Ervaar jij vrijheid in je leven?

Vandaag is het 5 mei, bevrijdingsdag. Een dag waarop iedereen viert dat we vrij zijn. Dat we mogen leven in een vrij land. Vanmorgen werd door pastoor Constantijn de volgende vraag gesteld: “Ervaar jij vrijheid in je leven?” Sommigen van ons kunnen ‘m wellicht meteen beantwoorden, anderen moeten er misschien even over nadenken. 

Wel weten, maar niet voelen
Ik kon de vraag eigenlijk vrij snel beantwoorden. Nee, dat ervaar ik momenteel niet. Voor m’n gevoel zit ik vast in mijn lichaam en in mijn denken. Ik weet vanuit het Woord dat het oude voorbij is en dat het nieuwe gekomen is. Jezus is gestorven voor jou en mij. We zijn geen slaven meer, we hoeven niet door een hoepeltje te springen, we mogen weten dat we een geliefd kind van God zijn. Maar ik voel het niet altijd. Want als ik het in mijn hart zou voelen, dan zou ik geen negatieve woorden meer hardop uitspreken (bewust of onbewust) en dan zouden mijn gedachtes niet zo met mijn gevoel aan de haal gaan.

Stil gezet
Momenteel bewandel ik een weg waar ik ontzettend stil gezet wordt. Ik word steeds bewuster gemaakt van hoe ik me emotioneel voel, hoe ik over dingen denk en hoe ik me lichamelijk voel. Iets wat juist heel erg goed is. Want ik ben de afgelopen jaren alleen maar door en door gegaan. Ik heb me toen nooit afgevraagd hoe ik me voelde. Ik moest gewoon werken, ik moest dit, ik moest dat kunnen. Ja, er gebeurde verschrikkelijke dingen, maar ik ging gewoon door. Want het leven gaat toch ook gewoon door?

Langzamerhand kom ik nu tot het besef dat ik denk: “Wow, waarom heb ik toen niet even een stapje terug gedaan? Of waarom had ik me toen niet even ziek gemeld, zodat ik mezelf even wat rust kon geven?”.  
Het antwoord op de waarom kan ik nu wel geven. Omdat ik toen niks wou voelen, omdat ik er überhaupt gewoon niet over nadacht. Ik zette alles op nummer 1, behalve mezelf. Een lieve zus zei van de week het volgende:
“You can’t go back and change the beginning, but you can start where you are! Change the ending”. (C.S. Lewis).
En dat is zo waar. We kunnen het verleden niet meer veranderen, maar we kunnen wel het einde veranderen. Klinkt tof toch? 

Gewoon maar even doen dan?
Ja, klinkt allemaal heel makkelijk. Gewoon even doen. Gewoon even geloven en dan komt het wel goed. Nou, helaas. Inzicht is een eerste stap, maar veranderen? Dat is de volgende stap en misschien wel de moeilijkste. Als je al jaren in hetzelfde karrenspoor loopt en dan besluit om een ander spoor te gaan lopen, dan gaat het karretje echt niet vanzelf die kant op. Het is natuurlijk veel makkelijker om in datzelfde spoor te blijven lopen, maar daar weet je de uitkomst al van. Dus het is iedere dag, ieder uur, iedere minuut weer dat karretje in het andere spoor blijven duwen. Iedere keer maak je weer bewust een keuze om een ander spoor op te gaan. Het voelt soms echt als een gevecht om dat karretje daarin te houden. Iedere keer weer bewust een keuze maken om die negatieve gedachte niet aan te nemen en te geloven.

Je doet het niet alleen! 
Iedere dag voel ik me gezegend dat ik deze reis niet alleen hoef te doen. Als ik naar de mensen om mij heen kijk die Hem niet kennen, dan kan ik alleen maar denken “Hadden jullie ook maar Jezus in jullie leven”. 

Want als ik moe ben van het karretje duwen, dan geeft Hij mij nieuwe kracht. “Mensen die moe zijn, geeft Hij nieuwe kracht. Uitgeputte mensen maakt Hij weer sterk!” (Jesaja 40.29)

Als ik val, dan helpt Hij mij overeind. Als ik verdrietig ben dan troost Hij mij. Als ik boos en gefrustreerd ben, dan brengt Hij mij tot rust. Maakt dat het makkelijk? Nee, het maakt het niet makkelijk, maar wat makkelijker. Het geeft me hoop en steun om door te blijven gaan. Ook al zie ik het even niet meer zitten. Ook al denk ik dat de rest van de mensen om me heen wel van alles kunnen en ik niet. En ik me gevangen voel in m’n eigen lichaam. En ik me zorgen maak hoe ik ooit kan gaan werken als ik me zo voel zoals ik me nu voel. Maar ik kan wel in een hoekje gaan zitten en op z’n Cees Bots gezegd een “pitty party” met mezelf gaan houden, maar dat is ook geen leven zoals God het bedoelt heeft. En ja, af en toe in een hoekje zitten mag wel, zolang je er maar niet in blijft hangen. Maar God laat dat ook niet toe. Of via teksten of broers en zussen is Hij wel erg goed met hints geven wat de volgende stap mag zijn 😉

Van gevangenheid naar vrijheid
Nee, momenteel ervaar ik NOG niet de vrijheid in m’n leven. Maar ik ben er wel van overtuigd dat die vrijheid wel gaat komen. En ja, die zin moet ik misschien nog wel 1.000x voor mezelf herhalen, maar God is groter dan al mijn omstandigheden. En Hij heeft geen leven bedoelt met pijn en negativiteit. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor ogen, zowel voor jou als mij. Dus ik laat me leiden door de Heilige Geest en ik ga onderweg genieten van alles wat ik met Hem mag meemaken en zie uit naar een hoopvolle toekomst! Want God houdt van jou en mij. Wij zijn Zijn geliefde kinderen!

