan de andere dag. Ik heb heel snel de gedachte dat het wel zou moeten kunnen en dat de Heer me wel gaat helpen als het niet lukt. Alleen dat gebeurt niet altijd. En dat snapte ik niet. Want hij zegent je toch altijd? Dus waarom dan niet? 

Totdat ik in een preek het volgende hoorde. Soms moet je bepaalde keuzes maken in je leven, zodat je naar een volgende “stap” gaat. Want zolang je die stap niet zet, dan kan God jou niet zegenen in die bepaalde situatie. En door zijn Heilige Geest leidt Hij jou voorzichtig naar die keuze. Er werd als voorbeeld genomen dat je bijvoorbeeld in een “verkeerde” relatie zit. Je kan wel denken dat God het wel even gaat regelen dat het goed komt, maar wellicht ben je niet voor elkaar gemaakt. En kan Hij jou niet zegenen totdat jij de volgende stap zet en dat is in dit geval uit elkaar gaan. Dit klinkt natuurlijk wel wat heftig, maar het gaf mij wel een duidelijk voorbeeld. Als je dingen blijft doen waarvan Hij aangeeft dat het niet goed voor je is, dan is het wel aan jou om bepaalde keuzes te gaan maken. En ja, dat is moeilijk, eng en lastig. Als dat niet zo was, dan had je het allang gedaan en had je Zijn zegen niet nodig gehad.

Alleen dan kom ik op het volgende stukje: hoe dan? Hoe laat je je leiden door de Heilige Geest. Ik vind dat heel moeilijk. Gisterenavond vertelde iemand mij dat je allereerst rust nodig hebt. Zonder rust is het moeilijk om Hem überhaupt te verstaan. Laat staan dat je je dan kan laten leiden. Want als er alleen maar onrust in je lijf en hoofd zit, dan is het lastig te bepalen bij welke keuzes je rust ervaart en bij welke keuzes niet. Bij mij voelt het vaal als een wirwar aan gedachtes en gevoelens. Ik ren als het ware als kip zonder kop rond. 

Afgelopen zondag was er een gebedsavond in de Leilinden. Ik wou daar helemaal niet heen. Ik vind dat soort dingen maar ongemakkelijk. Alleen ik werd soort van liefdevol gedwongen door een zus. Ik heb me laten leiden en ben toch gegaan. Hoe ongemakkelijk ik het ook vond, het was ook super fijn. Er werden mooie en bemoedigende dingen tegen ons gezegd. En dat raakte me, enorm.

Van de week kreeg ik een openbaring via een broer en zus. Ik vertelde dat ik veel last heb van negatieve gedachtes. Gedachtes waarvan ik weet dat ze niet van Hem zijn, want ze zijn niet bemoedigend of liefdevol. Ik gaf aan dat ik daar vanaf jongs af aan last van heb en dat dat blijkbaar mijn zwakke punt is. Maar toen zeiden ze het volgende: “Juist niet. Dat is juist een sterk punt van je. Want juist daardoor ben jij in staat om slechte gedachtes te onderscheiden van de gedachtes die van Hem komen. Veel mensen kunnen dit niet, maar jij ziet dit wel. En daarom zul jij straks ook anderen hierin kunnen helpen.”

Nou, ik had dit echt niet zo bekeken. Ik zag het als een “last” en zeker niet als een positief iets. Maar als je het zo bekijkt….?

David de Vos gaf heel mooi aan in z’n preek (God verdeelt niet eerlijk) dat wanneer je voor je gevoel in bepaalde lastige situaties zit dat dit juist een felicitatie waard is. Want dat betekent dat je volgende stappen in je leven aan het zetten bent. En God gebruikt deze situaties om te toetsen of jij klaar bent om de volgende stap te kunnen zetten. Of je genoeg weerstand kan bieden tegen je situatie. Of je Hem daarin betrekt. Want uiteindelijk ben ik niet diegene die in die situatie moet vechten tegen de reuzen. Het enige wat ik mag doen is in Zijn rust verblijven en Hem het werk laten doen. Dus niet alles zelf willen doen. Er werd ook zo mooi gezegd in een andere preek. Als je ergens tegenaan loopt of ergens last van hebt, wat doe je dan? Ga je dan eerst naar Google of naar God? 

Hoe vaak heb ik wel niet zitten Googlen op mijn klachten. Op zoek naar antwoorden. En ik kan je vertellen dat ik die niet gevonden heb en je wordt er vaak ook nog negatiever van. 

