Bidden.. Dat is eigenlijk best spannend.

Voor jezelf bidden in je hoofd, daar heb ik niet zo veel moeite mee. Niemand hoort je dan, inclusief jezelf  Maar hardop bidden, jeetje, wat vind ik dat lastig. Met de Connect-avonden wordt er elke avond wel een moment genomen waarbij in kleine groepjes voor elkaar gebeden wordt. Dat is heel erg mooi, maar op dit moment voel ik me op zo’n moment heel erg oncomfortabel. Want ik durf dat niet. Ik ben namelijk bang om verkeerde dingen te zeggen of juist te weinig te zeggen. Er gaan allerlei gedachtes door m’n hoofd waardoor ik juist dichtsla. En als er dan voor mij gebeden wordt, dan zeggen mensen zulke mooie dingen tegen mij en dan denk ik “Wauw, dat wil ik ook kunnen!”. Maar als ik dan ga bedenken wat ik wil zeggen, dan lijkt het blanco in mijn hoofd. Pas later denk ik “oh, ik had dit of dat kunnen zeggen”.

Ergens voel ik me ook schuldig dat iemand wel voor mij bid, maar dat ik niks tegen een ander zeg. Gelukkig zit je niet met z’n 2-en in een groepje, dus er is altijd wel iemand binnen het groepje die het wel durft.

Ik voel dat ik een drempel over moet. Ik vind hardop bidden in de auto al spannend. Dan duurt het soms 10 minuten voordat ik mijn moed bij elkaar geraapt heb. Ik krijg het gevoel dat het “stom” is wat ik doe. Want vroeger vond ik het ook raar dat andere mensen dat deden en nu doe ik het zelf ook?
Afgelopen zondag werd tijdens de dienst weer herhaald: Woorden is Leven! Ergens voel ik juist enorm de drang om te spreken. Ik wil het heel graag.

Dus ik mag “nee” gaan zeggen tegen die gedachtes die niet waar zijn. Want die gedachtes proberen mij tegen te houden. Ik mag het gewoon gaan doen. Ook al zijn het maar eerst 2 woorden. Dat maakt niet uit. Het gaat God niet om hoeveel je zegt, Hij houdt toch wel van je. Een tijdje geleden zei iemand tegen mij dat je nieuwe dingen gaat leren, door het gewoon te gaan doen. En dat kan met kleine stapjes, maar uiteindelijk moet je het wel gaan Doen! Hoe spannend het ook is.

Een gebed of zegen over iemand uitspreken betekend ook dat ik uit mijn onzichtbaarheid ga stappen. Want je gaat spreken, iemand hoort je. En ja, dat is nog wel even een dingetje voor mij. Een blog schrijven vond ik al lastig, maar die drempel ben ik over gegaan. Maar over een tekst kan ik nog nadenken, herschrijven, aanpassen… Maar als je tijdens een gebed woorden spreekt, dan kan je dat niet meer aanpassen. En dat is spannend. Want ontvangt de ander jouw woorden wel goed? Tegen mij is gezegd dat wanneer je vanuit de Heilige Geest spreekt en je iemand bemoedigd, je nooit verkeerde dingen kan zeggen. Maar misschien spreek ik wel vanuit mezelf?

Ik denk dat ik gewoon moet stoppen met denken hierover en het gewoon moet gaan doen in kleine stapjes. En God zal mij hierin helpen, want Hij zou niks liever willen dan dat ik Woorden ga spreken. Bid je voor me mee dat ik hier een doorbraak in ga krijgen?

Daarom zeg ik jullie: alles waarom jullie bidden en vragen, geloof dat je het al ontvangen hebt, en je zult het krijgen. Marcus 11:2

God ziet jou! Hij kijkt niet naar jouw verpakking. Nu jij nog…

Wauw, deze zin kwam wel even binnen toen ik dit hoorde afgelopen zondag bij Jong en Vrij Amersfoort. Het maakt niet uit welke bagage jij met jou meedraagt. Het maakt niet uit welke littekens jij met jou meedraagt. Hij ziet jou! Hij ziet wie jij bent en houdt van jou zoals je bent.
Ik had weer een opdracht meegekregen vanuit mijn Connect. Maak 2 lijstjes waarbij het woord “Nee” en het woord “Ja” bovenaan staat. Onder “Nee” schrijf je alles wat je niet bent (leugen/oordeel/aanklacht) en onder “Ja” schrijf je wie je wel bent.