Als Jezus mij in één keer zou genezen, zou ik dan geholpen zijn?

Een vraag die ik voorheen heel snel met een “ja” beantwoord zou hebben, maar die ik nu met een “nee” zou beantwoorden. Wil ik dan niet snel van mijn klachten afkomen? Natuurlijk wel. Liefst gisteren dan morgen. Mijn vlees wil het snel, maar God heeft soms een bepaalde weg in gedachte die ik misschien liever niet wil nemen. Een weg die in Zijn ogen wel belangrijk is.  

Het antwoord op die vraag

Als jij mij die vraag een paar weken geleden gesteld zou hebben, dan zou ik volmondig ‘JA’ hebben gezegd. Natuurlijk ben ik dan geholpen. Want dan kan ik weer aan het werk, dan kan ik de dingen doen die ik nu (even) niet kan. Dan kan ik weer leven, gelukkig zijn, heb ik geen pijn meer en ga zo maar door. Hij heeft een hoopvolle toekomst voor mij, dus Hij kan en wil mij genezen. Maar betekent genezen dat het in één keer klaar is? Of is er ook een andere manier van genezen?

Als jij mij die vraag nu stelt, dan zou ik zeggen ‘Nee’. Nee, dan ben ik niet geholpen. Van de week zei een zus ook tegen mij; “Stel dat Hij dat zou doen, dan zou je dat niet eens aan kunnen”. En dat klopt ook, want mijn lichaam weet niet hoe het is om te leven zonder stress. Dus als dat ineens weggenomen zou worden, dan zou er een interne paniek optreden denk ik. Want het lichaam is nu zo ingesteld dat het kan overleven. En nee, het is geen gezonde overlevingsstrategie, maar het heeft voor mij tot nu toe wel gewerkt. Het heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Ik sta nog overeind!

Een leer-reis samen met Hem

Daarnaast als Jezus ineens alles weg zou nemen, dan heb ik er ook niks van geleerd. Dus hoe kan ik dan voorkomen dat ik mijn lichaam weer overbelast? Hoe weet ik wat mijn grenzen zijn? Hoe leer ik dan dingen los te laten? Hoe leer ik dan om mijn angsten los te laten? Hoe weet ik wie ik ben? En zo kan ik nog even verder gaan.

Zou ik willen dat het snel opgelost zou worden? Natuurlijk zou ik dat willen. Maar ik wil er ook van geleerd hebben, zodat ik weet hoe ik met bepaalde situaties om kan gaan. Ik wil dingen uit het verleden een plekje kunnen geven, zodat ik geen nachtmerries meer heb. Ik wil ontdekken wie ik ben, wat ik kan. En het mooie aan dit alles is, is dat ik het allemaal niet alleen hoef te doen. Jezus loopt met mij mee. De gehele reis, en met alle reizen die nog komen gaan. Als ik ontmoedigd raak, dan moedigt Hij mij aan. Als ik verdrietig ben, dan troost Hij mij. Als ik val, dan vangt Hij mij op. Als ik in paniek raak, dan geeft Hij rust. Als ik een overwinning behaal, dan juicht Hij met mij mee!

Krachtiger

De komende periode ga ik mezelf zeker tegen komen en ga ik een hele hoop kanten van mezelf leren kennen. Ik vind het super spannend, maar ook super waardevol. En ik weet dat ik hier krachtiger uit ga komen samen met Hem! Hij staat naast me, achter me, voor me. Hij leeft in mij. Het wordt een mooie, zware, pittige, verdrietige, waardevolle periode. En ik zal genoeg momenten gaan hebben dat ik wil opgeven, dat ik denk dat ik het niet aan kan. Maar dan staan er gelukkig ook een hoop broers, zussen, vrienden en familie om mij heen om me vanaf de zijlijn aan te moedigen.

Want ik weet heel goed dat ik het niet alleen kan. En gelukkig hoef ik dat ook niet. Samen met Hem ga ik de overwinning behalen en gaat Hij mij helpen om innerlijk te genezen. En na mijn innerlijke genezing, zal de fysieke genezing vanzelf gaan volgen. Daar geloof ik in. Want Hij is mijn Redder, mijn Geneesheer. Alle glorie aan Hem!

Jezus; mijn overwinnaar en genezer

De afgelopen weken ben ik veel bezig geweest met het onderwerp “genezing”. Ik doe de connect “genezing” en ik ben ook veel aan het lezen over dat onderwerp. Ik merk dat het me aandacht trekt en dat ik heel veel vragen heb en daarom ben ik samen met Hem op zoek naar de antwoorden. Het is een lastig onderwerp, vind ik zelf, maar het is wel een boeiende en interessante zoektocht. Soms kan ik in zo’n spagaat terecht komen of krijg ik een kortsluiting in m’n hoofd omdat ik er even niks meer van snap, maar het integreert me ook. 

Waarom geneest de ene wel en de ander niet? Waarom gebeurt het bij de één meteen en bij de ander niet? Hoe mag ik hier in gaan staan? Hoe wil ik hier in gaan staan?