De laatste tijd probeer ik mijn gedachtes en gevoelens op papier te zetten door middel van tekenen. Ik ben namelijk een echte beelddenker. Het helpt mij om dingen van me af te schrijven/tekenen. Alleen vroeger tekenende ik alleen het negatieve, maar zette nooit iets positiefs tegenover. Dat doe ik nu wel. Ik zet Gods waarheid er tegenover. En soms vind ik maar moeilijk te geloven en vind ik er een hoop van. Maar soms werkt het juist heel bemoedigend! 

Dit is wie ik nu ben

Het nieuwe jaar, 2019 is begonnen. Een jaar waarin weer vol verwachting mogen uitkijken naar wat God allemaal voor ons in petto heeft. Een jaar waarin je mag VERwachten en niet hoeft te wachten. Ik heb deze week de nieuwjaarspreek (This is me) geluisterd van Steven van Kranenburg uit Rotterdam (overigens een aanrader om eens te luisteren als je ‘m nog niet kent). Een super sterke en gave preek. Ook al was 2018 volgens jou een rotjaar, vol negatieve dingen, laat 2018 jou niet de volgende vraag stellen: “Hoe ben ik hier terechtgekomen?” Maar zeg: “Dit is wie ik nu ben. Ik ga me niet afvragen hoe ik hier ben gekomen. Ik ga kijken wat U voor me gaat doen”. 

“Look instead for what God can do!” 

Klinkt super goed toch? En dat is het ook. Maar als je nu aan mij vraagt hoe ik er nu over denk, dan ga ik heel eerlijk met je zijn. Ik vind dit bovenstaande zo sterk, alleen ik vind het zo moeilijk momenteel om in die kracht te staan en te vooral te blijven staan. Want als ik die preek luister, dan denk ik “JA!”, maar vaak ebt dat gauw weg. 

De afgelopen weken is mijn duizeligheid weer enorm aanwezig en ik vind het maar lastig om daar met liefde mee om te gaan. Om het te laten zijn. Ik voel me beperkt in mijn privé en werkleven. Een winkel binnenlopen, zonder mensen, maar met veel spullen, zorgt voor te veel prikkels.
Ik heb genoeg momenten dat ik met m’n handen in het haar zit, niet wetende waar ik nu goed aan doe en wat ik nu moet doen. En voordat je het weet verdrink ik in mijn gedachtes met de vraag “Hoe ben ik hier terecht gekomen?”.

En je kent alle goede dingen wel zoals: “Rust in Jezus. Houd je ogen op Hem gericht en niet gericht op je eigen problemen. Laat Hem bij je problemen komen.”

Alleen ik vind dat zo ontzettend moeilijk. Ik raak dan in een soort van paniek en dan stormt het om me heen en zie ik door de storm Hem niet meer en het goede niet meer. 

Maar toch wil ik samen met Hem het pad bewandelen en onderzoeken wat die duizeligheid in stand houdt en hoe ik daar met liefde en rust mee om mag gaan. Ik wil stoppen met vechten, maar meer rusten bij Hem.

Ik probeer wat meer naar mezelf te luisteren en doe een stapje terug als ik een stapje terug moet doen. En ik probeer me minder af te vragen hoe ik hier ben terecht gekomen zoals Steven aangeeft. Want is dat nu belangrijk? Ik kan beter gaan kijken naar wat Abba Vader voor mij in petto heeft liggen.

Hij is jouw redder!

Het is kerst. Een tijd waarin veel mensen bij elkaar komen om samen kerst te vieren. Om te genieten van het eten en van elkaar. Maar wat eigenlijk nog belangrijker is: met kerst vieren we de komst van onze Redder. Hij kwam voor ons naar de aarde, om ons te redden. Kerst is jij in eenheid met God. “Love came down”, zoals pastor Constantijn dat op kerstavond zei. “Je hoeft niet bang te zijn, God komt naar jou toe.”

“Je hoeft niet bang te zijn”. Deze zin is een zin die ik de afgelopen tijd heel vaak voor mezelf moet herhalen. Want ik voel veel angst. De angst grijpt me soms zo enorm aan. En ik weet dat Joseph Prince zegt: “Ga in je stoel zitten van rust en laat je niet misleiden door de vijand om je zorgen te gaan maken. Laat hem niet uit je stoel wegjagen door angst”. Maar ik vind dat heel erg moeilijk. Soms kan de paniek zo toeslaan dat ik dat even vergeet.

Wat zijn die angsten? Zijn ze realistisch? Zijn ze gebaseerd op feiten?