Ik kwam na mijn eigen lijstje al heel snel tot de conclusie dat wat ik volgens de aanklacht/oordeel niet zou zijn, ik juist wel ben. En zeker in de ogen van onze Vader.

Nee | Ja
Zwak | Sterk
Stom | Slim
Slachtoffer | Overwinnaar
Onzichtbaar | Zichtbaar
Minderwaardig | Volwaardig
Niet goed genoeg | Goed genoeg
Niet leuk genoeg | Leuk genoeg
Lelijk | Mooi
Er niet mogen zijn | Er wel mogen zijn

Vandaag had ik mijn eerste functioneringsgesprek. Ik vond het wel een beetje spannend. Want dan gaan ze uitspreken wat ze van mij vinden en/of denken? Van het weekend ging ik nadenken over hoe ik het zelf vond gaan en waar ik nog wat in zou willen leren. Uiteraard probeerde zich het “Nee”-lijstje aan mij op te dringen, maar toen sprak God tegen mij en zei: “Stop met jezelf te vergelijken met anderen. Stop met te denken dat je aan bepaalde standaarden moet voldoen. Kijk eens naar jezelf. Zie welke mooie kwaliteiten jij bezit en wat je kan. En bedenk dan wat jij nog zou willen leren?”

Deze woorden gaven mij rust en maakte me ook duidelijk dat ik goed ben zoals ik ben. En wat ik wil leren is leren voelen dat ik er gewoon mag zijn.

Vorig jaar was ik nog zoekende naar een nieuwe baan. En via LinkedIn werd ik door mijn huidige werkgever gevonden, omdat ik ineens een “ingeving” (dank U Vader!) had om een aanpassing te doen in mijn titel op mijn profielpagina en 2 dagen later kreeg ik een berichtje en een paar dagen later zat ik daar op het eerste gesprek. Sinds 1 december ging ik aan het werk, maar begin januari viel ik uit vanwege o.a. duizeligheidsklachten en vermoeidheid.

Het moment dat ik in een warm bad terecht kwam, was het moment dat mijn lichaam zei “het is genoeg”. Ik was op dat moment zo bang dat ik mijn baan kwijt zou raken, maar dat gebeurde niet. Ze gingen me steunen en gingen meedenken hoe ze mij het beste konden helpen. Ik kon het niet geloven, want ik zat er pas net. Ze wisten nog niet wie ik was? De eerste maanden had ik daar veel moeite mee en bleef ik me schuldig voelen, maar door God heb ik het los kunnen laten.

Inmiddels ben ik nu mijn uren weer langzaam aan het opbouwen en zit ik bijna weer op 8u per dag. Dank U Vader!

En vandaag kreeg ik een mooi cadeautje in de vorm van een erg positief functioneringsgesprek. Ik heb ze enorm bedankt voor hun steun de afgelopen tijd. Ik kreeg mee dat hij het juist knap van mij vond dat ik ondanks mijn afwezigheid toch zo goed mijn werk heb gedaan en het juist heb aangedurfd om een stap terug te nemen, omdat hij in ziet dat dat heel moeilijk is als je als persoon juist heel erg hard wil werken. Daarnaast zei mijn leidinggevende ook nog het volgende: “Je mag er gewoon zijn”. Wauw!

Ik ben God zo dankbaar voor deze mooie woorden, mooie mensen en mijn herstel. Hij ziet mij, voorziet en laat mij nooit in de steek!

Pijn leren verdragen, zodat er ruimte komt om de pijn een plekje te geven..

Vandaag heb ik een 2e tattoo laten zetten. 3 jaar geleden had ik mijn 1e tattoo laten zetten en daarna riep ik “Ik doe dit nooooit meer”. Maar vandaag was toch de dag dat ik er weer eentje liet plaatsen. Deze keer een kleinere op mijn pols. De eerste tattoo was ter nagedachtenis aan mijn overleden moeder, deze tattoo is een bevestiging dat ik me op 15 april 2018 heb laten dopen en volmondig “Ja” zei tegen Jezus.

Ik was even vergeten hoeveel pijn het doet als je een tattoo laat zetten. “Blijven ademen, dacht ik bij mezelf, blijven ademen. Voordat je het weet is het weer voorbij.” En dat was het ook. Binnen een kwartier stond ik weer buiten, trots en blij. “Yes, I did it, dacht ik toen. Ik heb de pijn overwonnen!”