Over een week start ik met het revalidatietraject. Ik vind het super spannend, want ik weet niet precies wat me te wachten staat. Aan de andere kant wil ik graag gaan beginnen, want dan kan ik aan de slag. En één ding weet ik wel en dat is dat ik het niet alleen ga doen. Jezus gaat met me mee. We gaan het samen doen! 

In het begin zat ik erg te twijfelen of ik dit wel moest gaan doen. Want ja, je mag in je genezing gaan staan. Je bent al genezen, dus waarom zou ik dan zo’n traject moeten gaan doen. Hij kan me toch genezen? Dan is zo’n traject toch niet nodig? Inmiddels ben ik daar anders in gaan staan.  Welke keuze je ook maakt, je maakt in Zijn ogen nooit een verkeerde keuze. Hij gaat hoe dan ook met je mee. En hulpverleners zijn er ook niet voor niks. Hij heeft ze een ‘gave’ meegegeven zodat zij anderen kunnen helpen. Daarnaast is mijn reis het afgelopen jaar ook heel erg waardevol geweest. Was het leuk? Nee, zeker niet. Maar ik heb wel wel heel veel geleerd. Ik ben dichter bij mezelf gekomen en dichter bij Hem.

En als ik bij wijze van spreke een jaar geleden van de één en op andere dag genezen was, dan had ik die groei misschien wel gemist. Betekent dit dat ik mijn “ziekte” accepteer? Nee, zeker niet. Want Hij wil dat ik gezond ben en Hij zal mij nooit een ziekte geven om mij een les te leren. Maar ziekte is nu eenmaal in deze wereld. Dat is iets waar we niks aan kunnen doen. En Hij zal het ten goede keren. En misschien bewandel je een weg die je helemaal niet ziet zitten of niet ok is. Soms ben ik er ook helemaal klaar mee en zakt de moed me enorm in de schoenen, maar ik blijf geloven dat de genezing ook in mijn lichaam zichtbaar en voelbaar gaat worden.

Ik ben namelijk al genezen. Want Jezus is voor iedereen en ook voor mij aan het kruis gegaan en heeft toen alle zonde, maar ook alle ziekte op zich genomen. Wij zijn opnieuw met Hem opgestaan en dat betekent dat er geen ziekte meer is. Alleen je lichaam laat soms iets anders zien. Je voelt je pijn, je voelt je duizeligheid, je gaat je zorgen maken en voordat je het weet zit je weer helemaal vast in je aardse denken. Zit je vast in je omstandigheden en vergeet je je blik op Jezus te houden. Dat vind de vijand natuurlijk helemaal prima, maar ik niet. Hoeveel moeite het me ook kost. 

In mijn aardse verstand denk ik vaak genoeg dat het onmogelijk gaat zijn dat ik ook ooit helemaal zal genezen. Maar ik ga er alles op alles zetten om daar anders in te gaan staan en in te blijven staan. Ik ga mijn blik op Jezus houden als ik het traject in stap. En ook al zie ik het misschien nu nog niet in mijn lichaam, ik ben genezen. En ik geloof dat Hij dit zichtbaar kan maken. Twijfel ik? Ja zeker, maar dat weet Hij. Ik spreek dat uit. Maar al is mijn geloof zo klein als een mosterzaadje, ook dat is genoeg. En als ik het zelf even niet meer geloof dan vraag ik aan mijn broers en zussen om even voor mij te geloven of ik vraag Jezus om het even voor mij te geloven. 

En zie ik het even niet meer zitten, dan pak ik de beloftes van de Heer erbij en ga ik lezen of luisteren. Hij is mijn Overwinnaar en mijn Genezer. Hij gaat me kracht geven en samen gaan we de strijd aan en samen zullen we overwinnen! 

Ben jij de kip of de arend?

Wat mogen we toch genieten van het mooie weer in februari. De zon schijnt volop, de vogels hoor je fluiten en ik kan heerlijk in de tuin zitten met een boek op schoot. 

Afgelopen zondag ben ik naar een dienst geweest waarin werd gesproken over “Denken zoals je werkelijk bent”. Want hoe je jezelf ziet, zo ga je je ook gedragen. Om dit te illustreren werd het verhaal van de kip en de adelaar verteld. Er zijn verschillende soorten versies van dit verhaal, maar de boodschap is bij allemaal hetzelfde. 

Een boer vind op een dag een ei in het veld. Hij neemt het ei mee naar huis en legt het in het kippenhok zodat de kippen het ei kunnen uitbroeden. Als het ei uitkomt, dan zit daar een jonge arend in, maar niemand weet dat. De arend groeit op tussen de kippen. Hij gedraagt zich als een kip, hij scharrelt, gaat op stok en hij tokt en kraait. 