Ik ben bang om mensen te verliezen. Ik heb zowel mijn moeder als mijn tante (die heel dichtbij stond) op jonge leeftijd en in een best korte tijd verloren, beiden door kanker. Een ziekte wat tegenwoordig “normaal” lijkt te zijn.

Ik ben bang dat die duizeligheid, waar ik de afgelopen week weer heel veel last van heb, altijd zal blijven aanhouden en dat ik er nooit meer vanaf zal komen. Dat het me altijd zal blijven belemmeren.

Ik ben bang om alleen te zijn. Afgelopen maandagavond waren we in de kerk (kerstavond). Heel veel mensen die wij kennen binnen Jong&Vrij gingen op kerstochtend. Hierdoor voelde ik me alleen binnen een grote groep mensen.

Ik ben bang dat ik te kort schiet bij mijn partner. Hij zit nu in een burn-out en ik wil hem steunen waar ik kan. Maar ik moet hem ook loslaten zodat hij zijn eigen pad kan bewandelen. Ik heb een paar jaar geleden ook mijn eigen pad bewandelt. En iedere persoon heeft zijn pad en reis. Alleen je wilt je partner behoeden voor de uitdagingen die hij tegen zal komen in zijn reis. Alleen is dat niet mijn taak. Want hetgeen wat ik ben tegengekomen op mijn reis, hoeft hij niet tegen te komen.

Maandagavond liet de Heer mij weten dat ik niet bang hoef te zijn. In de preek kwam dat zo mooi naar voren. “Ik wil jouw redder zijn. Ik hou van je en Ik wil je geven wat je nodig hebt”. Dat waren de woorden die Jezus aan mij gaf. Na de dienst kwam één van de connectleiders naar ons toe waar we een goed gesprek mee hadden. Dat deed me enorm goed. Meer dan dat hij wist, denk ik.

Toen we de kerk uitliepen kwam ik Sophie tegen en die sloeg een arm om me heen en gaf deze tekst mee: “Wees niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen.“ (Mattheüs 6:34)

Kortom, leef bij de dag. Ik kan me wel druk maken over morgen, overmorgen en de komende maanden. Maar A: ik weet niet hoe die zal lopen. En B: Hij zal altijd met mij zijn en mij helpen. En ja, ik twijfel daar op sommige momenten wel eens over.

Ik heb voor mezelf besloten om toch om hulp te vragen binnen de kerk. Gelukkig is deze mogelijkheid daar. Want soms heb je af en toe een duwtje in de goede richting nodig. Want je hoeft je niet te schamen om, om hulp te vragen.

Ik wens iedereen fijne dagen toe. En weet dat je Hem mag aannemen. Hij dringt zich niet op, maar Hij sluit zich aan bij jou. Hij zal jouw niveau aannemen. Want Hij wil voor iedereen een redder zijn, dus ook voor jou! Hij is jouw licht in jouw duisternis. Het enige wat je hoeft te doen is naar het licht toe te lopen of Hem te roepen. Als jij Hem roept dan komt hij naar je toegerend en zal Hij jou optillen en jou thuis brengen. Zoveel houdt Hij van ons!

Wat is jouw basis binnen het geloof?

Tijdens de connect afgelopen dinsdag werd de volgende vraag aan mij gesteld: “Wat is jouw basis binnen het geloof? Wat geloof jij nu? Zeker omdat je nog zo jong gelooft zijn we eigenlijk wel benieuwd.”

Ik geloof dat God goed is. Ik geloof dat Hij onvoorwaardelijk van mij houdt en mij nooit in de steek zal laten. Ook al lijkt het soms wel alsof Hij er niet is. Maar dat is niet zo, alleen zie je het zelf even niet meer. Omdat je dan te veel op je eigen problemen gericht bent, te veel op jezelf gericht en dan heb je je ogen niet meer op Hem gericht. Maar als je je omdraait, dan zul je zien dat Hij altijd achter je gestaan heeft. Ook op de momenten dat je het moeilijk had.

Ik geloof dat Hij me altijd wilt helpen. Ik zie de kleine dingen die in mijn leven gebeuren, iets wat van Hem komt. En dat kunnen kleine dingen zijn zoals een leuke korting die ik net krijg op iets wat ik nodig heb tot een afspraak die op mijn werk uitvalt, zodat ik ineens wat meer lucht krijg om een meeting te kunnen voorbereiden. Ik zie het als kleine knipoogjes van de Heer om mij te helpen en mij gelukkig te maken. En hoe meer ik me daarvoor openstel, hoe meer ik het ook zie. Ik laat het over me heen komen en geniet ervan. En dat is wat Hij ook wil. Dat je geniet!