Ook de pijn in je hart kun je overwinnen en leren verdragen. En wanneer je het hebt leren verdragen, dan kun je je pijn ook een plekje geven. Ik ben altijd heel goed geweest om mijn pijn te verdrukken, te negeren. Er vooral niet mee bezig zijn, want pijn voelen doet pijn en die wou ik nooit voelen. Alleen op den duur wil jouw lichaam die onderdrukte pijn ook niet meer voelen en komt dan in protest.
Toen mijn moeder 3 jaar geleden overleed, na een lang ziekbed vond ik het heel moeilijk om die pijn te verdragen. Er is geen boek waarin staat hoe je dit moet doen. Ik ging verder, want het leven ging ook verder. Ik moest dus ook verder van mezelf. Ik was heel hard voor mezelf. Vorig jaar juli overleed mijn tante, die als een 2e moeder voor mij was en een vriendin. Weer werd mijn hart geraakt door pijn van verlies en veel verdriet. Maar ik ging weer verder.

Totdat ik bij Jong en Vrij Amersfoort kwam en God mij hart raakte. Er leken langzaamaan schilletjes van mijn hart af te vallen. Schilletjes die waren ontstaan, omdat mijn hart pijn had die ik niet wou voelen. Hij laat mij zien welke pijn er in mijn hart zit, maar Hij laat mij ook Zijn liefde zien, Zijn vertroostende liefde. Hij laat me zien dat ik niet bang hoef te zijn om te huilen en niet bang hoef te zijn om deze pijn te voelen. Hij laat me zien dat als ik gewoon door blijf ademenen en de pijn leer verdragen dat er dan ook ruimte komt om de pijn een plekje te geven.

Iemand zei laatst tegen mij dat uiteindelijk het verdriet over zal gaan in gemis. Want ik zal altijd mijn moeder en tante missen, maar de hevige pijn van verlies heeft langzaamaan een plekje gekregen. En daar heeft God mij bij geholpen. Hij heeft de armen om me heen geslagen toen al mijn verdriet eruit kwam en Hij heeft tegen mij gezegd “Ik zal er altijd voor jou zijn en jouw tranen drogen. Want Ik houd zoveel van jou en Ik wil niet dat je met pijn leeft. Ik wil dat je gelukkig bent en van het leven geniet. Jouw moeder en tante hebben het goed en wachten op jou. Zij zitten voor altijd in jouw hart en herinneringen.”

De Leeuw, de Os, de Mens en de Adelaar

Vandaag hadden we een fantastische preek van pastor
Arnaud Jochem in Jong en Vrij Amersfoort. Wauw! Wat een krachtige en mooie boodschap. Hij vertelde ons dat Jezus 4 gedaantes kan aannemen:

1. De Leeuw: Hij verslaat jouw vijanden. Zolang jij in Zijn koninkrijk blijft, dan ben je veilig. Je hoeft niet achterom te kijken, Hij is er altijd voor je.
2. De Os: Hij draagt jouw lasten op zich, zodat jij jouw lasten niet zelf hoeft te dragen. Hij is jouw dienaar.
3. De Mens: Hij is trouw aan jou. Hij kent jouw zwakheden als mens en komt makkelijk dichtbij.
4. De Adelaar: Hij kijkt van hoogte mee. Hij ziet jouw toekomst en kijkt vooruit.

Op dit moment, in mijn leven, ligt de Leeuw te wachten totdat ik ophoud met zelf te vechten tegen mijn vijanden. Want Hij dringt zich niet op, maar wacht op het moment dat ik Hem de ruimte geef om te mogen vechten.

De Os staat lekker in de wei te grazen en is niet hard aan het werk, omdat ik het maar lastig vind om mijn lasten op Hem te leggen. Want ook de Os dringt zich niet op. Hij wacht wel totdat ik stop met het dragen van mijn eigen lasten.

De Mens probeert dichtbij te komen. Soms lukt dat, soms heb ik mijn ogen alleen op mijzelf gericht en niet op Hem. Maar ook de Mens dringt zich niet op. Hij wacht rustig totdat ik ‘m ruimte geef om dichtbij te komen.