Op een gegeven moment komt er iemand op de boerderij en ziet de arend in het kippenhok zitten. Hij vraagt aan de boer: “Waarom heb jij een arend in het kippenhok?” En de boer zegt: “Dat is geen arend. Het is een kip. Hij tokt en kraait als een kip en hij gaat op stok als een kip.” Maar de man zegt: “Nee, dat is echt een arend. En ik zal het je bewijzen. Hij pakt de arend uit het hok en zei “Je hoort niet thuis hier op de grond maar in de lucht. Sla je vleugels uit en vlieg”. De arend was verward en besefte niet wat er aan de hand was. Hij wist niet wie of wat hij werkelijk was en toen hij de andere kippen zag die hun eten van de grond pikten sprong hij op de grond en voegde zich weer bij hen. De man gaf de moed niet zo snel op en nam de arend de volgende dag mee op het dak van het huis en zei opnieuw: “Je bent een knappe arend. Strek je schitterende vleugels uit en vlieg weg“. Maar de arend was bang voor het onbekende en zijn mogelijkheden en sprong opnieuw naar beneden tussen de kippen. De derde dag stond de man voor dag en dauw op en nam de arend mee naar de hoogste berg uit de omgeving. Op de top tilde hij de koning der vogels hoog op en spoorde hem aan: “Je bent een arend. Je hoort niet alleen thuis op de grond maar ook daar hoog in de lucht. Sla je vleugels uit en vlieg”. De adelaar keek onzeker om zich heen, naar het erf daar ver beneden en omhoog, naar de lucht. Hij maakte nog steeds geen aanstalten om te gaan vliegen. Toen tilde de man hem op in de richting van de zon. De arend begon te trillen en hij sloeg langzaam zijn vleugels uit. Hij verdween uiteindelijk met een triomfantelijke schreeuw de blauwe lucht in. Hij is en blijft een arend, ook al was hij vroeger opgegroeid als kip.

Als jij jezelf ziet als een kip, dan ga je je gedragen als een kip. Als jij jezelf ziet als een arend, dan ga je je gedragen als een arend. Je verandert door je denken te vernieuwen. Door je denken te vernieuwen zal je een metamorfose ondergaan en kun jij je kippen-jasje uit gaan trekken en de adelaarsjas aan gaan trekken. Stijg als een adelaar boven alles uit! 

Don’t copy the behavior and customs of this world, but let God transform you into a new person. 
Romeinen 12:2

Ga jezelf niet kleden als deze wereld. Je leeft misschien in deze wereld, maar je bent niet van deze wereld. Jouw verleden bepaalt niet jouw toekomst. Jouw denken bepaalt jouw toekomst. Vernieuw je denken en ga leven in vrijheid. Want dat is wat jouw liefdevolle Vader voor jou wil. Hij wil niet dat je denkt dat je niks kan, dat je een mislukkeling bent of dat het toch nooit goed komt met jou. Hij heeft dat niet voor jou bedacht en daarom mag je daar ook boven gaan staan.  Ook al is dat niet makkelijk. Het is makkelijker om je te laten meenemen in het negatieve. 

Ook ik vind dat heel erg moeilijk. Maar ik heb wat zinnen voor mezelf uitgezocht die ik dagelijks tegen mezelf zeg. Blijven herhalen, blijven herhalen. En beetje bij beetje, treetje voor treetje (zoals een goede vriendin van mij altijd zegt) zal mijn denken steeds verder vernieuwd gaan worden. 

Gaat het tijd kosten? Ja. 
Gaat het met vallen en opstaan? Ja. 
Zal Hij altijd aan mij zijde staan en mij helpen? Ja! 
Dus ga ik er komen? Ja zeker weten!

Jezus in het midden

Op dit moment zit ik buiten, in het zonnetje met de laptop op schoot. Het is februari en het voelt alsof het al lente is. Elke ochtend hoor ik een heel orkest aan vogeltjes buiten en dan weet ik dat er weer een nieuwe dag is aangebroken. Ook al stormt het in je leven en weet je soms niet hoe je dag door moet komen, elke ochtend is er weer een nieuwe dag en schijnt opnieuw de zon. En staat Jezus weer naast je om samen met jou verder de reis voort te zetten. 

Gisteren waren we eten bij één van onze broers en zussen en tijdens het gesprek kreeg ik een openbaring.  De afgelopen weken waren best zwaar en het is nog steeds zwaar, maar ik betrapte mezelf erop dat ik aan het verdrinken was in het negatieve. Ik gaf de vijand steeds meer en meer ruimte. En ik besefte me gisteren dat ik hem in het midden plaatste in plaats van Jezus. 

Jesus at the center

De bovenstaande tekening laat zien hoe ik het mag gaan zien. Jezus in het midden en Hij heeft invloed op mijn fysieke, psyche en het sociale aspect. En de vijand ergens in een hoekje.  

De vijand probeert mij dagelijks met gedachtes te beïnvloeden, maar dat betekent niet hij de plek van Jezus mag innemen. En dat was wel wat er gebeurde. Ik gaf hem zoveel aandacht en ruimte, dat ik alleen op hem gefocust was. Maar hij gaat me niet helpen, integendeel, hij gaat me alleen maar tegenwerken, kleineren, aanklagen en veroordelen. Maar doordat ik elke dag kijk naar mijn omstandigheden, me bezig hield met mijn “negatieve” gedachtes, was ik eigenlijk alleen maar bezig met de vijand. 

En gisteren werd tegen me gezegd dat het ook goed is naar de positieve dingen en zegeningen te kijken op mijn reis. En vandaag werd het tijdens de preek ook bevestigd. Wanneer je een bepaald doel voor ogen hebt en het lukt niet meteen, houdt je lijntje met Jezus. Hij zal ervoor zorgen dat jij jouw einddoel behaalt en in de reis daarnaartoe zal Hij jou zegenen, maar je ook steunen en troosten als je het moeilijk hebt. 

Nu snap ik wat er bedoelt wordt met “Houd je ogen op Jezus gericht”. Ja, we leven in een wereld waar we worden aangevallen door de vijand, maar jij of ik kunnen de vijand niet verslaan. De enige die machtig genoeg is om dit te kunnen doen is Jezus. En Jezus heeft de vijand verslagen toen Hij aan het kruis ging. En in die positie mogen wij ook gaan staan. De vijand is verslagen en de Koning heeft overwonnen! Halleluja! 