Ik geloof dat Hij al het negatieve ten goede zal keren. Al vind ik dit soms erg lastig hoor. Zeker als je in zo’n negatieve situatie zit. Dan zie ik het allemaal gewoon niet meer en dan twijfel ik er ook onwijs aan. Maar een paar weken geleden heb ik voor mezelf besloten dat ik daar klaar mee ben. Ik geloof dat Hij het zal doen, maar wel op Zijn manier en op Zijn tempo. En ja, soms mag Hij wel opschieten en soms mag Hij het ook wel op een andere manier doen 😉 Maar ik weet dat Hij jou nooit expres zou laten lijden. Ja, soms moet je ergens doorheen. Soms moet je door een diep dal.
Maar A; je doet het niet alleen, want Hij loopt naast je en B; door die ervaring leer je ook heel veel. En je hebt dat nodig als ervaring voor de toekomst. Met die ervaring op zak zorgt het ervoor dat je straks niet weer in hetzelfde dal zal belanden. Daarnaast kun je daarna anderen helpen en inspireren. Want zeker in deze wereld kom we een hoop dalen tegen.

Ik geloof dat ik er gewoon mag zijn. In Zijn ogen is iedereen perfect. Hij heeft ons gemaakt zoals Hij het bedoelt heeft. En wat anderen er ook van vinden, iedereen is uniek en kostbaar. Hij heeft iedereen één en voor één bedacht en gecreëerd en voor iedere persoon heeft Hij een plan. En dat is altijd een plan A en nooit een plan B. Alleen soms zie je zelf even Zijn plan niet, maar Hij zal altijd het plan voor ogen houden. En wat dat plan precies is? Ja, helaas heb je bij je geboorte niet een boekje gekregen waar dat in staat. Zou soms wel handig zijn 😉

In het afgelopen jaar heb ik mooie, maar ook minder mooie wegen bewandelt. Het is een reis van vallen en opstaan, maar ik heb zeker geen spijt dat ik ooit aan die reis ben begonnen. Iedere dag voel ik me steeds dichter en dichter bij Hem in de buurt komen. Het geeft me steun, het geeft me houvast. Hij is mijn basis. Een basis waar ik op mag rusten. Een basis die er altijd zal zijn. Ook al zou ik wegrennen, die basis blijft intact en daar kan ik altijd naar terugkeren.

Ik vind het bijzonder dat het geloof zo’n mooi plekje in mijn leven heeft gekregen. Iedere dag verbaas ik me steeds weer over de mooie kleine knipogen van de Heer. En nee, ik ben er nog lang niet. Maar ja, ben je er eigenlijk ooit? Iedere dag leer je weer iets bij en iedere dag maak je weer iets mee. Nieuwe situaties waar je nog niet weet hoe je daar mee om moet gaan. Maar ook oude situaties kunnen mij nog steeds raken.

Heb ik stappen gemaakt? Dat heb ik zeker. Met behulp van Hem! Mijn hoofd is rustiger geworden en dat heb ik aan Hem te danken! Ik heb van Hem geleerd om meer te rusten en te aanvaarden dat ik soms even een stapje terug moet doen. Dat was eerst een enorme frustratie bron, maar dat is wat meer gaan zakken.
En daar ben ik Hem super dankbaar voor. Voor Zijn hulp, voor Zijn aanwezigheid.  Ik ben dankbaar dat Hij in mijn leven is gekomen (al was Hij er altijd al, maar wist ik het zelf niet). Dank U Vader!

 

Ziel, kom tot rust…

De afgelopen tijd ben ik wat minder bezig geweest met het schrijven van blogs. Dat komt omdat we momenteel bezig zijn met de voorbereidingen voor onze verhuizing. Over 1,5 week verhuizen we naar het mooie Voorthuizen. We hebben een huisje gevonden die qua huur net even wat beter is, alleen is het huisje wel weer wat knusser dan wat we nu hebben.
Ach, straks genieten we dan alleen nog maar extra van onze nieuwe woning, omdat die dan 100x zo groot lijkt 😉
Als het goed is gaat de bouw van onze nieuwe woning starten in november/december dit jaar.