De Adelaar kijkt vooruit en ziet hele mooie dingen voor mij in het verschiet liggen. Maar als Hij naar beneden kijkt, dan ziet Hij mij ronddwalen en niet omhoog kijken. Maar ook de Adelaar dringt zich niet op en wacht wel totdat ik omhoog kijk.

Ik merk dat ik het zo moeilijk vind om mijn ogen op Hem gericht te houden, want ik voel afleiding om me heen. En voordat ik het weet laat ik me daarin meenemen en voordat ik het weet ben ik weer zelf aan het “werk”.

Daarom is het goed om dit soort preken te horen. Dit doet je weer beseffen van “hé, je hoeft dit niet zelf te doen. Hij heeft het allemaal al voor je gedaan. Hij houdt zoveel van jou dat hij alle last, zorgen, onrust, onzekerheid van jou weg wil nemen. Maar… Hij zal zich nooit opdringen. Dus jij moet Hem wel de ruimte geven om dichtbij te mogen komen. En als je dat doet, dan zal het je leven alleen maar mooier, rustiger en voller maken.”

Alleen ja, hoe blijf ik in Zijn rust. Hoe zet ik mijn zorgen op de Os en laat ik ze daar. Want als ik steeds mijn lasten weer terug neemt, dan maak ik het mezelf alleen maar moeilijk.

Laten we zeggen dat Jezus en ik bezig zijn met een mooie reis en dat gaat met vallen en opstaan. Maar het mooie is? Hij zal er altijd zijn! Nu, morgen, voor altijd. Hij wacht wel met open armen. Durf jij de stap naar Hem te maken?

Schrijf een brief vanuit Jezus naar jezelf…

Gisteren had ik mijn 2e Crowned Connect. We kregen de opdracht mee, schrijf een ‘brief’ naar jezelf vanuit Jezus. Ik dacht “Jeetje, ok, nou ben benieuwd”. Er werd ook gezegd dat je in het begin zal denken dat je het zelf schrijft en niet vanuit Hem. Maar als je bemoedigende woorden op papier zet, dan komen ze van Hem. Zo gezegd, zo gedaan. In 10 minuten had ik mijn ‘brief’ klaar.

“Lieve Aida,

Jij mag er zijn! Kruip niet weg, maar pak Mijn hand en kom onder die rots vandaan. Jij mag op die rots gaan staan, want iedereen mag zien dat jij er bent. Jij bent Mijn vriendin, Mijn allermooiste. Ik wil jouw onrust, jouw negatieve gedachtes van jou wegnemen. Kom in Mijn rust. Wees niet bang om Mij te vertrouwen. Ik zal jou nooit verlaten. Ik zal er altijd voor jou zijn, want jij bent mijn liefdevolle vriendin. Ik wil jou alles geven. Een fijn huis op een mooie plek. Die bruiloft waar jij al jaren over droomt. Ik zal je genezen. Pak Mijn hand en ik laat je nooit meer los. Ik hoop dat jij op een dag jij jezelf gaat zien zoals Ik jou zie. Jij kan zoveel meer dan dat jij weet. Maar daar ga Ik jou bij helpen. Jij kan altijd bij Mij terecht!

Ik hou van jou lieve vriendin.”
Jezus

Wauw! Wat was dit gaaf om te doen. Het is gaaf om daarna terug te lezen wat je eigenlijk opgeschreven hebt. Een brief die je elke dag weer opnieuw mag lezen. Ik raad iedereen aan om dit ook eens te proberen. Want daarna denk jij ook “Wauw! Komt dit via mij op papier?”.

Van geen geloof naar geloof…

Een jaar geleden waren wij helemaal niet bezig met het geloof. Ons leven zag er toen heel anders uit. Totdat Wouter tegen ons zei dat we eens een keertje moesten komen kijken binnen Jong&Vrij Amersfoort. “Jaja, dat doen we wel een keer”, dachten we toen. Er gingen maanden overheen voordat we besloten een kijkje te gaan nemen. Zondag 10 september 2017 liepen we De Flint binnen. Beetje ongemakkelijk, niet wetende wat we moesten verwachten.

We gingen zitten op die heerlijke theater stoelen en we dachten “Laat het maar over ons heen komen”. Nou, dat gebeurde ook! Tijdens onze eerste dienst kregen we een video-preek te zien van Joseph Prince over de wortels van veroordeling. Dat was meteen een goede binnenkomer!