Ik merk dat ik in dit opzicht nog heel veel zelf aan het werk ben. Ik heb het idee dat ik moet vechten tegen die gedachtes. Ze moeten weg, want dit is niet goed. Maar ik mag ze aan Jezus geven. Ik hoef er niks mee. Al zou ik het willen, ik kan er niet eens wat mee. Ik probeer er al jaren wat mee, maar het heeft me nooit ergens gebracht. Het is prima om die gedachtes waar te nemen, maar ik mag stoppen met ze aan te nemen! Ze zijn niet van mij, ze zijn niet van Hem en het zijn keiharde leugens! Het enige wat ik mag doen is kijken naar Jezus, naar Zijn liefdevolle blik die tegen mij zegt: “Geef de gedachtes maar aan mij. Jij hoeft deze last niet te dragen. Ik doe dit graag voor jou, want jij bent Mijn liefdevolle dochter.” Daar mag ik in gaan staan. Daar mag jij in gaan staan. 

Betekent dit nu dat het nu heel makkelijk is? Nee hoor, het zal elke dag een uitdaging blijven. Maar ik geloof dat het elke dag weer een heel klein stukje makkelijker wordt. Het is een reis die ik met Jezus aan het maken ben. Een reis waarin ik enorm aan het groeien ben, maar groeien gaat met vallen en opstaan. En op het moment dat je valt, heb je de kerk. De kerk waarbij je met andere broers en zussen hierover kan praten als je het even niet meer ziet zitten en die je weer kunnen helpen om je ogen weer op Hem te richten. Want we zijn en blijven mensen. En je verliezen in je omstandigheden en gedachtes is iets heel menselijks.

Ik wil afsluiten met dit lied “Jesus at the center”.

From my heart to the Heavens
Jesus be the center
It’s all about You
Yes it’s all about You

Dank U Jezus!

Raise a Hallelujah

De afgelopen weken stond in het teken van het nemen van beslissingen. Beslissingen die niet makkelijk waren om te nemen, maar wel beslissingen die nodig waren om mij meer rust te gaan geven.

Want momenteel ervaar ik veel “interne” onrust. En daarom is het soms goed om even de “prikkels” eruit te halen, zodat je weer tot rust kan komen.

Ik realiseerde mij vandaag dat ik nu ongeveer 1,5 jaar binnen het geloof wandel. Wow! Wat vliegt de tijd voorbij zeg. Maar wat ben ik tot op de dag van vandaag dankbaar dat ik Jezus heb leren kennen. Want zonder Hem zou ik nu niet staan waar ik nu sta.

Het is zo fijn om te weten dat ik geliefd ben en dat ik goed ben zoals ik ben. Al voelt het misschien nog niet zo, ik weet dat er een moment gaat komen dat ik het ook ga voelen. Deze reis die ik met Jezus aan het maken ben is moeilijk en zorgt voor confrontaties, maar ik mag geloven dat Hij altijd naast mijn zijde staat en mij erdoorheen gaat helpen. Hoe uitzichtloos het misschien soms ook lijkt.

En ik wordt misschien van alle kanten aangevallen en er worden leugens verteld, gelukkig heb ik een kerk waar ik elke zondag heen kan en waar vriendschappen ontstaan. Een kerk die mij houvast geeft en die mij elke keer leert om de “goede” kant op te kijken en dat is naar Jezus. En als het doordeweeks even niet lukt dan heb ik lieve broers en zussen die mij helpen om mijn ogen op Jezus gericht te houden. Want je kunt dit niet alleen. Je hebt af en toe dat zetje in de goede richting nodig.

En misschien moet je dan voor jezelf een stap overwinnen, door aan iemand jouw verhaal te delen of door voor je gevoel kwetsbaar te zijn door iemand om “hulp” te vragen. Maar ik kan uit eigen ervaring vertellen dat het uiteindelijk oplucht en dat die broers en zussen eigenlijk helemaal zo eng niet zijn 😉 En dat ze juist met open armen op je staan te wachten om je in hun armen te sluiten als jij het even niet meer ziet.

Afgelopen week zat ik Worship muziek te luisteren en toen viel me een liedje op vanwege de tekst. En toevallig (naja toevallig?) werd in de preek van vanmorgen (van Joshua) ook dit nummer genoemd.

Het gaat om het nummer “Raise a Hallelujah”. Als ik naar dit nummer luister dan kan ik op zo’n moment even de hele wereld aan. Naast creatief bezig zijn, helpt muziek mij ook om even de afleiding te hebben van negatieve gedachtes en mijn ogen op Hem te richten.
Want zoals gezongen wordt in dit nummer vecht de hemel voor jou en zal de duisternis vluchten. Jezus houdt van jou en zal de strijd aangaan met jouw vijanden. En het enige wat jij hoeft te doen is onder Zijn vleugels te gaan zitten. Jij hoeft het gevecht niet aan te gaan.