Ondanks dat we bezig zijn met de voorbereidingen van onze verhuizing, ervaar ik toch een rust over me heen. Wat mij heel erg op weg heeft geholpen is de connect-avond van vorige week. Toen werd gezegd dat wanneer je gedachtes en alles weer met je aan de haal gaan, dat het dan kan helpen om te zeggen “Ziel kom tot rust”. Ik heb dit de afgelopen week vaak herhaald en het hielp mij om mijn gedachtes tot rust te krijgen. Vooral ’s avonds al ik in bed lig begint het vaak te ratelen. De eerste keer dat ik tegen mezelf zei “Ziel kom tot rust” viel ik meteen in slaap.

Ook heb ik weer veel preken geluisterd. Ik merk dat dit zo veel helpt. Vooral de preken van Joseph Prince raken me enorm en maken me “sterk”. Ik voel Hem dan heel dichtbij. In één van zijn preken vertelde hij wat het enige werk dat jij moet doen is in Zijn rust blijven. En ook al zijn er dingen te doen, zoals een verhuizing voorbereiden, doe deze dingen dan vanuit Zijn rust. Want wanneer je het vanuit Zijn rust doet, dan zal het hemels eindigen. Het werk is namelijk al gedaan door Hem. Als je rust hebt, dan bereik je je doel sneller. Heb plezier tijdens je reis. Want dat is wat God voor jou wil.

Ga in een stoel zitten en blijf daar in Zijn rust. Laat je niet afleiden door de vijand. Want die probeert je steeds uit die stoel te halen door gedachtes bij je neer te planten van “Heb je daar wel aan gedacht?” of “Weet je zeker dat dit goed gaat?” of hij geeft je valse symptomen. Alles om jouw aandacht te krijgen en jou zorgen te laten maken.

Dit was voor mij weer een eye-opener. Ik dacht, wauw! Dit is inderdaad precies wat er gebeurt. Zodra je in de rust komt, dan proberen gedachtes je daar weer vanaf te krijgen.

Wie door geloof die rust ervaart, rust uit van zijn eigen werk, net als God. Laten wij ons best doen deel te krijgen aan die rust. Daarom moeten wij ervoor oppassen God niet ongehoorzaam te zijn zoals het volk Israël, dat daardoor die rust niet kreeg.
Hebreeën 4:10‭-‬11

Uiteraard kreeg ik net deze preek te horen in een week waar een hoop had kunnen gebeuren qua onrust. Maar de connect van vorige week en deze gave preek zorgden ervoor dat ik niet in de onrust belandde. Ik voelde een rust over me heen. En ja, m’n gedachtes gingen wel eens aan de wandel, want uiteindelijk ben ik nog steeds een mens, blijkt 😉 Maar dan sprak ik m’n gedachtes toe en zei “Ziel kom tot rust”. En soms moest ik dat 10x herhalen. Maar de aanhouder wint 😉

Ik was ook minder geïrriteerd over m’n lichamelijke klachten deze week. Want ja, ik had er een slechte dag tussen zitten qua lichamelijke klachten. Maar in plaats van mij er enorm tegen te verzetten, kon ik het er nu iets meer laten zijn. En dat is iets wat ik heel moeilijk vind.

Wij waren al een tijdje op zoek naar een opslag voor onze bank. Want deze is te groot om in het andere huurhuisje te plaatsen. Uiteindelijk besloten we de bank op Marktplaats te zetten. Maar ook daar kwamen niet veel reacties op en als die al kwamen, dan was het met een bod waar je verdrietig van wordt. De verhuisdatum kwam steeds dichterbij en we hadden nog steeds geen opslag. Dit is precies zo’n onderwerp waar ik mij helemaal gek over kan maken.

Maar van het weekend voelde ik ineens een rust over me heen komen over dat onderwerp. Ik zei tegen Sven “het komt wel goed, het gaat wel lukken”. En nog geen 10 minuten later kreeg ik een berichtje via Marktplaats dat iemand wou komen kijken naar de bank en gisteren hebben we ‘m verkocht maar we kunnen er nog op blijven zitten tot de dag voor de verhuizing! Hoe goed geregeld kan het zijn? En dit is nog maar een klein dingetje. God voorziet altijd. Misschien niet helemaal op de manier zoals je zelf bedacht zou hebben, maar het vertrouwen in Hem groeit bij mij alleen maar meer en meer.

Dank U Vader, dat ik Uw geliefde kind ben. Dank U dat U mij dat zo hebt laten zien afgelopen week. Ik ben zo blij dat ik U heb leren kennen, want ik weet dat ik de dingen nooit meer alleen hoef te doen. U bent er altijd bij. Bij bijvoorbeeld moeilijke gesprekken met klanten. U zorgt voor de woorden die ik soms zelf niet eens kon verzinnen. Dank U Vader.