We liepen overdonderd De Flint uit en keken elkaar aan en dachten “Wauw!”. Sinds die ene zondag in september kwam God bij ons binnen en Hij heeft nooit meer losgelaten. Hij dacht waarschijnlijk: “Yes, eindelijk. Nu kan Ik ze alle liefde geven die Ik al die tijd voor hun klaar had liggen.”

Toen we het eenmaal hadden laten bezinken, kwamen de eerste boeken van o.a. Joseph Prince en bijbels het huis binnen. Ik werd hongerig naar meer. In november begon een Connect-ronde. “Super gaaf”, dacht ik. Ik melde me meteen aan voor 2 Connects omdat ik niet kon kiezen.

Ik voelde alsof ik “thuis” was gekomen. Het voelde als zo’n warm bad! En iedere keer liep ik met een enthousiast gevoel de kerk uit. Alleen op een gegeven moment kwam er een omslagpunt voor mij. Ik merkte dat onvoorwaardelijke liefde ontvangen niet vanzelf ging. Ik merkte dat het ontvangen dat je als persoon goed genoeg was heel moeilijk voor mij was. Ik kwam er toen echt achter wat veroordeling is. Veroordeling over jezelf. 🙁

Ik werd tijdens elke dienst ineens overspoeld door emoties. Ik heb bijna bij elke dienst tot aan nu moeten huilen. Soms weet ik niet of het van verdriet of juist van geluk was. Wel weet ik dat ik jarenlang goed ben geworden in het onderdrukken van mijn emoties. Ik wilde namelijk nooit de pijn van binnen voelen. Maar sinds dat ik het geloof ben ingestapt, lijken er schilletjes van mijn hart af te vallen en lijk ik steeds meer bij mijn gevoel te komen. Het gevoel wat er gewoon al die tijd al zat, maar waar ik totaal geen aandacht aan had geschonken. En nu lijkt dit alles eruit te komen.

Toen ik die ene zondag de Flint binnen kwam lopen had ik niet verwacht dat het geloof mij zo diep zou raken. Ik wist niet dat God mij zo diep zou raken. Iemand zei tegen mij “Jezus is de beste psycholoog die je kan hebben.” En ik kan dit nu al beamen. Er is geen therapeut geweest die mij zo diep heeft weten te raken en zo goed een spiegel heeft voorgehouden dan Hij! Hij weet namelijk precies waar jouw pijn zit en als jij Hem vraagt om dit ook aan jou te laten zien, dan zal Hij dit ook doen. Maar…. Hij zal jou ook helpen bij de verwerking. Je hoeft het niet alleen te doen. Hij staat altijd aan jouw zijde. “Wauw!”

Maak je je ergens druk over? Leg het bij jouw liefdevolle Vader neer en leef in zijn rust..

Toen ik dat voor het eerst hoorde binnen Jong&Vrij Amersfoort dacht ik: “Wauw, dat is heel mooi gezegd, maar hoe doe je dat dan? Moet je dan letterlijk op de bank gaan zitten en erop vertrouwen dat het allemaal goed komt?”

Het klinkt heel makkelijk, maar ik ervaar het zeker niet als makkelijk. Voordat je het weet zorgen de gedachtes weer voor onrust en twijfel. Het is iedere keer weer een uitdaging om het los te laten.

Zo ook nu. Wij zijn op zoek naar een koopwoning. Na lang zoeken zijn we op een nieuwbouwwoning gestuit in Almere-Hout. We zitten nog in het voortraject en van de week hoorde we op de radio dat per 1 juli 2018 alle nieuwbouwwoningen gasloos gebouwd moeten gaan worden. Wat betekent dat de woning zo’n €30.000 duurder gaat worden, wat concreet betekent dat we dit niet kunnen, maar ook niet willen gaan betalen qua maandlasten. Dus dat zou betekenen dat we dit huis gaan laten schieten.

Dan kun je 2 dingen doen: in paniek raken en je helemaal gek laten maken met gedachtes of je gaat naar de Vader toe en legt dit bij Hem neer en je geloofd erin dat wanneer het dit huis niet wordt, dat het dan nog iets beters zal gaan worden. Want Hij zal voorzien.
Stiekem weten we allebei dat we eigenlijk het liefste in de buurt van Amersfoort willen wonen, alleen we zijn bang dat we daar niks zullen vinden, omdat het of onbetaalbaar is of binnen een dag weg is. Vorige week vroeg ik ook aan de Heer of Almere-Hout een juist keuze zou zijn voor ons. En een paar dagen later volgt dit nieuws. Zou dit Zijn antwoord zijn?