Bekijk hier de songtekst van het nummer: https://bethelmusic.com/chords-and-lyrics/raise-a-hallelujah/

Laat je leiden door de Heilige Geest in Zijn rust

Laat je leiden door de Heilige Geest is een boodschap die ik de afgelopen week meerdere keren ben tegengekomen in verschillende preken van o.a. Marcel Gaasenbeek, Joshua McCauley en David de Vos. Onafhankelijk van elkaar gaven ze mij dezelfde boodschap. Wellicht iets waar ik wat mee mag gaan doen? 😉 

De afgelopen 2 weken voel ik me erg wisselend. De ene dag lijk ik meer de wereld aan te kunnen dan de andere dag. Ik heb heel snel de gedachte dat het wel zou moeten kunnen en dat de Heer me wel gaat helpen als het niet lukt. Alleen dat gebeurt niet altijd. En dat snapte ik niet. Want hij zegent je toch altijd? Dus waarom dan niet? 

Totdat ik in een preek het volgende hoorde. Soms moet je bepaalde keuzes maken in je leven, zodat je naar een volgende “stap” gaat. Want zolang je die stap niet zet, dan kan God jou niet zegenen in die bepaalde situatie. En door zijn Heilige Geest leidt Hij jou voorzichtig naar die keuze. Er werd als voorbeeld genomen dat je bijvoorbeeld in een “verkeerde” relatie zit. Je kan wel denken dat God het wel even gaat regelen dat het goed komt, maar wellicht ben je niet voor elkaar gemaakt. En kan Hij jou niet zegenen totdat jij de volgende stap zet en dat is in dit geval uit elkaar gaan. Dit klinkt natuurlijk wel wat heftig, maar het gaf mij wel een duidelijk voorbeeld. Als je dingen blijft doen waarvan Hij aangeeft dat het niet goed voor je is, dan is het wel aan jou om bepaalde keuzes te gaan maken. En ja, dat is moeilijk, eng en lastig. Als dat niet zo was, dan had je het allang gedaan en had je Zijn zegen niet nodig gehad.

Alleen dan kom ik op het volgende stukje: hoe dan? Hoe laat je je leiden door de Heilige Geest. Ik vind dat heel moeilijk. Gisterenavond vertelde iemand mij dat je allereerst rust nodig hebt. Zonder rust is het moeilijk om Hem überhaupt te verstaan. Laat staan dat je je dan kan laten leiden. Want als er alleen maar onrust in je lijf en hoofd zit, dan is het lastig te bepalen bij welke keuzes je rust ervaart en bij welke keuzes niet. Bij mij voelt het vaal als een wirwar aan gedachtes en gevoelens. Ik ren als het ware als kip zonder kop rond. 

Afgelopen zondag was er een gebedsavond in de Leilinden. Ik wou daar helemaal niet heen. Ik vind dat soort dingen maar ongemakkelijk. Alleen ik werd soort van liefdevol gedwongen door een zus. Ik heb me laten leiden en ben toch gegaan. Hoe ongemakkelijk ik het ook vond, het was ook super fijn. Er werden mooie en bemoedigende dingen tegen ons gezegd. En dat raakte me, enorm.

Van de week kreeg ik een openbaring via een broer en zus. Ik vertelde dat ik veel last heb van negatieve gedachtes. Gedachtes waarvan ik weet dat ze niet van Hem zijn, want ze zijn niet bemoedigend of liefdevol. Ik gaf aan dat ik daar vanaf jongs af aan last van heb en dat dat blijkbaar mijn zwakke punt is. Maar toen zeiden ze het volgende: “Juist niet. Dat is juist een sterk punt van je. Want juist daardoor ben jij in staat om slechte gedachtes te onderscheiden van de gedachtes die van Hem komen. Veel mensen kunnen dit niet, maar jij ziet dit wel. En daarom zul jij straks ook anderen hierin kunnen helpen.”

Nou, ik had dit echt niet zo bekeken. Ik zag het als een “last” en zeker niet als een positief iets. Maar als je het zo bekijkt….?

David de Vos gaf heel mooi aan in z’n preek (God verdeelt niet eerlijk) dat wanneer je voor je gevoel in bepaalde lastige situaties zit dat dit juist een felicitatie waard is. Want dat betekent dat je volgende stappen in je leven aan het zetten bent. En God gebruikt deze situaties om te toetsen of jij klaar bent om de volgende stap te kunnen zetten. Of je genoeg weerstand kan bieden tegen je situatie. Of je Hem daarin betrekt. Want uiteindelijk ben ik niet diegene die in die situatie moet vechten tegen de reuzen. Het enige wat ik mag doen is in Zijn rust verblijven en Hem het werk laten doen. Dus niet alles zelf willen doen. Er werd ook zo mooi gezegd in een andere preek. Als je ergens tegenaan loopt of ergens last van hebt, wat doe je dan? Ga je dan eerst naar Google of naar God? 

Hoe vaak heb ik wel niet zitten Googlen op mijn klachten. Op zoek naar antwoorden. En ik kan je vertellen dat ik die niet gevonden heb en je wordt er vaak ook nog negatiever van. 

De laatste tijd probeer ik mijn gedachtes en gevoelens op papier te zetten door middel van tekenen. Ik ben namelijk een echte beelddenker. Het helpt mij om dingen van me af te schrijven/tekenen. Alleen vroeger tekenende ik alleen het negatieve, maar zette nooit iets positiefs tegenover. Dat doe ik nu wel. Ik zet Gods waarheid er tegenover. En soms vind ik maar moeilijk te geloven en vind ik er een hoop van. Maar soms werkt het juist heel bemoedigend! 

Dit is wie ik nu ben

Het nieuwe jaar, 2019 is begonnen. Een jaar waarin weer vol verwachting mogen uitkijken naar wat God allemaal voor ons in petto heeft. Een jaar waarin je mag VERwachten en niet hoeft te wachten. Ik heb deze week de nieuwjaarspreek (This is me) geluisterd van Steven van Kranenburg uit Rotterdam (overigens een aanrader om eens te luisteren als je ‘m nog niet kent). Een super sterke en gave preek. Ook al was 2018 volgens jou een rotjaar, vol negatieve dingen, laat 2018 jou niet de volgende vraag stellen: “Hoe ben ik hier terechtgekomen?” Maar zeg: “Dit is wie ik nu ben. Ik ga me niet afvragen hoe ik hier ben gekomen. Ik ga kijken wat U voor me gaat doen”. 

“Look instead for what God can do!” 

Klinkt super goed toch? En dat is het ook. Maar als je nu aan mij vraagt hoe ik er nu over denk, dan ga ik heel eerlijk met je zijn. Ik vind dit bovenstaande zo sterk, alleen ik vind het zo moeilijk momenteel om in die kracht te staan en te vooral te blijven staan. Want als ik die preek luister, dan denk ik “JA!”, maar vaak ebt dat gauw weg. 

De afgelopen weken is mijn duizeligheid weer enorm aanwezig en ik vind het maar lastig om daar met liefde mee om te gaan. Om het te laten zijn. Ik voel me beperkt in mijn privé en werkleven. Een winkel binnenlopen, zonder mensen, maar met veel spullen, zorgt voor te veel prikkels.
Ik heb genoeg momenten dat ik met m’n handen in het haar zit, niet wetende waar ik nu goed aan doe en wat ik nu moet doen. En voordat je het weet verdrink ik in mijn gedachtes met de vraag “Hoe ben ik hier terecht gekomen?”.

En je kent alle goede dingen wel zoals: “Rust in Jezus. Houd je ogen op Hem gericht en niet gericht op je eigen problemen. Laat Hem bij je problemen komen.”

Alleen ik vind dat zo ontzettend moeilijk. Ik raak dan in een soort van paniek en dan stormt het om me heen en zie ik door de storm Hem niet meer en het goede niet meer. 

Maar toch wil ik samen met Hem het pad bewandelen en onderzoeken wat die duizeligheid in stand houdt en hoe ik daar met liefde en rust mee om mag gaan. Ik wil stoppen met vechten, maar meer rusten bij Hem.

Ik probeer wat meer naar mezelf te luisteren en doe een stapje terug als ik een stapje terug moet doen. En ik probeer me minder af te vragen hoe ik hier ben terecht gekomen zoals Steven aangeeft. Want is dat nu belangrijk? Ik kan beter gaan kijken naar wat Abba Vader voor mij in petto heeft liggen.

Beweeg maar gewoon verder

Het is bijna zover. De start van het nieuwe jaar, 2019. Nog 1 dag en een paar uurtjes en dan wordt het nieuwe jaar ingeluid. Een mooi moment om even kort stil te staan wat 2018 mij gebracht heeft. Want ook al lijkt het misschien dat een jaar in het teken heeft gestaan van veel obstakels, toch zijn er ook altijd goede dingen gebeurt. Alleen ik, maar ik denk veel mensen met mij, onthouden vaak de negatieve dingen.

Vanochtend werd de volgende vraag gesteld. Waar ben je God dankbaar voor? Wat heeft Hij jou gebracht het afgelopen jaar? Wat zou jij hierop antwoorden?

Ik ben God dankbaar voor…

  • dat ik veel steun kreeg vanuit mijn werk toen ik mij op 2 januari voor 50% ziek meldde.
  • dat ik me heb mogen laten dopen (15 april)
  • dat ik 3 connect-rondes heb mogen doen (Regio connect Wijk bij Duurstede, Crowned & Veilig twijfelen)
  • dat ik warm ben ontvangen in de regio connect Wijk, waaruit er nieuwe vriendschappen zijn ontstaan
  • dat ik gestart ben als vrijwilliger binnen het Avondmaal team (maart)
  • dat ik een Heartclinic heb mogen doen (23 + 24 maart)
  • dat ik per 1 oktober weer volledig aan het werk ben
  • dat Sven mij ten huwelijk heeft gevraagd (21 september)
  • dat ik mijn bruidsjurk heb gevonden (27 oktober)
  • dat wij getekend hebben voor een nieuwe woning in Zeewolde (31 oktober)
  • dat we een nieuwe huurwoning hebben gevonden (17 november)
  • dat ik Hem nog beter heb mogen leren kennen
  • dat Hij altijd voor mij klaar stond
  • dat ik Zijn liefde heb mogen voelen
  • dat ik meer in staat ben om mijn emoties te uiten

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Er zijn zoveel dingen waar ik dankbaar voor ben. Iedere dag schrijf ik nog steeds 3 positieve punten op van die dag. Elke dag krijg ik weer kleine “cadeautjes”, juist ook op de momenten dat ik het zo nodig heb.

Ik doe niet aan goede voornemens voor het nieuwe jaar. Ik doe wel aan verwachtingen/wensen voor het nieuwe jaar. Ik heb ze opgeschreven in een boekje en over een jaar ga ik teruglezen wat ik heb opgeschreven. Ik heb dit in 2018 ook gedaan tijdens de gebedsweek. Het is dan mooi om te zien hoeveel je eigenlijk van die punten mag afstrepen. En dat komt door Hem. Omdat Hij zoveel van mij houdt.