Ik vind het zooo ontzettend moeilijk om op Hem te vertrouwen. Ik wil het wel heel graag, maar dan komen de angstgedachtes naar boven met: “Wat als er niks beters komt?”. Op mijn eerste Connect avond zei Anne Geluk tegen mij dat wanneer er onrust/twijfel gedachtes naar boven komen je ook best “NEE” mag zeggen. “NEE! Dit zijn geen gedachtes die mij helpen, dit zijn GEEN gedachtes die van God komen. Deze gedachtes proberen mij onrust en twijfel te bezorgen. Ik richt mijn blik op God, de liefdevolle Vader en niet op mijn zorgen. God houdt van mij en Hij zal voorzien!”

Wat zullen anderen wel niet van mij denken?

Deze vraag zwerft dagelijks door mijn hoofd.
Als ik dit op Social Media ga zetten, wat zullen ze wel niet denken?
Als ik mijn handen ophef tijdens de worship, wat zullen ze wel niet denken? 
Als ik ga hardlopen, wat zullen ze wel niet denken?
Als ik in een grote groep zit tijdens connect, wat zullen ze wel niet denken?
Als ik geloof in God en Jezus, wat zullen ze wel niet denken?
Als en wat? Als en wat?

Ik kan je vertellen dat het zwaar vermoeiend is om dit te denken en totaal niet bemoedigend. Het houdt me klein, want daardoor doe ik dingen juist niet of kost het heel veel moeite. En waarom? Omdat er in mijn hoofd een zaadje gepland is met een zin “Wat zullen ze wel niet denken? Straks vinden ze je raar, gek, dom, etc… ”. Dat ene zaadje, die ene boodschap maakt je onzeker en geeft veel onrust.

Maar is het belangrijk wat anderen denken? Moet je je daardoor volledig laten leiden? Je anders voor doen dan dat je bent? Of dingen niet vol overgave doen, omdat je bang bent?

Het antwoord is “Nee!”. Het allerbelangrijkste is hoe God, de Vader over jou denkt. En weet je hoe Hij over jou denkt? Hij accepteert jou zoals je bent. Hij houdt van je met alles wat erbij hoort. Je hoeft je niet anders voor te doen om het Hem naar de zin te maken. Je mag er gewoon zijn. En maak je een foutje? Geen probleem, Hij houdt nog steeds van je en is er altijd voor jou.

Toen ik net bij Jong&Vrij binnen kwam lopen (ruim een half jaar geleden) kwam die boodschap, op een positieve manier, heel hard binnen. Ik werd overladen met onbeschrijflijk veel liefde en ik mocht er gewoon zijn. Wauw….!

Maar na een paar weken kwam ik erachter hoe lastig dit eigenlijk wel niet is. Want de boodschap in je hoofd is niet zomaar verdwenen en er komt een nieuwe vraag naar boven: “Hoe dan?. Hoe kan Hij mij voor 200% accepteren met alles erop en eraan? Hoe dan? Hij moest eens weten……”

En dat is nu de reis die ik aan het maken ben samen met Hem. Het is zeker geen makkelijke reis. Ik had niet verwacht dat geloven soms nog best moeilijk is. Het lijkt heel makkelijk, maar zo ervaar ik het nu zeker niet. Er wordt je een spiegel voor gehouden. Mijn angsten, emoties, verdriet, gedachtes, alles wordt getoond in deze spiegel. En zie dat maar eens onder ogen. Dat is niet makkelijk. Maar stiekem weet ik zelf ook wel dat het er allemaal allang zat.

Alleen ben ik een specialist geworden in het negeren van deze gevoelens. Maar wat ik mee heb gekregen vanuit Jong&Vrij is dat je het niet alleen hoeft te doen. Hij is met jou en zal jou helpen met jouw uitdagingen. Een tijdje geleden zei Cees Bots: “Elke teleurstelling is een kans om te groeien”. En dat geldt ook voor elke uitdaging! Het is zeker niet makkelijk, maar ik geloof erin dat ik hier sterker uit ga komen!

En de eerste stap is gezet, door dit verhaal met jou te delen en door vandaag voor het eerst te gaan hardlopen 🙂