Wat ik in 2019 ga doen? Gewoon verder bewegen. Samen met Hem. En ja, ik zal mezelf hier nog regelmatig aan moeten blijven herinneren. Want ik ben een persoon die graag iets wil doen. Alleen dan ben je zelf aan het werk en laat ik me niet door Hem dragen. Vanochtend werd tijdens de preek dat mooi verwoord: Hij draagt jou verder. Hij draagt je, omdat dat het beste voor je is. Doe het niet zelf. Zie jij hoe jouw Vader jou heeft gedragen?

Vertrouw op Hem dat Hij jou zal leiden en zie wat Hij zal doen. Hij zal jou namelijk nooit loslaten. Nu niet, nooit niet!

Ik ga zien wat 2019 mij gaat brengen. Ik vind het spannend, moeilijk, maar ik heb er ook zin in. Want 2018 heeft mij ook een hele hoop mooie momenten gegeven, dus wie weet wat Abba Vader nog meer voor mij in petto heeft.

Ik wens iedereen een goede jaarwisseling toe en ik zegen iedereen met een goed, liefdevol 2019. En onthoud, Hij houdt van jou en je bent goed zoals je bent!

Hij is jouw redder!

Het is kerst. Een tijd waarin veel mensen bij elkaar komen om samen kerst te vieren. Om te genieten van het eten en van elkaar. Maar wat eigenlijk nog belangrijker is: met kerst vieren we de komst van onze Redder. Hij kwam voor ons naar de aarde, om ons te redden. Kerst is jij in eenheid met God. “Love came down”, zoals pastor Constantijn dat op kerstavond zei. “Je hoeft niet bang te zijn, God komt naar jou toe.”

“Je hoeft niet bang te zijn”. Deze zin is een zin die ik de afgelopen tijd heel vaak voor mezelf moet herhalen. Want ik voel veel angst. De angst grijpt me soms zo enorm aan. En ik weet dat Joseph Prince zegt: “Ga in je stoel zitten van rust en laat je niet misleiden door de vijand om je zorgen te gaan maken. Laat hem niet uit je stoel wegjagen door angst”. Maar ik vind dat heel erg moeilijk. Soms kan de paniek zo toeslaan dat ik dat even vergeet.

Wat zijn die angsten? Zijn ze realistisch? Zijn ze gebaseerd op feiten?

Ik ben bang om mensen te verliezen. Ik heb zowel mijn moeder als mijn tante (die heel dichtbij stond) op jonge leeftijd en in een best korte tijd verloren, beiden door kanker. Een ziekte wat tegenwoordig “normaal” lijkt te zijn.

Ik ben bang dat die duizeligheid, waar ik de afgelopen week weer heel veel last van heb, altijd zal blijven aanhouden en dat ik er nooit meer vanaf zal komen. Dat het me altijd zal blijven belemmeren.

Ik ben bang om alleen te zijn. Afgelopen maandagavond waren we in de kerk (kerstavond). Heel veel mensen die wij kennen binnen Jong&Vrij gingen op kerstochtend. Hierdoor voelde ik me alleen binnen een grote groep mensen.

Ik ben bang dat ik te kort schiet bij mijn partner. Hij zit nu in een burn-out en ik wil hem steunen waar ik kan. Maar ik moet hem ook loslaten zodat hij zijn eigen pad kan bewandelen. Ik heb een paar jaar geleden ook mijn eigen pad bewandelt. En iedere persoon heeft zijn pad en reis. Alleen je wilt je partner behoeden voor de uitdagingen die hij tegen zal komen in zijn reis. Alleen is dat niet mijn taak. Want hetgeen wat ik ben tegengekomen op mijn reis, hoeft hij niet tegen te komen.

Maandagavond liet de Heer mij weten dat ik niet bang hoef te zijn. In de preek kwam dat zo mooi naar voren. “Ik wil jouw redder zijn. Ik hou van je en Ik wil je geven wat je nodig hebt”. Dat waren de woorden die Jezus aan mij gaf. Na de dienst kwam één van de connectleiders naar ons toe waar we een goed gesprek mee hadden. Dat deed me enorm goed. Meer dan dat hij wist, denk ik.

Toen we de kerk uitliepen kwam ik Sophie tegen en die sloeg een arm om me heen en gaf deze tekst mee: “Wees niet bezorgd over de dag van morgen, want de dag van morgen zal voor zichzelf zorgen; elke dag heeft genoeg aan zijn eigen zorgen.“ (Mattheüs 6:34)

Kortom, leef bij de dag. Ik kan me wel druk maken over morgen, overmorgen en de komende maanden. Maar A: ik weet niet hoe die zal lopen. En B: Hij zal altijd met mij zijn en mij helpen. En ja, ik twijfel daar op sommige momenten wel eens over.

Ik heb voor mezelf besloten om toch om hulp te vragen binnen de kerk. Gelukkig is deze mogelijkheid daar. Want soms heb je af en toe een duwtje in de goede richting nodig. Want je hoeft je niet te schamen om, om hulp te vragen.

Ik wens iedereen fijne dagen toe. En weet dat je Hem mag aannemen. Hij dringt zich niet op, maar Hij sluit zich aan bij jou. Hij zal jouw niveau aannemen. Want Hij wil voor iedereen een redder zijn, dus ook voor jou! Hij is jouw licht in jouw duisternis. Het enige wat je hoeft te doen is naar het licht toe te lopen of Hem te roepen. Als jij Hem roept dan komt hij naar je toegerend en zal Hij jou optillen en jou thuis brengen. Zoveel houdt Hij van ons!